Turkey´s New Anti-PKK Strategy: Consequences and Feasibility

15 Dec 2016

By Karol Wasilewski for Polish Institute of International Affairs (PISM)

In this paper, Karol Wasilewski analyzes the Turkish government’s newly adopted “total liquidation” strategy against the Kurdistan Workers Party (PKK). The strategy, which is not risk free, is designed to use combined military, economic and political means in order to put military pressure on the PKK, dry up its sources of funding, and provide financial aid to urban areas that have been hard hit by the ongoing conflict.

This article was originally published by the Polish Institute of International Affairs (PISM) on 1 December 2016.
The Turkish government, empowered further by the state of emergency, adopted a new strategy in its fight with the Kurdistan Workers Party (PKK). The declared goal is the total liquidation of the PKK. It will contribute to deepening political polarisation at home while in the regional dimension it may lead to greater Turkish involvement in Iraq and Syria. It is also possible that the strategy will intensify the tension between Turkey and its Western allies. Both the situation in Turkey and in the region make the achievement of the Turkish politicians’ goal dubious.

Old Conflict, New Mode
In July 2015, a two-plus year peace process between Turkey and the PKK (considered a terrorist organisation by Turkey, the EU and the U.S.) ended. The breakdown in negotiations was caused both by developments in the region and in Turkey, in particular, the siege of Kobanî by Islamic State (IS) and Turkey’s parliamentary elections in June 2015. Both developments highlighted the differences of interests between the sides.
On 22 July 2015, PKK members killed two Turkish policemen in Ceylanpınar, which provoked Turkey to bomb PKK positions in Iraq, resuming the conflict. This new phase, however, is different than previous ones in several ways. First, the PKK decided to carry the fight to Turkey’s southeastern cities. Turkish security forces picked up the gauntlet and responded heavily. Second, the wide use of radicalised youth through the Patriotic Revolutionary Youth Movement (tied to the PKK) was a novelty in the conflict as well. Other organisations affiliated with the PKK, such as the Kurdistan Freedom Falcons, intensified their activities. Third, the conflict has been waged in unique circumstances. The primary influence was regional dynamics, principally the Kurdish Democratic Union Party’s (PYD) success in northern Syria (although PYD is linked to the PKK, Turkey views it as a Syrian branch of the PKK). Also significant was the use of social media, used as part of an information war.
These new modes of this old conflict have led to a surge in the number of civilian deaths, massive urban destruction in the southeast, and deepening of political polarisation in Turkey. At the moment, the total number of casualties because of the fighting is hard to pin down as both sides in the conflict use statistics as propaganda. However, the large scale of the confrontation can be seen by looking at the number of internally displaced people. According to the International Crisis Group, it has exceeded 350,000.

New Strategy: “Total Liquidation”
The failed 15 July coup in Turkey became an important turning point in the Turkey-PKK conflict. The Turkish authorities decided to toughen its stance towards both the organisation and the Turkish-Kurdish conflict. An early sign of this may have been when the pro-Kurdish Democratic People’s Party (HDP) was excluded from government actions aimed at muting tensions in the domestic politics. The HDP’s leaders were not invited to meetings with the prime minister or president, nor to a huge political meeting in Yenikapı. Moreover, there were some subtle changes in the ruling Justice and Development Party’s (AKP) and Recep Tayyip Erdoğan’s rhetoric. After the coup, Turkey’s leaders equated the PKK with the Gülen movement, which it accuses of staging the attempted overthrow. Furthermore, they started to emphasise that “Turkey has no Kurdish problem, just a PKK problem.” The authorities’ stance toughened even more after the introduction of a state of emergency on 20 July. The government seized the authority to issue decrees that later served to dismiss southeastern city mayors who were suspected of links to the PKK and thus accused of supporting terrorism (on 11 September, 28 or so mayors were removed). It seems that the wide powers granted by the state of emergency have made Turkish leaders believe that their stated goal of the total liquidation of the PKK is possible.
The new strategy combines military, economic and political actions. On the military front, the authorities want to intensify the fight by transitioning to offensive actions consisting of increasing the mobility of units battling the PKK and supported by armed drones. The aim of this is to exert permanent military pressure on the PKK. Moreover, the security forces will be strengthened, including building up so-called village guard units, a paramilitary structure that recruits mainly ethnic Kurds with the aim to defend local civilians against the PKK. In the economic sphere, the authorities will try to hit PKK sources of funding. As important will be a project to renew urban areas devastated by the ongoing conflict. The government aims to allocate around $3.5 billion to this work. In politics, the authorities have taken aim at NGOs, media and politicians suspected of having links to the PKK. The government’s actions here seek to create an atmosphere that keeps people sympathetic to the PKK in check. It is also possible that in the future, the Turkish leaders will try to create an alternative to the HDP and a more AKP-leaning Kurdish political front.
The strategy is not limited to Turkish territory. President Erdoğan has claimed that the offensive’s aim is to hit the terrorist organisation at its sources. This means that military activities will be carried out on Syrian and Iraqi territory, where the PKK is very active. The Turkish government will also try to isolate the PKK in Iraq and diminish the PYD’s influence in Syria. To achieve this goal, it will try to cooperate with Masoud Barzani, president of the Iraqi Kurdistan Region, who for years has had strained relations with the PKK. In this aspect, the new strategy fits in with the government’s previous actions aimed at intensifying intra-Kurdish divisions both at home and in the region.
The Turkish government, using the powers granted by the state of emergency, has already started to implement the new strategy. Closing Kurdish media and arresting HDP leaders such as Selahattin Demirtaş and Figen Yüksekdağ are signs of that. Likewise, the use of drones to fight the PKK has intensified of late and the strengthening of units in the Silopi district near the Turkey-Iraq border may be a sign that the Turkish government is considering military intervention in northern Iraq.

Consequences and Possibilities
When it comes to Turkey, the effect of the strategy will probably be increased political polarisation. This, in turn, may pose a threat to the country’s security, since the IS strategy towards Turkey is to stir up division within Turkish society and make use of it for its own ends. Moreover, hitting the political side of the Kurdish movement, in addition to banning pro-Kurdish associations and closing media outlets, may result in the radicalisation of some Kurds (in the last election, HDP won more than 5 million votes). It is also probable that the PKK will intensify its actions, including killings of officials appointed by the government to replace the dismissed mayors. At the same time, the strategy may lead to the consolidation of the AKP’s and Erdoğan’s electorate, resulting in strengthening the government’s position.
In the regional dimension, the strategy requires an increase in Turkish actions on Iraqi and Syrian soil. As an example, Turkey’s efforts to take part in the Mosul anti-IS operation stems in part from concerns about the PKK’s presence in the cross-border Sinjar region. Thus, Turkey’s tense relations with Iran, which is interested in preserving its influence over Iraq, and the central government in Bagdad may be further strained. Moreover, Turkey’s anti-PKK strategy constitutes a challenge for the U.S. and its plans regarding the Syrian and Iraqi conflicts. This is a result of the Americans’ close cooperation with the PYD on Syrian soil. Turkish measures aimed at the PYD may further complicate the Americans’ moves during the northern Raqqa anti-IS offensive that started on 6 November. What is more, the strategy’s political dimension may increase tensions between Turkey and the EU, which has expressed worry about the state of Turkey’s democracy. The strain may be boosted by Turkey’s accusations that Western European countries do not give it enough support in its fight with the PKK (although such allegations emerge whenever the Turkey-PKK conflict resumes). To prevent the tensions from growing further, the EU may engage in political dialogue with Turkey.
Although the Turkey’s new anti-PKK strategy has many facets, achieving its declared goal may not be an easy task. First, doubts have been raised that the strategy may contribute to the radicalisation of some Kurds, which would serve the PKK’s interests. Besides this, a serious deficiency of the strategy is that it seems not to take into account the significant shift in opinion on the so-called Kurdish question. Strictly speaking, it seems to ignore the fact that the PYD’s intensive and effective fight with IS has brought it international sympathy and a relationship with the U.S. This, in turn, makes Turkey’s strategy costlier to achieve its goals and may impede its actions, unless the incoming U.S. administration decides to change its approach to the PYD, as hoped for by Turkey. Finally, one serious obstacle to achieving the strategy’s declared goals may be the condition of the Turkish Armed Forces (TSK) after the failed coup. Although both politicians and the military’s current top commanders have offered assurances that the TSK’s potential has not been diminished as a result of the widespread purges in the coup’s aftermath, the next few months will show whether the military is capable of achieving the Turkish leaders’ declared goal.

About the Author
Karol Wasilewski is a Turkey analyst at the Polish Institute of International Affairs (PISM) and a PhD candidate at the Faculty of Political Science and International Studies (University of Warsaw). He is the author of: 'Turkey’s European Dream. Western Identity and its Influence on the Foreign Policy of the Republic of Turkey’. @kwasylewsky

Em.Orgn. Bilgin Balanlı'nın Cumhuriyet gazetesine mülakatı

H.K. Komutanı olması beklenirken emekli edilmişti... Çok çarpıcı Akın Öztürk açıklaması

Hava Kuvvetleri Komutanı olması beklenirken, emekli olan Emekli Orgeneral Bilgin Balanlı, 15 Temmuz darbe girişiminin ardından tutuklanan Akın Öztürk için "Bir havacı Orgeneralin böyle rezil bir duruma düşmüş olmasına üzüldüm. Daha önce de söylediğim gibi bu makam ve rütbeler hak edilmiş rütbe ve makamlar değil bizlerden ve hak etmiş arkadaşlarımdan çalınmış makam ve rütbelerdi" dedi.

cumhuriyet.com.tr

Yayınlanma tarihi: 07 Ağustos 2016 Pazar, 10:44

Emekli Orgeneral Bilgin Balanlı, Balyoz sanıkları arasında tek muvazzaftı. Hava Kuvvetleri Komutanı olması beklenirken 2011 Mayıs’ta tutuklandı, 2014 Haziran’da serbest kaldı. Balyoz davasında mahkemeye “Komplonun amacı, çirkin iftira kampanyası operasyonuyla 100’üncü kuruluş yılını kutlayan kartalın başının koparılmasıdır” demişti. Hürriyet’e “Darbe girişimiyle kartalın kanadı ve kuyruğu da kopmuştur” diyen Balanlı özetle şunları söyledi:

8-10 YILDA TOPARLANAMAZ
1 Şubat 2013’te yazdığınız mektupta, ‘Kartalın başı kopartıldı’ demiştiniz ve Hava Kuvvetleri Komutanlığı’nda Balyoz davası sonrası oluşan duruma dikkat çekmiştiniz. Darbe girişiminden sonra oluşan tabloya baktığınızda ‘kartalın’ durumu nedir ?

Tutuklandıktan sonra ilk defa 15 Ağustos 2011 tarihinde bizi yargılayacak olan 10. Ağır Ceza Mahkemesi’ne çıktım. ‘Kartalın başının koparıldığını’ ilk defa o gün mahkemede söyledim. Komplolarla komuta kademesi tasfiye edildikten sonra bizlerin yerine komuta kademesine getirilen kişilerin yıllarca büyük emeklerle ve fedakârlıklarla oluşturduğumuz ve tüm dünyanın gıpta ile bakarak kıskandığı Hava Kuvvetlerimizi ne hale düşürdüğünü gördükçe kahroluyorum. Bu hainler bütün emeklerimizi 5 yıl gibi kısa bir sürede heba ettiler. Hem Türkiye’mize hem milletimize hem de Türk Silahlı Kuvvetlerimize büyük zararlar verdiler. Balyoz davası ile başı koparılmış kartalın bugün için kanatları ve kuyruğu da kopmuştur. 2011’ deki gücüne 8 -10 yıldan önce kavuşmasını çok olası görmüyorum.

TÜRK PİLOTLARI OLAMAZLAR
Cami bombalama iddiaları için Goebbels yalanı demiştiniz. 15 Temmuz günü TBMM’yi bombalayan, sivil vatandaşlara ateş açan pilotları, Hava Kuvvetleri mensuplarını görünce ne hissettiniz, bunu nasıl yorumladınız?

15 Temmuz’da TBMM’yi bombalayan, polis merkezlerine ve sivil vatandaşlara ateş açan pilotlar Türk pilotları olamaz. Ben onları Hava Kuvvetleri mensubu vatanı ve millet için ölmeye yemin etmiş gerçek kahraman pilotlarla asla bir tutamam. Bu darbeciler aklını ve vicdanını bir başkasının menfur emellerine satmış vatan hainleri ve teröristlerdir.

UZUN HAZIRLIK DÖNEMİ
F-16’lar darbe günü havadaydı, bu savaş uçaklarının havalanması bu kadar kolay mıdır ? Teknik olarak bunun nasıl olabileceğini anlatır mısınız ?

Bir savaş uçağının havalanması en az 1 hafta öncesinden planlanır. Hangi uçak, kaçta nereye, hangi göreve gidecek bunlar belirlenir. Ciddi bir hazırlık devresi gerektirir. Bir savaş uçağının havalanması için sadece filo komutanın emri yeterli değildir. Üs komutanın da buna izin vermesi gerekir. Ayrıca uçaklara silahların yüklenmesi vesaire ayrı bir iştir, zaman gerektirir. Bütün buralarda bir çok subay, astsubay görev alır. Bütün bunlara rağmen F-16’ların havada olması çok ciddi sayıda askeri personelin bu işte yer aldığını ve epeyce uzun bir zaman diliminde hazırlık yaptıklarını gösteriyor.

NEREDEN NEREYE GELİNDİ
15 Temmuz sürecine nasıl gelindi ?

15 Temmuz sürecine gelinirken maalesef siyasetçiler 17-25 Aralık sürecine kadar bu tehlikeyi tam olarak göremediler. Bu tarihten sonra bazı tedbirler alındı ise de geç kalındığını düşünüyorum. Bunu Sayın Cumhurbaşkanı başta olmak üzere birçok siyasetçi çeşitli vesilelerle açıkladı. Kısaca ifade etmek gerekirse “Ne istediler de vermedik?” söyleminden “Rabbim ve milletim beni affetsin” noktasına geldik. TSK ise tam bir aymazlık içinde bu çete mensuplarını bırakın temizlemeyi kritik görevlere getirerek bu hain kalkışmaya adeta zemin hazırladı. Hava Kuvvetleri’ndeki tasfiye sadece Balyoz ve benzeri davalarla sınırlı kalmadı. Disiplin soruşturmaları altında yüzlerce subay astsubay Hava Kuvvetleri’nden atıldı. Kimse buna ses çıkarmadı. Ne oluyor diye sorgulamadı. Tüm bunları görmezlikten gelen komuta kademesinin en basitinden büyük bir zafiyet içinde olduğunu değerlendiriyorum.

PİLOTLARIN İSTİFA İHTİMALİ
TSK’nın bundan sonra nasıl yapılandırılması gerekiyor ?

TSK büyük bir güçtür. İyi yetişmiş, çok kaliteli ve özverili personeli de vardır. Her türlü siyasi etkiden uzak bir şekilde komuta makamlarına liyakatli personel atanırsa bu yaralar birkaç yıl içinde büyük ölçüde sarılabilir diye düşünüyorum. Ancak TSK’nın yapısını oluşturan temel değerler ile oynanmamalıdır. Devlet öfke ile hareket etmez. Devlet, bilimsel analizler yaparak devletin ve milletin çıkarlarına en uygun rasyonel çözümleri bulmak zorundadır. Bu bağlamda acele ile alınmış kararları çok uygun bulmuyorum. Darbeyi kurumların varlığı değil buradaki personel yapar. Bu kurumlar yeniden organize edilerek darbeye meyilli personel temizlenir ve buralarda yuvalanmalarının önüne geçecek ciddi tedbirler alınabilir diye düşünüyorum. Ancak bir tehlike var ki, oluşan bu travmada bir çok pilot subayın istifa etme ihtimali var. Çünkü TSK’da büyük bir güven bulanımı oluştu. Bu pilotlar TSK’dan istifa ederse önemli ölçüde sıkıntı oluşacağını düşünüyorum. Bu konuda alınacak önlemler şimdiden planlanmalıdır.

ÇALINMIŞ MAKAMLAR
Akın Öztürk‘ü olayların içinde gördüğünüzde ne hissettiniz? Kendisini nasıl tanırdınız, darbe girişimin ardındaki 1 numaralı isim olduğunu düşünüyor musunuz?

Akın Öztürk ile hiç beraber çalışmadım. Balyoz sürecindeki tavırları nedeniyle de hiç temasım olmadı. Çok iyi tanımıyorum. Basına yansıyan haberlere bakıldığında darbe girişiminde önemli bir pozisyonu olduğu görülüyor. Ancak 1 numara mıdır bilemem. Bunlara rağmen onu olayların içinde görünce inanın çok üzüldüm. Bir havacı Orgeneralin böyle rezil bir duruma düşmüş olmasına üzüldüm. Daha önce de söylediğim gibi bu makam ve rütbeler hak edilmiş rütbe ve makamlar değil bizlerden ve hak etmiş arkadaşlarımdan çalınmış makam ve rütbelerdi. Yine de bizlerin ne kadar haklı olduğumuzun bir kez daha ortaya çıkmış olmasına sevinemedim. Çünkü bu girişim ülkemize, milletimize ve TSK ya çok pahalıya mal oldu. 250 ye yakın şehit verdik. Binlerce yaralımız var. Kurumlar alt üst oldu. Diğer taraftan Türkiye’nin uçurumun kenarından döndüğünü düşünüyor ve şükrediyorum. Darbe girişiminin başarılı olması halinde yaşanabilecekleri düşünmek bile istemiyorum. Ancak bu husumetten dersler çıkararak bir faydaya dönüştürme şansımızın da bulunduğunu görmemiz gerekir.

ABD'NİN ÇIKARI İÇİN ZAYIF BİR TSK GEREKİYOR
Balyoz davasının ardında CIA ve ABD’nin varlığına dikkat çekmiştiniz. 15 Temmuz’un arkasında hangi güçler var? Böyle bir güç varsa düşüncenize temel oluşturacak deliller ne?

Balyoz davasının arkasında CIA var’ dediğimde elimizde bir delil yoktu. Sadece bazı CIA görevlilerinin yazılarındaki ifadelerinden yola çıkarak
yorum yapmıştım. Ancak daha sonra dava içinde bunun izlerini daha çok gördük. Bu konudaki en önemli emare ise bu kumpas davalarının kimin yararına sonuçlar vereceği değerlendirmeleri idi. Aşikârdı ki ABD’nin bölgedeki çıkarlarını gerçekleştirmesi için zayıf bir TSK nın varlığı gerekiyordu. Şimdi gelinen durum itibariyle TSK’nın bugün düştüğü durumu görünce aynı değerlendirmeleri yapmak mümkündür. Diğer taraftan Allah korusun darbe girişimi başarılı olsaydı yine kimin bundan yararlanacağını hesaplamak da mümkündür. Sanıyorum darbe soruşturması kapsamında bu konuda da bazı somut bulgulara ulaşılabilir.

KOMUTA KADEMESİ HATALI
DARBE girişimin öne çekilmesinin büyük bir felaketin engellediğini düşünüyorum. Planladıkları gibi 03.00 sıralarında yapabilselerdi, hepimiz darbe olmuş bir Türkiye’ye uyanabilirdik. Bu anlamda, darbe girişimini bir binbaşının MİT’e haber vermesini çok önemsiyorum. Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın televizyona çıkması, 1.Ordu Komutanı’nın ve Özel Kuvvetler Komutanı’nın darbenin komuta kademesi içinde yapılmadığını halka anlatmaları olayın kırılma anlarıdır. Halkın bunlara reaksiyon vermesi, sokaklara çıkması, polisin ve TSK içindeki vatansever Atatürkçü subayların darbeye direnişleri bu noktada önemlidir. Bu bağlamda muhalefet partileri ile basının tutumunun da direnişte önemli bir rol oynadığını düşünüyorum. TSK’nın komuta kademesi bu olayda baştan sona hatalıdır. Başlangıçtan itibaren darbe girişimden haberdar olmamaları önemli bir zafiyettir. Fetullahçı subayları tasfiye etmemiş, hatta terfi ettirmişlerdir. Adeta 15 Temmuz’a gelinmesi için davetiye çıkarmışlardır.