Monday, August 17, 2026

Ali Tuygan (Rtd. ambassador) - August 17, 2026 - Learning Again to Live With Wars

 

Learning Again to Live With Wars

August 17, 2026


Since the collapse of the Ottoman Empire at the end of World War I, the Middle East has been traumatized by Western interventions, wars, power competition, and peace treaties among regional adversaries that have failed to embrace the broader region. In brief, its past century has been one of conflict.

At the end of World War I, the very first of President Wilson’s Fourteen Points read:

“Open covenants of peace, openly arrived at, after which there shall be no private international understandings of any kind but diplomacy shall proceed always frankly and in the public view.”

Since plans to partition the Ottoman Empire and the Sykes-Picot agreement did not fit this definition, the system of mandates set up by the League of Nations emerged as a “compromise.” The following is a passage from Peter Mansfield’s History of the Middle East:

It must be said that some British and French statesmen regarded the distinction between mandates and colonies as no more than fiction. One of the frankest was the British foreign secretary, Lord Curzon, who told the House of Lords on 25 June 1920,

“It is quite a mistake to suppose… that under the Covenant of the League of Nations or any other instrument, the gift of the mandate rests with the League of Nations. It does not do so. It rests with the Powers who have conquered the territories, which it then falls to them to distribute, and it was in these circumstances that the mandate for Palestine and Mesopotamia was conferred upon and accepted by us and that the mandate for Syria was conferred upon and accepted by France.” [i]

The mandate system was a great disappointment to Arabs who expected immediate independence. In the Great Syrian Revolt (1925–1927), thousands of Syrians were killed in the fighting between Syrians and the French military.

This is how Margaret MacMillan sums up the period in her remarkable book, “Peacemakers”:

Britain and France paid a high price for their role in the peace settlements in the Middle East. The French never completely pacified Syria, and it never paid for itself. The British pulled back in Iraq and Jordan as quickly as they could, but they found they were stuck with Palestine and an increasingly poisonous situation between Arabs and Jews. The Arab world as a whole never forgot its betrayal, and Arab hostility came to focus on the example of Western perfidy nearest at hand, the Zionist presence in Palestine. Arabs also remembered the brief hope of Arab unity at the end of the war. After 1945, the resentments and that hope continued to shape the Middle East.”[ii] 

On August 20, 1953, Iran’s Prime Minister Mohammed Mossadegh was overthrown in a coup orchestrated by American and British intelligence services.

In July 1956, Egyptian President Gamal Abdel Nasser nationalized the Suez Canal. On October 29, 1956, Israeli armed forces pushed into Egypt toward the Canal, and British and French forces followed. Bowing to hostile world reaction, particularly from the Eisenhower administration, British and French forces withdrew in December, followed by the Israelis in March 1957.

Coming to more recent times, on October 7, 2001, the US and the UK launched Operation Enduring Freedom against the Taliban.

In March 2003, they invaded Iraq on false premises.

On March 19, 2011, France, the UK, and the US launched military operations against Qaddafi.

However, the Arab Spring confronted the West with an unexpected contradiction. Former regional leaders who had long been treated as friends suddenly metamorphosed into oppressive dictators, reflecting the inconsistency between the West’s public discourse on democracy and its economic interests.

In December 2024, the Assad regime in Syria collapsed after a rebel offensive led by Hayat Tahrir al-Sham, which originally formed as an affiliate of al-Qaeda. Today, its Riyadh-born leader, Ahmed al-Sharaa, is the President of Syria. His numerous trips to Western capitals only demonstrate that he has become a well-received and cooperative leader for the West.

In brief, Israel, to its credit, has successfully sidelined its two principal Arab adversaries, Iraq and Syria, over the last twenty-five years. In the not-too-distant future, it will formally annex the West Bank and will never leave Gaza. Tel Aviv is now after sidelining Iran.

At the beginning of the war with Iran, President Trump said that it would last four to five weeks but could go “far longer.” The war is now in its sixth month. Apart from Iran’s nuclear program, passage through the Strait of Hormuz and, more recently, the Bab al-Mandeb have become new flashpoints. Many worry that the conflict is expanding.

China is paying a price as a major importer of Iranian oil. Yet, from Beijing’s perspective, this might be seen as a tolerable trade-off for having the US bogged down in the Middle East again.

It seems that the world is becoming accustomed to the war in Iran, much like the one in Ukraine, now in its fifth year. The war with Iran has made oil prices volatile. Russia and Ukraine are now increasingly striking their grain export terminals in the Black Sea, once again creating problems for global food supply chains.

And in the Western hemisphere, after the capture of President Maduro, a US “intervention” in Cuba may also become part of Rubio’s campaign for presidential nomination.

In a must-read Foreign Affairs essay titled “America’s Fatal Attraction to War, The Perverse Incentives for Presidents to Use Military Force”, Emma Ashford addresses US interventions/wars.[iii] Her concluding sentences are the following:

“… Eventually, the United States will find itself constrained—no longer able to fight everything, everywhere, all at once. The question is whether it wants to proactively decide where it uses its resources, or whether it wants its hands tied by a parade of forever conflicts.”

As for Türkiye, the parliament passed the “Framework Law” by a large majority on August 10. The US ambassador to Ankara, Tom Barrack, welcomed the law and praised it. Diplomatic tradition does not allow ambassadors to comment on the domestic developments of the countries where they serve. However, this businessman, a political appointee like many others under Trump’s rule, sees himself as the regional governor and continues to overstep the bounds of tolerance while his hosts remain silent. By contrast, in February 1997, the ambassador of an important country was rightly told to leave Ankara following his inappropriate involvement in Türkiye’s domestic politics.

A final word: Those interested in decorating their homes with works of art usually buy a painting first and then look for a frame that best displays it. It seems that we now have a frame but have yet to find the right painting. All we need to remember is that a painting is more than its frame. Until an inspiring painting of democracy lies within its edges, Türkiye’s new “framework” will remain empty.


[i] Peter Mansfield, History of the Middle East, Penguin Books, pp. 221–222.

[ii] Margaret MacMillan, Peacemakers, John Murray (Publishers), p. 420.

[iii] https://www.foreignaffairs.com/guest-pass/redeem/Y0d1-OqrT74

Sunday, August 16, 2026

T.C. Dışişleri Bakanlığı : 16 Ağustos 2026, Endonezya’da Meydana Gelen Depremler Hk.

 T.C. Dışişleri Bakanlığı :

16 Ağustos 2026, Endonezya’da Meydana Gelen Depremler Hk.


Endonezya’nın Kuzey Sumatra ve Flores bölgelerinde meydana gelen depremlerin neden olduğu can kayıpları ve maddi hasardan dolayı derin üzüntü duyuyoruz.


Hayatını kaybedenlerin yakınlarına ve Endonezya halkına taziyelerimizi sunuyor, yaralılara acil şifalar diliyoruz.






GreekReporter.com - Erdogan Says Egypt Could Join Turkey-Saudi Arabia-Pakistan Defense Pact - - By Tasos Kokkinidis - August 16, 2026 -

 GreekReporter.com

Erdogan Says Egypt Could Join Turkey-Saudi Arabia-Pakistan Defense Pact

 
Turkey-Saudi Arabia-Pakistan defense pact
Turkish President Recep Tayyip Erdogan has said Egypt could join the new defense agreement between Turkey, Saudi Arabia and Pakistan. Credit: Halden Crog / EPA via AMNA

Turkish President Recep Tayyip Erdogan has said Egypt could join the newly formed defense agreement linking Turkey, Saudi Arabia and Pakistan, potentially expanding a pact that Ankara has compared to NATO’s collective defense framework.

Speaking to Al Jazeera in an interview scheduled to air Sunday, Erdogan said Egyptian membership was possible and stressed that the agreement remained open to additional countries. “This agreement has sent an important message to the world,” Erdogan said, adding that Egypt’s participation was among the options for its future expansion.

The comments come just over a week after the leaders of Turkey, Saudi Arabia and Pakistan signed the Mecca Joint Defense Agreement, which commits the three countries to collective action if one of them comes under armed attack.

Turkish Foreign Minister Hakan Fidan has said the pact is technically comparable to NATO’s Article 5 principle, under which an attack on one member is considered an attack on all. Turkish and Pakistani officials have also insisted that the agreement is defensive and not directed against a specific country.

A potentially expanding regional alliance

The agreement, signed in Mecca on August 7, brings together three countries with significant but very different military and geopolitical capabilities.

Turkey contributes one of NATO’s largest armed forces and a rapidly expanding domestic defense industry. Pakistan brings extensive military experience and is the only Muslim-majority country possessing nuclear weapons, while Saudi Arabia provides considerable financial resources and regional influence.

The three governments are now working to establish political and military coordination mechanisms, with plans for cooperation involving joint exercises and defense technology, including unmanned systems, electronic warfare and artificial intelligence.

Erdogan’s remarks suggest Ankara sees the agreement not simply as a three-country arrangement but as a framework that could eventually draw in other regional powers.

Egypt has already been identified by Turkish officials as a possible future participant, although it remains unclear whether Cairo has expressed interest in formally joining.

Why Egypt’s possible entry matters

Egypt’s accession would significantly alter the geographic and political weight of the emerging defense framework.

Cairo has one of the Arab world’s largest armed forces and occupies a strategic position connecting North Africa, the Eastern Mediterranean, the Red Sea and the Suez Canal. Its participation would extend the alliance’s reach well beyond the current Turkey-Saudi Arabia-Pakistan axis.

For Turkey, Egypt’s inclusion would also represent a remarkable development following years of tension between Ankara and Cairo. Relations deteriorated sharply after the 2013 overthrow of Egypt’s Muslim Brotherhood-backed President Mohamed Morsi, but the two countries have gradually moved toward normalization in recent years.

The prospect of closer Turkish-Egyptian defense cooperation could have broader implications for the Eastern Mediterranean, where Greece, Cyprus, Egypt and other regional states have developed overlapping energy, maritime and security partnerships.

At this stage, however, Erdogan’s comments amount to an invitation rather than confirmation that Egypt will join. No formal Egyptian decision or accession process has been announced.

Cumhuriyet gazetesi - 16 Ağustos 2026 - Türkiye ve 7 ülkeden İsrail'e tepki: Ortak açıklama yaptılar

 

Türkiye ve 7 ülkeden İsrail'e tepki: Ortak açıklama yaptılar

16.08.2026 20:53:00
Güncellenme:
Türkiye ve 7 ülkeden İsrail'e tepki: Ortak açıklama yaptılar

Türkiye, Birleşik Arap Emirlikleri, Endonezya, Katar, Mısır, Pakistan, Suudi Arabistan ve Ürdün Dışişleri Bakanları, İsrail’in Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nin 2803 sayılı kararıyla onaylanan, ABD Başkanı Donald Trump’ın Gazze ihtilafını sona erdirmeye yönelik Kapsamlı Barış Planı kapsamında hazırlanan Yol Haritası’nı ve Filistin Devleti’ni tanımayı reddetmesini kınadı.

Ortak açıklamada, İsrail’in tutumunun Kapsamlı Barış Planı’nın doğrudan reddi anlamına geldiği ve planın uygulanmasını tehlikeye attığı belirtildi. Bu tutumun, adil ve kalıcı barışın sağlanmasına yönelik ortak çabaları da baltaladığı ifade edildi.

Açıklamada, Filistinli gruplar tarafından kabul edilen Yol Haritası’nın Mısır, Katar, Türkiye, ABD, Gazze Yüksek Temsilcisi ve Barış Kurulu’nun yoğun çabaları sonucunda oluşturulduğu kaydedildi. Yol Haritası’nın; İsrail güçlerinin Gazze’den çekilmesi, Uluslararası İstikrar Gücü’nün konuşlandırılması, idari yetkinin Gazze Ulusal Yönetim Komitesi’ne devredilmesi, silahların bırakılması ve Gazze’nin yeniden inşası açısından kritik önem taşıdığı vurgulandı. İsrail’in Yol Haritası’nı reddetmesinin, Kapsamlı Barış Planı’nın uygulanmasına devam edilmesini açıkça reddetmek anlamına geldiği belirtilen açıklamada, ABD’nin İsrail’in plan kapsamında öngörülen taahhütlere uymasını sağlamak için aktif ve kesintisiz angajmanının önemine dikkat çekildi. Bakanlar, İsrail’in devam eden ret, engelleme, erteleme veya yükümlülüklere uymama eylemlerinden doğabilecek sonuçlardan doğrudan ve tamamen sorumlu olduğunu ifade etti.

‘FİLİSTİN DEVLETİ’NİN ENGELLENMESİNİ REDDEDİYORUZ’

Açıklamada, Gazze’deki ağır insani durumun giderilmesi, güvenlik ve istikrarın sağlanması, yeniden inşa ve toparlanma sürecinin başlatılması için Kapsamlı Barış Planı’nın eksiksiz ve ivedi şekilde uygulanmasının zorunlu olduğu belirtildi. Bakanlar, Filistin Devleti’nin inkâr edilmesine veya kurulmasının engellenmesine yönelik tek taraflı eylemler dahil her türlü girişimi kesin bir şekilde reddettiklerini bildirdi. Adil, kalıcı ve kapsamlı barışın ancak iki devletli çözümün hayata geçirilmesiyle mümkün olacağı vurgulanan açıklamada, 1967 sınırları temelinde, başkenti Doğu Kudüs olan bağımsız ve egemen bir Filistin Devleti’nin uluslararası hukuk ve ilgili Birleşmiş Milletler kararları doğrultusunda kurulması gerektiği belirtildi.

Açıklamada ayrıca, Filistin Devleti’nin reddedilmesi veya engellenmesine yönelik herhangi bir adımın bölgedeki barış, güvenlik ve istikrar umutlarını doğrudan baltaladığı ifade edildi. Bakanlar, Barış Kurulu’nun rolünün önemine işaret ederek tüm tarafları Yol Haritası’nın uygulanması ve Trump’ın Kapsamlı Barış Planı’nın ikinci aşamasının ilerletilmesine yönelik çabaları desteklemeye çağırdı. ABD’nin aktif desteği ve katılımıyla Barış Kurulu’ndan, planın bütünlüğünü korumak ve herhangi bir tarafın uygulanmasını engellemesini önlemek amacıyla yetkisi çerçevesinde derhal somut tedbirler alması istendi.

The GREEK LETTER - Sunday, August 16, 2026 - The activity of Turkish Foreign Minister Hakan Fidan in Egypt and Libya

 

From the GREEK LETTER dated Sunday, 16 August 2026


  • Athens is closely monitoring the activity of Turkish Foreign Minister Hakan Fidan in Egypt and Libya, particularly following the signing of the Mecca agreement between Turkey, Saudi Arabia, and Pakistan. Fidan travelled to both Tripoli and Benghazi, meeting with the rival Libyan governments. Greece is particularly focused on the meeting between Fidan and de facto ruler of eastern Libya Field Marshal Khalifa Haftar and his sons Saddam and Belkacem, with the central issue being whether Turkey is continuing to press eastern Libyan leaders to ratify the null and void Turkey-Libya maritime memorandum. The Greek government is also monitoring the rapprochement efforts between Egypt and Turkey, despite Cairo not being a signatory to the Mecca agreement. Overall, the signing of the agreement was an expected but unwelcome development for Greece’s policy in the Middle East, particularly as it had politically invested heavily in several projects that were bolstered by the participation of Saudi Arabia, including the India-Middle East-Europe Economic Corridor (IMEC).

Gürsel Demirok (Emekli diplomat) - 16 Ağustos 2026 - AK Parti 25 yaşında

 

AK Parti 25 Yaşında

YAYINLAMA:
AK Parti 25 Yaşında

Adalet ve Kalkınma Partisi (AK Parti), geçtiğimiz günlerde 25’inci kuruluş yıl dönümünü Ankara’da “Milletimizle Çeyrek Asır, Türkiye Geleceğe Hazır” sloganıyla kutladı. Başkent Millet Bahçesi’nde düzenlenen programa Cumhurbaşkanı ve AK Parti Genel Başkanı Recep Tayyip Erdoğan da katıldı. Parti sloganları ve Erdoğan’ın silüeti dronlarla gökyüzüne yansıtıldı.

Çeyrek asrı geride bırakan AK Parti için herkesin aklındaki temel soru şu:

AK Parti’nin yaklaşık çeyrek asırdır Türk siyasetinin merkezinde kalmasının sırrı nedir?

Türk siyasi tarihinde bir partinin bu kadar uzun süre iktidarını korumasını yalnızca seçim taktikleri, medya gücü veya rakiplerinin hatalarıyla açıklamak mümkün değil. AK Parti’nin başarısında bunların yanında ekonomik ve sosyal politikalar, güçlü teşkilat yapısı, seçmenle kurulan doğrudan ilişki, değişen toplumsal talepleri okuyabilme becerisi, liderlik ve kimlik siyaseti gibi birçok unsur birlikte rol oynadı.

Psikoloji Doktoru Dr. Nil Gönce, AK Parti’nin seçmenle kurduğu güçlü bağı “duygusal manipülasyon, kimlik siyaseti ve lider kültürü inşası” kavramları üzerinden değerlendiriyor.

Ancak AK Parti’nin başarısını yalnızca psikolojik yöntemlerle açıklamak eksik olur.

Seçmenin hayatına dokunmak

AK Parti’nin özellikle ilk iktidar yıllarında gerçekleştirdiği sağlık reformları, ulaşım yatırımları, duble yollar, havaalanları, şehir hastaneleri, konut projeleri ve sosyal yardım politikaları geniş toplum kesimlerinde karşılık buldu.

Seçmen açısından siyasetin ölçüsü her zaman makro ekonomik göstergeler değildir. Hastaneye daha kolay ulaşmak, yaşadığı şehre yol yapılması, ev sahibi olabilmek, sosyal yardım alabilmek veya devlet hizmetlerine daha hızlı erişebilmek de siyasi tercihi belirler.

AK Parti bunu erken fark etti.

Partinin önemli başarılarından biri, devletin büyük projeleriyle vatandaşın günlük hayatına dokunan hizmetleri aynı siyasi hikâyenin parçaları haline getirmesiydi.

Güçlü teşkilat, sürekli saha

AK Parti’nin belki de rakiplerinin en fazla küçümsediği gücü teşkilat yapısıdır.

Mahalle temsilcisinden ilçe ve il teşkilatlarına, kadın ve gençlik kollarından belediye örgütlenmesine kadar uzanan geniş yapı, yalnızca seçim dönemlerinde çalışan bir mekanizma olmadı.

AK Parti seçmeniyle seçimden seçime konuşmadı.

Düğününe gitti, cenazesinde bulundu, mahallesine girdi, esnafını ziyaret etti, evinin kapısını çaldı.

Bu ilişki zaman içerisinde siyasi tercihin ötesinde bir aidiyet duygusu yarattı.

Muhalefet ise uzun yıllar özellikle Anadolu’da ve muhafazakâr seçmen nezdinde aynı örgütsel derinliği kurmakta zorlandı.

Duygusal bağ ve kimlik siyaseti

AK Parti’nin seçmen psikolojisini şekillendirmedeki en güçlü araçlarından biri “mazlum” ve “kurtarıcı” anlatısı oldu.

28 Şubat süreci, başörtüsü yasakları ve İmam Hatip okullarına yönelik uygulamalar muhafazakâr seçmenin hafızasında önemli izler bıraktı. AK Parti kendisini bu kesimlerin yalnızca siyasi temsilcisi değil, geçmişte uğradıkları haksızlıkların karşısındaki güç olarak konumlandırdı.

Dini ve kültürel semboller de bu ilişkinin önemli bir parçası haline geldi.

Böylece parti ile seçmen arasındaki ilişki, klasik “hizmet veren parti-oy veren vatandaş” ilişkisinin ötesine geçerek bir kimlik ve aidiyet ilişkisine dönüştü.

Erdoğan faktörü

AK Parti’nin 25 yıllık hikâyesini Recep Tayyip Erdoğan’dan ayrı değerlendirmek mümkün değil.

Erdoğan’ın Kasımpaşa’dan başlayan siyasi hikâyesi, belediye başkanlığı, hapis süreci ve sonrasında başbakanlık ve cumhurbaşkanlığına uzanan kariyeri, destekçilerinin gözünde güçlü bir lider hikâyesine dönüştü.

“Reis”, “dava adamı” ve “milletin adamı” gibi tanımlamalar bu liderlik anlayışını besledi.

Eleştirenler bunu “lider kültü” olarak tanımlıyor. Destekleyenler ise Erdoğan’ın kararlılığını ve kriz dönemlerinde sorumluluk üstlenmesini güçlü liderlik olarak görüyor.

Gerçek şu ki Erdoğan faktörü olmadan AK Parti’nin uzun süreli başarısını açıklamak mümkün değil.

Yeni Osmanlıcı retorik ve milli gurur

“Ecdad”, “şanlı tarih”, “yerli ve milli” kavramları üzerinden Türkiye’nin geçmişi ile bugünü arasında güçlü bir siyasi bağ kuruldu.

Savunma sanayiindeki gelişmeler, büyük altyapı yatırımları, dış politikadaki iddialı söylem ve Türkiye’nin bölgesel güç olduğu vurgusu aynı hikâyenin parçaları haline getirildi.

Bu söylem özellikle milli gurur duygusunu harekete geçirdi.

Seçmene yalnızca “Bize oy verirseniz daha iyi yönetiriz” denmedi.

“Biz Türkiye’yi yeniden güçlü bir ülke yapıyoruz” mesajı verildi.

İki söylem arasındaki psikolojik fark oldukça büyüktür.

Korku, güvenlik ve istikrar

AK Parti siyasetinin diğer önemli ayağını güvenlik ve istikrar söylemi oluşturdu.

PKK, FETÖ, YPG, 15 Temmuz darbe girişimi, Suriye ve bölgesel savaşlar gibi gelişmeler seçmenin güvenlik algısını doğrudan etkiledi.

Muhalefetin bazı dönemlerde bu konularda ortak ve güçlü bir dil oluşturamaması AK Parti’nin avantajına dönüştü.

Ekonomik sorunların ağırlaştığı dönemlerde bile bazı seçmenlerin tercihini değiştirmemesinin nedenlerinden biri, ekonomik beklentinin yanında güvenlik, devletin devamlılığı ve siyasi istikrar kaygılarının da sandığa yansımasıdır.

Rakibinin hatasını avantaja çevirmek

AK Parti’nin başarısının gözden kaçırılmaması gereken nedenlerinden biri de muhalefetin yıllarca yaptığı hatalardır.

AK Parti yalnızca kendi doğrularıyla değil, rakiplerinin yanlışlarıyla da büyüdü.

Muhafazakâr seçmeni anlamak yerine küçümseyen söylemler, Anadolu ile yeterince güçlü bağ kurulamaması, aday tartışmaları, parti içi çekişmeler ve seçmene “Erdoğan gitsin” dışında güçlü bir gelecek hikâyesi sunulamaması iktidarın işini kolaylaştırdı.

Bir seçmene yıllarca neden yanlış oy verdiğini anlatmak, o seçmeni kazanmanın yolu değildir.

İnsanlar siyasi tercihlerinin küçümsendiğini hissettiklerinde fikirlerini değiştirmek yerine kimliklerine daha fazla sarılabilirler.

Medya ve algı yönetimi

AK Parti döneminde medya yapısının önemli ölçüde değiştiği ve iktidara yakın medya kuruluşlarının güçlü bir alan oluşturduğu da bir gerçek.

TRT ve Anadolu Ajansı gibi kamu kuruluşlarının yayın politikaları ile RTÜK uygulamaları yıllardır tartışılıyor. Muhalefet, medya alanındaki eşitsizliğin siyasi rekabeti etkilediğini savunuyor.

Ancak bugün sosyal medyanın ulaştığı güç düşünüldüğünde, muhalefetin başarısızlığını yalnızca geleneksel medya düzeniyle açıklamak da yeterli değil.

Mesele sadece ekranda kaç dakika göründüğünüz değil, o dakikada seçmene ne söylediğinizdir.

MUHALEFET NE YAPMALI?

Muhalefetin önündeki en büyük engel, haklı olmanın tek başına seçimi kazanmaya yeterli olduğu düşüncesidir.

Siyasette haklı olmak önemlidir; ancak seçmen aynı zamanda güvenmek, inanmak ve geleceğini görebilmek ister.

Muhalefetin öncelikle AK Parti seçmenini anlamaya çalışması gerekiyor.

Onu küçümseyerek değil.

Onun korkularını, değerlerini, ekonomik beklentilerini ve devletten ne beklediğini anlayarak.

AK Parti’ye yıllarca oy vermiş milyonlarca insanı “kandırılmış seçmen” olarak görmek, muhalefetin yapabileceği en büyük hatalardan biridir. Çünkü bu yaklaşım seçmeni iktidardan uzaklaştırmak yerine yeniden iktidara yaklaştırır.

Muhalefetin AK Parti’nin yaptıklarını bütünüyle reddetmek yerine doğru yapılanı teslim edip, yanlış yapılanın yerine ne koyacağını anlatması gerekir.

“Bunların yaptığı her şey yanlış” demek yerine;

“Doğru yapılanı koruyacağız, yanlış yapılanı düzelteceğiz, daha iyisini yapacağız”

diyebilmelidir.

Ekonomide yalnızca enflasyonu eleştirmek yetmez. Vatandaş, “Benim kiram nasıl düşecek, çocuğum nasıl iş bulacak, emeklinin geliri nasıl artacak?” sorularının cevabını duymak ister.

Dış politikada yalnızca eleştirmek yetmez. Türkiye’nin dünyada nasıl daha güçlü olacağının anlatılması gerekir.

Savunma sanayiindeki başarıları küçümsemek yerine sahiplenip daha ileri götürme iradesi gösterilmelidir.

Muhalefetin ayrıca seçimden seçime ortaya çıkan değil, 365 gün çalışan bir teşkilat düzeni kurması gerekiyor. Ankara’dan veya İstanbul’dan hazırlanan mesajların Anadolu’nun her yerinde aynı karşılığı bulacağı düşüncesinden vazgeçilmelidir.

Her bölgenin ekonomik, kültürel ve sosyal beklentisi farklıdır.

Ve belki de en önemlisi:

Muhalefet Türkiye’ye yalnızca “Erdoğan sonrası” bir gelecek değil, insanların heyecan duyacağı yeni bir Türkiye hikâyesi anlatmalıdır.

İnsanlar yalnızca kızgın oldukları için iktidar değiştirmezler.

Yeni gelene güvenmeleri gerekir.

AK Parti’nin uzun siyasi başarısının önemli sırlarından biri bunu yıllarca yapabilmesidir: Seçmene korkularının yanında umutlarını da anlatmak.

Bugün ekonomik sorunlar, hayat pahalılığı ve özellikle gençlerin gelecek kaygısı AK Parti açısından geçmişte olmadığı kadar ciddi bir sınav oluşturuyor. Muhalefet açısından ise bu durum önemli bir fırsat.

Ancak fırsatın oya dönüşmesi kendiliğinden gerçekleşmez.

Seçmenin ekonomik endişelerine uygulanabilir çözümler sunmak, yerelde somut başarı hikâyeleri yaratmak, karmaşık teknik dilden kaçınmak, halkın değerleriyle kavga etmemek, güçlü kadrolar göstermek ve en önemlisi güven vermek gerekiyor.

Siyasetin görünmeyen dinamiklerinden biri psikolojidir.

Ancak psikoloji tek başına yeterli değildir.

Hizmet, ekonomi, örgütlenme, liderlik, iletişim, kimlik, güven ve umut bir araya geldiğinde siyasi başarı ortaya çıkar.

AK Parti’nin çeyrek asırlık hikâyesinin en önemli dersi belki de budur.

Muhalefetin yapması gereken AK Parti’nin seçmenle kurduğu bağı küçümsemek değil, bu bağın neden kurulduğunu doğru anlamaktır.

Çünkü siyasette rakibini yenmenin ilk şartı, onun neden kazandığını anlamaktır.