Wednesday, April 29, 2026

Joint Statement in Support of Panama’s Sovereignty Between the United States of America, Bolivia, Costa Rica, Guyana, Paraguay, and Trinidad and Tobago - Media Note April 28, 2026

U.S. DEPARTMENT of STATE

You are subscribed to Western Hemisphere. Here is new content for this topic:

Joint Statement in Support of Panama’s Sovereignty Between the United States of America, Bolivia, Costa Rica, Guyana, Paraguay, and Trinidad and Tobago

04/28/2026 06:46 PM EDT

Office of the Spokesperson

Joint Statement in Support of Panama’s Sovereignty Between the United States of America, Bolivia, Costa Rica, Guyana, Paraguay, and Trinidad and Tobago

Media Note

April 28, 2026

The text of the following statement was released by the Governments of the United States of America, Bolivia, Costa Rica, Guyana, Paraguay, and Trinidad and Tobago.

Begin Text:

We, the nations of Bolivia, Costa Rica, Guyana, Paraguay, Trinidad and Tobago, and the United States, standing together in our shared mission to secure our hemisphere, reaffirm that the freedom of our region is non-negotiable. We are monitoring with vigilance China’s targeted economic pressure and the recent actions that have affected Panama-flagged vessels. These actions—following the decision of Panama’s independent Supreme Court regarding the Balboa and Cristóbal terminals—are a blatant attempt to politicize maritime trade and infringe on the sovereignty of the nations of our hemisphere.

Panama is a pillar of our maritime trading system, and as such must remain free from any undue external pressure. Any attempts to undermine Panama’s sovereignty are a threat to us all.

We stand in solidarity with Panama. Through our renewed commitment to peace, security, and Hemispheric cooperation, we remain dedicated to facing all threats to ensure the Americas remain a region of freedom, security, and prosperity.

End Text.

Manage Subscriptions | Unsubscribe-All | Privacy Policy | Subscriber Help

External links found in this content or on Department of State websites that go to non-Department websites should not be construed as an endorsement of the views or privacy policies contained therein.

This email was sent to onderozar@gmail.com using GovDelivery Communications Cloud on behalf of: U.S. Department of State · 2201 C Street NW · Washington, DC 20520

U.S. Department of State usstatebpa@public.govdelivery.com

ASPI - The Strategist - 29 April 2026 - Warning signs: how China normalises its presence - Rajeswari Pillai Rajagopalan, Joe Keary and Linus Cohen ASPI staff

Warning signs: how China normalises its presence

29 Apr 2026|Rajeswari Pillai Rajagopalan, Joe Keary and Linus CohenASPI staff

A major strategic shift in the Indo-Pacific is happening quietly: China’s presence in seas and ports far from its coast is becoming routine. The frequency of its appearances has been rising for about a decade. Now it’s approaching a point where China’s military presence has become normal and expected, not aggressive.

This is another example of China’s familiar tactic of salami slicing, seen also, for example, in its progressive attempts at dominating the South China Sea: it takes a little, then a little more, and hopes eventually to have the whole salami.

Expect Chinese ships to keep turning up in waters near other Indo-Pacific countries with ever increasing frequency. Expect its ships to moor in their ports, too.

This outlook is based in part on ASPI war gaming in March that looked at how China’s defence and security agencies might extend influence between now and 2036.

Part of China’s goal is to dilute US influence in the Indian and Pacific oceans. Through incremental changes, China is moving from isolated, episodic appearances to a sustained footprint in these two oceans.

As its presence becomes more normal, its aggressive and illegal behaviour will attract less opposition. China’s persistent presence and great military power will be intended to have an increasingly coercive effect on how other Indo-Pacific powers, including Australia and Japan, respond to its aggression.

China’s far-seas strategy was prompted by expansion of its economic and energy interests far beyond its immediate waters. But the increasing presence of Chinese naval ships across the Indian and Pacific oceans indicates that China has moved to a two-ocean strategy, under which its fleets operate in the western Pacific and Indian Oceans. This strategy got ‘a renewed relevance and momentum’ after the Belt and Road Initiative began in 2013. Execution of it is now more intensive.

So, expect China’s 2025 live-fire drills in the Tasman Sea to be replicated in the coming years elsewhere in the region and with rising frequency. Such exercises will send a message to India, Australia and others: standing in China’s way is risky.

But China’s efforts to normalise its military presence will continue to evolve in several ways. There are at least four additional aspects that should be noted.

First, the Chinese navy’s rest and recreation visits to ports in the region could evolve into rotational presence in which ships arrive regularly for resupply, in some places conducting surveillance and intelligence missions as they do. Medical diplomacy missions such as by the hospital ship Heping Fangzhou (Peace Ark) could lead to greater strategic benefits, deepening Chinese presence in the smaller and weaker states in the Indian and Pacific Ocean.

Second, the presence of Chinese surveillance and intelligence ships, falsely called research vessels, in the Indian and Pacific oceans may also become more regular. Ships such as those of the Dongdiao class are equipped with advanced radar and intelligence collection equipment. The more often they turn up, the more they will watch foreign military activities and exercises such as Talisman Sabre, a multinational drill led by Australia and the United States. China has already been sending such ships to monitor Indian rocket and missile launches and has probably been mapping ocean topography to support submarine operations. This will likely expand.

Third, China might expand the function of its dual-use and logistics facilities, as well as commercial ports in other countries, upgrading them from logistical functions to aiding naval and intelligence activities. China is also likely to establish many more such dual-use facilities in the Indian and Pacific oceans in the next 10 years.

Finally, the China Coast Guard will likely have a larger function in Beijing’s maritime strategy, which could see it engaging in extraterritorial law enforcement patrols in the Indian and Pacific oceans. China’s 2021 Coast Guard Law is already contrary to international law, an indication of how it the service behave further afield in coming years. China is likely to come up with new justifications for interventions in others’ territorial waters.

These manoeuvres need to be called out before they become routine and normalised. If they’re widely discussed now, Australia and its partners will better consider how to respond. Greater regional security diplomacy is needed to highlight the emerging danger and develop cooperative means to counter it. This cooperation may itself prove to be a deterrent that could convince Beijing to act more moderately. If not, such diplomacy can be the basis of stronger efforts to defend the region. But it begins with highlighting the dangers of normalising China’s military actions and presence in the region.

Author

Raji Rajagopalan is a resident senior fellow, Joe Keary is a senior analyst and Linus Cohen is a researcher at ASPI.

Image of Chinese naval hospital ship Heping Fangzhou (Peace Ark): VCG/VCG via Getty Images.

AI contributed no ideas to this article – Raji Rajagopalan, Joe Keary and Linus Cohen.

Yetkin Report - Kıbrıs’ta Temmuz Eşiği: Yeni Girişim, Eski Sorunlar Yazar: Yusuf Kanlı / 29 Nisan 2026, Çarşamba /

Kıbrıs’ta Temmuz Eşiği: Yeni Girişim, Eski Sorunlar

Yazar: Yusuf Kanlı / 29 Nisan 2026, Çarşamba / Oda: Siyaset

Fransa ile Kıbrıs Rum Yönetimi arasında yapılan askeri anlaşma ve Avrupa’nın Lefkoşa hamlesi adayı diplomasi masasından çok bir güvenlik platformuna dönüştürürken, Kıbrıs Türklerini dışlayan yaklaşım sürdükçe ilerleme ihtimali zayıf kalıyor. (Foto @EmmanuelMacron/ X)

Kıbrıs meselesi, uzun bir durgunluk döneminin ardından yeniden yoğun bir diplomatik hareketliliğin içine girmiş durumda. Ancak bu hareketlilik, henüz bir çözüm sürecine işaret etmiyor. Daha çok, Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri António Guterres’in Temmuz sonrasında başlatmayı planladığı yeni girişim öncesinde tarafların pozisyonlarını yeniden tanımladığı bir hazırlık evresi yaşanıyor. Bu evrenin en dikkat çekici özelliği ise açıklamaların artması, buna karşılık güvenin aynı hızla inşa edilememesi.

Güven Yerine Güvensizlik İnşası

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı Tufan Erhürman’ın son değerlendirmesi, bu çelişkiyi sade ama çarpıcı bir şekilde ortaya koyuyor: “Gün geçmiyor ki Kıbrıs Rum liderliğinden yeni bir anlaşma haberi ya da Kıbrıs sorununa ilişkin yeni bir açıklama duymayalım.”

Gerçekten de tablo bu. Bir yanda Fransa ile imzalanan askeri işbirliği anlaşması, diğer yanda Temmuz sonrasında beklenen BM girişimi için “süreç zaten başladı” mesajları. Buna Avrupa Komisyonu Başkanı Ursula von der Leyen’in Kıbrıs sorununu bölgesel istikrar ve refahla ilişkilendiren açıklamaları da ekleniyor. Ancak aynı söylem içinde dikkat çekici bir çelişki var. Avrupa’nın “Rus, Türk ve Çin etkisine bırakılmaması” gerektiği vurgulanırken, Kıbrıs Türklerini yok sayan enerji projelerinin gündeme getirilmesi, güven inşa etmek yerine güvensizliği derinleştiriyor.

Erhürman’ın sorusu bu nedenle kritik: “Kıbrıslı Türkler yok sayılarak bu adada çözüm olabileceğini düşünen var mı gerçekten?” Bu soru, bir serzeniş değil, çözümün temel koşuluna yapılan doğrudan bir hatırlatmadır.

AB’nin Yeni Kıbrıs Yaklaşımı

Son Avrupa Birliği zirvesi, Kıbrıs’ın rolünü köklü biçimde dönüştüren bir gelişmeye işaret ediyor. Güney Lefkoşa’da yapılan toplantı, yalnızca diplomatik bir temas ya da sembolik bir birlik gösterisi değildi; Avrupa’nın değişen jeopolitik reflekslerinin sahaya yansıdığı, güvenlik ve savunma mimarisinin yeniden kurgulandığı bir eşik niteliği taşıyordu. Bu yönüyle zirve, Kıbrıs’ı klasik anlamda bir “sorun dosyası” olmaktan çıkarıp, Avrupa’nın stratejik yönelimlerinin test edildiği bir platforma dönüştürme sürecinin parçası haline getirdi.

Avrupa Birliği’nin son yıllarda artan biçimde dillendirdiği “stratejik özerklik” hedefi, özellikle ABD ile yaşanan görüş ayrılıkları, NATO içindeki uyum sorunları ve küresel güvenlik ortamındaki belirsizlikler karşısında daha somut bir içerik kazanmaya başladı. Avrupa Birliği, savunma alanında kendi kapasitesini artırmayı ve krizlere bağımsız müdahale edebilme yeteneğini geliştirmeyi hedeflerken, bu dönüşümün coğrafi dayanak noktalarına da ihtiyaç duyuyor. Kıbrıs ise bu bağlamda yalnızca jeopolitik konumu nedeniyle değil, aynı zamanda Doğu Akdeniz’deki enerji hatları, deniz yetki alanları ve bölgesel krizlere yakınlığı nedeniyle stratejik bir “ileri üs” işlevi görmeye başlıyor.

Kıbrıs AB’nin Stratejik Laboratuvarı mı?

Bu yeni yaklaşımın hukuki ve kurumsal dayanaklarından biri olarak öne çıkan Avrupa Birliği Antlaşması Madde 42.7, yani karşılıklı savunma hükmü, son dönemde daha sık referans verilen ve operasyonel hale getirilmeye çalışılan bir araç konumunda. Ancak bu maddenin, NATO Antlaşması Madde 5 ile karşılaştırıldığında hâlâ sınırlı bir caydırıcılık ve uygulama kapasitesine sahip olduğu görülüyor. NATO’nun kurumsallaşmış komuta yapısı, ortak planlama mekanizmaları ve entegre askeri gücüyle oluşturduğu caydırıcılık şemsiyesi, Avrupa Birliği’nin henüz ulaşamadığı bir derinliği temsil ediyor.

Tam da bu nedenle, Avrupa’nın Kıbrıs üzerinden geliştirmeye çalıştığı güvenlik yaklaşımı, bir anlamda eksik bir yapının sahada sınanması olarak okunabilir. Bu durum, adanın jeopolitik yükünü artırırken, aynı zamanda kırılganlıklarını da derinleştiriyor. Zira Kıbrıs artık yalnızca iki toplum arasındaki siyasi çözüm arayışlarının değil; aynı zamanda küresel ve bölgesel güç rekabetinin kesişim noktasında yer alıyor. Bu da adayı, diplomatik müzakerelerin ötesinde askeri, ekonomik ve stratejik hesapların merkezine yerleştiriyor.

Bu dönüşümün en dikkat çekici sonucu ise Kıbrıs’ın bir “çözüm platformu” olma niteliğini giderek kaybetmesi. Yerini, Avrupa’nın güvenlik reflekslerini test ettiği, yeni askeri ve siyasi araçlarını denediği bir “stratejik laboratuvar”a bırakıyor. Bu laboratuvarın doğası gereği barındırdığı belirsizlikler ise mevcut sorunu çözmek bir yana, daha da karmaşık ve çok katmanlı hale getirme riskini beraberinde getiriyor. Çünkü güvenlik önceliklerinin ağır bastığı bir denklemde, siyasi çözüm iradesi çoğu zaman geri plana itiliyor; yerini denge politikalarına, güç projeksiyonlarına ve geçici düzenlemelere bırakıyor.

Fransa Anlaşması ve Garanti Dengesi

Bu dönüşümün en dikkat çekici adımlarından biri, Emmanuel Macron öncülüğünde Fransa ile geliştirilen ve askeri varlığın süreklilik kazanmasına imkân tanıyan düzenleme oldu. Bu anlaşma, teknik olarak bir “işbirliği çerçevesi” olarak sunulsa da, pratikte Fransız askeri unsurlarının adada daha düzenli ve uzun vadeli şekilde konuşlanabilmesinin önünü açıyor. Kıbrıs’ın yakın tarihinde, üçüncü bir Avrupa gücünün bu ölçekte ve süreklilik iddiasıyla sahada yer alması alışıldık bir durum değildi; bu nedenle gelişme, sembolik olduğu kadar yapısal bir anlam da taşıyor.

Mesele yalnızca askeri varlığın kendisiyle sınırlı değil. Aynı zamanda hukuki ve siyasi çerçeve açısından da tartışmalı bir alan açıyor. 1960 Garanti Antlaşması, adanın güvenlik düzeninin Türkiye, Yunanistan ve Birleşik Krallık arasında belirli bir denge içinde korunmasını öngörürken, dış aktörlerin kalıcı askeri varlık oluşturmasının bu dengeyi dolaylı biçimde etkileyebileceği yorumları yapılıyor. Türkiye ve Kıbrıs Türk tarafı, bu tür düzenlemeleri “mevcut dengeyi aşındıran” gelişmeler olarak değerlendiriyor.

Ankara’nın İtirazının Özü

Bu noktada Ankara’nın itirazı, iş birliğinin varlığına değil, niteliğine odaklanıyor. Geçici, belirli bir kriz bağlamına bağlı ve sınırlı kapsamlı askeri faaliyetlerle; kalıcı ve kurumsallaşmış bir askeri varlık arasında önemli bir fark bulunduğu vurgulanıyor.

Fransa ile yapılan anlaşma ve benzeri adımlar, bu çizginin giderek bulanıklaştığı yönünde bir algı yaratıyor. Bu da, adadaki mevcut statünün fiilen yeniden tanımlandığı yönünde kaygıları beraberinde getiriyor.

Bu çerçevede Ankara’nın kullandığı “geçici gerekçelerle kalıcı askeri varlık oluşturulması” ifadesi, yalnızca retorik değil; aynı zamanda sahadaki eğilime dair bir okuma niteliği taşıyor.

Çünkü bölgesel krizler, insani operasyonlar ya da enerji güvenliği gibi başlıklar üzerinden başlayan askeri varlıkların zamanla kalıcı hale gelmesi, uluslararası ilişkilerde sık rastlanan bir dinamik. Kıbrıs bağlamında bu ihtimal, hassas olan güç dengesini daha da kırılgan hale getirebilir.

Türkiye’nin Dengeyi Koruma Refleksi

Bu gelişmeler Ankara tarafından dikkatle izleniyor ve daha geniş bir güvenlik perspektifi içinde değerlendiriliyor. Recep Tayyip Erdoğan, yaptığı açıklamalarda yabancı askeri varlığın geçici olması gerektiğini vurgularken, Türkiye de sahadaki askeri ve stratejik görünürlüğünü artırmış durumda. Kuzey Kıbrıs’ta konuşlandırılan F-16’lar, artırılan deniz devriyeleri ve güçlendirilen hava savunma unsurları, yalnızca bir tehdit algısına verilen anlık tepki değil; daha çok mevcut dengeyi muhafaza etmeye yönelik bir caydırıcılık mesajı olarak okunuyor.

Ankara’nın temel kaygısı, Güney Kıbrıs’ın geliştirdiği askeri iş birliklerinin zamanla Türkiye’yi dışlayan daha geniş bir güvenlik mimarisine evrilmesi ihtimali. Bu durum, sadece iki taraf arasındaki siyasi anlaşmazlığı derinleştirmekle kalmaz; aynı zamanda Doğu Akdeniz’deki genel güç dengesi üzerinde de kalıcı etkiler yaratabilir.

Sonuç olarak, Fransa ile yapılan anlaşma ve benzeri düzenlemeler, yüzeyde bir savunma iş birliği gibi görünse de, arka planda Kıbrıs’ın stratejik konumunu ve güvenlik mimarisini yeniden şekillendiren bir sürecin parçası olarak değerlendiriliyor. Bu sürecin nasıl yönetileceği ise, yalnızca ada içindeki dengeleri değil, bölgesel istikrarı da doğrudan etkileyecek bir unsur olmaya devam ediyor.

Temmuz Toplantısından Ne Bekleniyor?

Bu jeopolitik tablo içinde Temmuz ayında yapılması öngörülen 5+1 toplantı, klasik anlamda bir “müzakere başlangıcı”ndan ziyade, tarafların niyetlerini ve sınırlarını test edecek bir eşik olarak görülüyor. António Guterres’in inisiyatifiyle gündeme gelen bu format, adadaki iki taraf ile üç garantör ülkeyi aynı masada buluşturmayı hedeflese de, mevcut koşullar altında somut bir çözüm üretmekten çok, pozisyonların ne kadar esneyebileceğini ortaya koyacak bir sınama niteliği taşıyor.

Rum lider Hristodolides, süreci daha baştan “başlamış” olarak tanımlayarak diplomatik ivme yaratmaya çalışıyor. Bu yaklaşım, uluslararası kamuoyuna “hareket var” mesajı verme açısından anlamlı olsa da, Kıbrıs Türk tarafı açısından içerikten bağımsız bir hızlandırma çabası olarak görülüyor. Çünkü geçmiş deneyimler, süreçlerin isimlendirilmesiyle değil, parametrelerin netliğiyle ilerlediğini gösterdi.

Kıbrıs Türk tarafı bu nedenle daha temkinli ve şartlı bir yaklaşım sergiliyor. Temel vurgu, siyasi eşitliğin yalnızca bir ilke olarak kabul edilmesi değil, karar alma mekanizmalarına etkin ve kurumsallaşmış katılımın garanti altına alınması. Bu çerçevede, müzakere masasına oturmanın ön koşulu olarak “eşit egemen statüde taraflar” anlayışı öne çıkarılıyor. Aksi halde, geçmişte olduğu gibi, sürecin bir taraf için müzakere, diğer taraf için ise zaman kazandıran bir statü yönetimi aracına dönüşebileceği kaygısı dile getiriliyor.

Ankara ve Kıbrıs Türk Liderliği Uyumu

Ankara ile Kıbrıs Türk liderliği arasında bu konuda belirgin bir uyum söz konusu. Birleşmiş Milletler çağrısına ilkesel olarak olumlu yaklaşım korunurken, bu kez sürecin “otomatik başlatılan” ve başarısızlığı baştan yüklenmiş bir yapıya dönüşmemesi gerektiği özellikle vurgulanıyor. Önceki girişimlerde yaşanan tıkanmalar, özellikle de tarafların temel parametrelerde uzlaşmadan sürece girilmesinin yarattığı sonuçsuzluk, bu ihtiyatlı yaklaşımın temel gerekçesi olarak öne çıkıyor.

Bu bağlamda Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri’ne iletilen mesaj oldukça net: Eğer Rum tarafı siyasi eşitlik, etkin katılım ve karar alma süreçlerinde ortaklık gibi temel unsurları baştan kabul etmeyecekse, yeni bir sürecin başlatılması yalnızca bir zaman kaybı olacak. Bu yaklaşım, diplomatik dilin ötesinde, doğrudan bir uyarı niteliği taşıyor.

“Yeni bir başarısızlığı kabul edemeyiz. Rumlar kabul etmeyecekse kapıyı çalmayın.” ifadesi de bu çerçevenin en sade ve en açık özeti olarak öne çıkıyor. Bu söz, aslında yalnızca mevcut sürece dair bir tepki değil; aynı zamanda Kıbrıs meselesinde artık “süreç üretmek” ile “sonuç üretmek” arasındaki farkın daha net çizildiğini gösteriyor.

Çözüm Şartı: Kapsayıcılık

Kıbrıs’ta bugün en büyük sorun, çözüm eksikliğinden çok kapsayıcılık eksikliğidir. Avrupa’nın güvenlik mimarisi arayışı, Fransa ile yapılan askeri anlaşmalar ve artan uluslararası ilgi, adanın önemini artırıyor. Ancak Kıbrıs Türklerini dışlayan bir denklem içinde bu gelişmeler çözüm üretmek yerine yeni gerilimler doğuruyor.

Temmuz ayı bir dönüm noktası olabilir. Ancak bu dönüm noktasının yönünü belirleyecek olan şey, açıklamaların yoğunluğu değil, bu açıklamaların ne kadar kapsayıcı ve gerçekçi olduğudur.

Kıbrıs’ta çözüm, ancak herkesin masada olduğu bir denklemde mümkündür. Bunun dışındaki her girişim, ne kadar iddialı görünürse görünsün, geçmişin tekrarı olmaya mahkûmdur.

Yetkin Report - Yazar: Mehmet Öğütçü / 29 Nisan 2026, Çarşamba - Petrol Oyunu Değişiyor: BAE’nin OPEC’ten Ayrılması Ne Anlama Geliyor?

Petrol Oyunu Değişiyor: BAE’nin OPEC’ten Ayrılması Ne Anlama Geliyor?

Yazar: Mehmet Öğütçü / 29 Nisan 2026, Çarşamba / Oda: Ekonomi, Siyaset

ABD ve İsrail’in başlattığı İran savaşı sürerken, BAE’nin Petrol

Üreticisi Ülkeler Örgütü OPEC’ten ayrılma kararında sadece

ekonomik değil, Suudi Arabistan ve BAE arasındaki siyasi

anlaşmazlıklar da pay sahibi. Suudi Veliaht Prensi Muhammed bin

Selman (solda) BAE Devlet Başkanı Muhammed bin Zeyd ile

Abu Dabi ziyaretinde görülüyor. (Foto: BAE Başkanlık)

Birleşik Arap Emirlikleri (BAE), 28 Nisan’da ani bir kararla en önemli üyelerinden olduğu Petrol İhracatçısı Ülkeler Örgütü’nden (OPEC) ve Rusya önderliğindeki OPEC+’tan 1 Mayıs itibarıyla ayrılacağını duyurdu. BAE’nin ABD ve İsrail’in başlattığı İran savaşı belirsizliği sürerken attığı bu adım, enerji piyasalarında sessiz ama derin bir kırılmaya işaret ediyor. Bu gelişmeyi sadece üretim kotaları üzerinden okumak eksik kalır. Meseleler çok daha geniş: Basra Körfezi ülkeleri arasındaki rekabet, küresel güç dengesi, savaşın seyri ve petrol piyasalarının geleceği aynı anda yeniden yazılıyor.

Ezeli Rekabet: Riyad–Abu Dabi Hattı

BAE ile Suudi Arabistan arasındaki rekabet yeni değil. Jeopolitik nüfuzdan finans merkezleri yarışına, Körfez’deki etki alanından Afrika’daki yatırımlara kadar uzanan çok katmanlı bir çekişme söz konusu.

OPEC içinde bu rekabet uzun süre örtük kaldı. Suudi Arabistan fiyatı yüksek tutmak için arzı kısma stratejisini savunurken, BAE daha fazla üretimle pazar payını büyütmek istedi. Aynı çatı altında bu iki yaklaşımın birlikte yürümesi zaten zordu. Şimdi bu farklılık, kapalı kapılar ardındaki müzakerelerden çıkıp açık piyasa rekabetine taşınıyor.

Bunun yanı sıra BAE’nin İran’a karşı ülkesinde İbrahim Anlaşmaları ortağı İsrail’in Demir Kubbe sistemine ve İsrail askerlerine izin vermesi çekişmeye siyasi boyut katmış durumda

Kartel Disiplini Aşınıyor

Bugün dünya günde yaklaşık 106–108 milyon varil petrol üretiyor. OPEC’in payı yüzde 35–40, Rusya dahil OPEC+ ile birlikte bu oran yüzde 50–55’e çıkıyor. Buna karşılık ABD tek başına 13 milyon varilin üzerinde üretimle küresel arzın yaklaşık beşte birini sağlıyor.

Bu tablo, OPEC’in hâlâ önemli ama artık tek belirleyici olmadığını gösteriyor. ABD’nin esnek üretim modeli, kota sisteminin etkinliğini zaten aşındırmıştı. BAE’nin attığı adım ise bu süreci hızlandırıyor. Artık daha disiplinsiz, daha rekabetçi, kotaların giderek anlamını yitirdiği bir piyasa düzenine giriyoruz.

ABD’nin Gizli Memnuniyeti

Washington bu sürecin doğrudan aktörü değil. Ancak sonuçtan memnun olmaması için hiçbir neden yok. Kartel disiplininin gevşemesi, daha fazla arz ve potansiyel olarak daha düşük fiyat anlamına gelir. Bu da enflasyonla mücadele eden ABD ekonomisi için avantajdır.

Daha da önemlisi, OPEC+ bünyesinde Rusya ile kurulan koordinasyonun zayıflaması, Moskova’nın enerji üzerinden kurduğu jeopolitik kaldıraçları sınırlayacaktır. Bu nedenle BAE’nin hamlesi, doğrudan olmasa da ABD’nin stratejik çıkarlarıyla örtüşüyor.

Savaşın Gölgesinde: Arz Var, Akış Yok

Bugünün en kritik gerçeği şu: Arz kapasitesi ile fiili akış aynı şey değil. Bölgedeki gerilimler ve güvenlik riskleri nedeniyle kritik geçiş noktalarında ciddi kısıtlar yaşanıyor. Hürmüz Boğazı hattı ve çevresindeki riskler, küresel petrol ticaretinin yaklaşık dörtte birinin geçtiği bu bölgeyi kırılgan hale getiriyor.

Üretim artsa bile petrolün pazara ulaşması garanti değil. BAE’nin bir kısmını depolaması, alternatif güzergâhlar araması bu yüzden. Eğer mevcut gerilimler azalır ve kalıcı bir ateşkes ortamı oluşursa, bugün piyasaya giremeyen bu petrol hızla devreye girebilir. İşte o zaman arz artışı gerçek anlamda fiyatlara yansır.

Öte yandan, BAE’nin Hürmüz Boğazı risklerini azaltmak için Habşan petrol sahasıyla Hint Okyanusundaki Fuceyra terminali arasındaki günde 1,8 milyon varil taşıyan petrol boru hattı kapasitesini günde 1,5 milyon varil daha taşıyacak yeni bir Habşan-Fuceyra hattı inşasıyla takviye projesi de ilerliyor. Abu Dabi kendisini OPEC ile bağlamak istemiyor.

Fiyatların Yönü ve Jeopolitik Etkiler

Kısa vadede piyasa hâlâ jeopolitik risklere duyarlı. Bir hafta önce bugün (22 Nisan) varili 96 dolardan satılan petrol bugün 112 dolar; neredeyse ABD Başkanı Donald Trump her konuştuğunda değişiyor. Savaşlar, ambargolar ve lojistik darboğazlar fiyatları yukarıda tutabilir. Ancak orta ve uzun vadede, eğer üretim artışı kalıcı hale gelir ve piyasaya engelsiz ulaşırsa, fiyatlar üzerinde aşağı yönlü bir baskı oluşması kaçınılmaz.

Bu nedenle BAE’nin hamlesi bugün hemen sonuç üretmeyebilir. Ama zaman içinde piyasayı daha gevşek, daha bol arzlı bir dengeye doğru iter.

Domino Etkisi: Başkaları da İzler mi?

Tarih bize OPEC’in monolitik bir yapı olmadığını gösteriyor. Katar, Endonezya, Ekvador gibi ülkeler farklı dönemlerde ayrıldı. Ancak BAE gibi güçlü bir Körfez üreticisinin farklı bir yol seçmesi, diğer üyeler için de emsal teşkil edebilir.

Özellikle kota kısıtlarından rahatsız olan ülkeler, “neden biz de daha fazla üretmeyelim?” sorusunu daha yüksek sesle sormaya başlayabilir. Bu hemen bir dağılma yaratmaz. Ama kartelin iç disiplinini kalıcı olarak gevşetir.

Türkiye İçin Ne Anlama Geliyor?

Bu dönüşümün Türkiye’ye etkisi gecikmeli olacaktır. Ancak yönü büyük ölçüde olumlu. Daha fazla arz ve daha rekabetçi piyasa, orta ve uzun vadede daha uygun fiyatlı enerji anlamına gelebilir.

Öte yandan oynaklık artacaktır. Bu da enerji yönetiminde daha akıllı, daha esnek stratejiler gerektirir. Türkiye’nin enerji ticaret merkezi olma hedefi açısından ise bu yeni dönem önemli bir fırsat penceresi açıyor.

İşaret Fişeği Olabilir

BAE’nin attığı adımı bir kopuştan ziyade bir “işaret fişeği” olarak görmek gerekir. OPEC dağılmıyor, ama dönüşüyor. Enerji piyasası merkezsizleşiyor, rekabet artıyor, kartel gücü aşınıyor.

Yeni dönemin özeti basit:

Kontrol azalıyor,
Rekabet artıyor,
Belirsizlik kalıcı hale geliyor.

Bu oyunda kazananlar, hızlı uyum sağlayanlar olacak.

Diğerleri ise eski kuralların artık geçerli olmadığını geç fark edecek.

FP - World Brief - APRIL 28, 2026 | VIEW IN BROWSER | DOWNLOAD THE APP By Alexandra Sharp - we’re looking at King Charles III’s speech to the U.S. Congress, the United Arab Emirates’ plan to leave OPEC, and parliamentary deadlock over Kosovo’s next president.

World Brief: King Charles pulls no punches

FP's Alexandra Sharp<worldbrief@foreignpolicy.com>

World Brief header image

APRIL 28, 2026 | VIEW IN BROWSER | DOWNLOAD THE APP

By Alexandra Sharp

Welcome back to World Brief, where we’re looking at King Charles III’s speech to the U.S. Congress, the United Arab Emirates’ plan to leave OPEC, and parliamentary deadlock over Kosovo’s next president.

The King’s Speech

Britain’s King Charles III is applauded by U.S. Vice President J.D. Vance (left) and U.S. House Speaker Mike Johnson. An American flag is draped in the background.

Britain’s King Charles III is applauded by U.S. Vice President J.D. Vance (left) and U.S. House Speaker Mike Johnson as the king arrives to address a joint session of Congress in Washington on April 28.Henry Nicholls/Getty Images

Britain’s King Charles III gave a historic address to a joint meeting of the U.S. Congress on Tuesday that included several pointed messages aimed directly at U.S. President Donald Trump. “America’s words carry weight and meaning, as they have since independence,” Charles told U.S. lawmakers. “The actions of this great nation matter even more.”

Although the speech was broadly about celebrating the long-standing ties between the United States and the United Kingdom, Charles carefully laced it with subtle yet unmistakable critiques of Trump and some of his administration’s most contentious policies by highlighting such shared values as diversity, interfaith understanding, checks on executive power, commitments to allies, and the defense of vulnerable nations such as Ukraine.

Charles could have taken the safer path and avoided making comments that might spark the Trump administration’s ire; as a symbolic figurehead, the king is usually kept separate from political squabbles. However, Charles pulled no punches.

After opening with a quote by the Irish poet Oscar Wilde, who was famously imprisoned for homosexual acts, Charles went on to proclaim that “it is the very fact of our vibrant, diverse, and free societies that gives us our collective strength”—a message fundamentally at odds with the Trump administration’s attacks on diversity, equity, and inclusion initiatives. He stressed the need for increased defense spending, arguing that “unyielding resolve is needed for the defense of Ukraine and her most courageous people” at a time when Washington has been hesitant to provide Kyiv with more aid. And he lamented the “disastrously melting ice caps of the Arctic,” in contrast to the White House’s false claims that climate change is a hoax.

The king also praised the importance of multilateral institutions, including NATO and AUKUS, as well as other joint U.S.-British defense programs—despite Trump’s growing animosity toward such bodies. He championed an “independent judiciary” for resolving disputes on the same day that the White House began pursuing new import tariffs to circumvent a Supreme Court ruling. And he urged Washington to avoid becoming “ever more inward-looking,” in direct opposition to Trump’s “America First” approach.

His speech was met with strong cheers from the audience, including Republicans—which is particularly notable given some of its messages as well as how strongly the president has recently criticized Britain’s political leaders.

The White House has become increasingly frustrated in recent weeks with London’s hesitance to aid U.S. forces in the Iran war. “He ruins relationships,” U.S. President Donald Trump said of British Prime Minister Keir Starmer last month. “This is not Winston Churchill that we’re dealing with.” The U.S. president has called Starmer a coward for his unwillingness to enter the conflict, belittled the British Royal Navy by characterizing its aircraft carriers as “toys,” and threatened to review U.S. support for Britain’s claim to the disputed Falkland Islands as punishment for its alleged disloyalty as a NATO member.

Charles was the second British monarch and 11th king or queen in history to address a joint session of Congress; the first British royal to do so was Queen Elizabeth II in 1991. According to Buckingham Palace, the official purpose of Charles’s four-day state visit was to “recognize the shared history of our two nations” just a few months before the United States celebrates its 250th anniversary of independence.

Following his Tuesday address to Congress, the king returned to the White House for a state dinner before departing on Wednesday for New York City to continue his U.S. tour. Charles will conclude his visit in Virginia on Thursday with a stop at Arlington National Cemetery.

Rachel Oswald contributed to this report.

Wednesday, April 29, 2026