Showing posts with label Ahmedinejad. Show all posts
Showing posts with label Ahmedinejad. Show all posts

Tuesday, January 10, 2017

Rafsanjani :The death of the Ayatullah Machiavelli

Published on January 9th, 2017 | by Eldar Mamedov1

Rafsanjani: The Death of the Ayatollah Machiavelli


by Eldar Mamedov
In October 2013, I was part of a delegation of the Social-Democratic Group of the European Parliament (EP) to Iran. The trip, which took place shortly before the Geneva nuclear interim agreement was reached between the P5+1 and Iran, was meant as a confidence-building measure between the EU and Iran, aimed at widening the space for diplomacy and re-establishing connections after Mahmoud Ahmadinejad’s toxic presidency. As such, it was the first official visit from the EP to Iran after a seven-year hiatus provoked by a string of misunderstandings, petty politicking and overbidding from both sides, but mostly due to the Ahmadinejad administration’s poisonous rhetoric and flagrant human rights violations, which made it politically unfeasible for mainstream European politicians to visit the country.
Among the Iranian officials that the delegation, led by the then-Social-Democratic-Group President Hannes Swoboda, met with in Tehran was the Ayatollah Ali Akbar Hashemi Rafsanjani. At that time, Rafsanjani was the head of the Expediency Council, an institution he’d created to mediate between the different branches of power in Iran. More importantly, he was imbued with the mystique of someone who, together with the late Ayatollah Khomeini, was perhaps the most consequential leader of the Islamic Republic. Rafsanjani was the ultimate powerbroker, whose political skills and acumen prompted Ali Vaez, the Iran expert at the International Crisis Group, to call him the “Ayatollah Machievelli.” Rafsanjani did not defy expectations.
On a personal level, in a marked contrast to some decidedly dour characters representing the Islamic Republic, he came across as a gregarious man clearly at ease with a European delegation that comprised several female MPs. He was keenly aware of his place in the history of the Islamic Republic. For instance, he spoke at some length of his role as the “Commander of Reconstruction,” as his supporters called him, during the years following the end of the Iran-Iraq war when he served his two terms as Iran’s president (1989-1997). Like other Iranian officials meeting their Western counterparts, he didn’t fail to complain about the West’s backing of Saddam Hussein during that war, or the support that the radical Iranian cult Mojaheddeen-e Khalq (MEK), bitterly opposed to the Islamic Republic and removed from the EU terror list only in 2009, still enjoys in some quarters in the EU and the US.
This latter point had an intense personal connotation for Rafsanjani. Like other top figures of the newly minted Islamic Republic, including the current Supreme Leader Ayatollah Khamenei, he was a target of an assassination attempt by the MEK in a massive terror blast in 1981. Later, in a culmination of a bloody power struggle, the authorities massacred thousands of real and alleged MEK prisoners in what surely remains a stain on the history and reputation of the Islamic Republic.
Yet overall in that meeting with the European MPs Ayatollah Rafsanjani lived up to his reputation as a moderate and a proponent of engagement with Europe. He spoke fondly of the days when, in his role as the president, he negotiated the normalization of relations with Germany. This détente included an end to assassinations of the Iranian dissidents in Europe—another dark chapter in the history of the Islamic Republic, in which Rafsanjani was deeply involved – and the beginning of what was known as a “critical dialogue” between the EU and Iran. Despite many false starts in his long career—such as a bold effort to reach out to the United States in 1996 by offering Conoco, an oil major, a $1 billion deal to develop offshore Iranian oil and gas fields, only to be punished with new sanctions by the Clinton administration—Rafsanjani was quite forward-looking and confident that at least Iran’s ties with Europe stood a fair chance of prospering.
Subsequent events have proved him half right. European diplomacy, spearheaded by the High Representative for the EU Foreign and Security Policy Federica Mogherini, played an important role in achieving the Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA). It continues to play this role through Mogherini’s chairing of the Joint Commission tasked with overseeing the implementation of the JCPOA. European politicians and businesses are busy exploring venues of cooperation with their Iranian counterparts. Iran Task Force, established in the Mogherini-led European External Action Service (EEAS), coordinates the outreach of the EU institutions and confidence-building through concrete projects in areas as diverse as aviation safety and banking. In October 2016, the European Parliament adopted a forward-looking and detailed report emphasizing mutual respect, a relationship of equals (extremely important notions for the Iranians of any persuasion), and further engagement with Iran. And the Council of the EU, the bloc’s main foreign policy decision-making body, has ratified this approach by adopting its own Conclusions in November 2016.
These developments reflect a certain level of institutionalization of the EU engagement with Iran. The strategy is to create a dense network of connections and interdependencies that would make the survival of the relationship less reliance on single individuals. In this sense, although the EU certainly has reasons to lament Rafsanjani’s passing as an influential Iranian advocate for rapprochement, it won’t change much in the way the EU engages Iran. If anything, the disappearance of a strong ally of the moderate president Hassan Rouhani, up for a re-election in April 2016, and the uncertainty associated with the Trump presidency, should mobilize the EU to double down on its commitment to normalize relations with Iran.
One area where Rafsanjani’s hand will clearly be missed is regional security and relations with the Persian Gulf states. In its Global Strategy, adopted in 2016, the EU announced its intention to pursue a balanced engagement with both Iran and the Gulf Cooperation Council (GCC). Unlike the US, the EU is well placed to mediate between regional actors, especially Iran and Saudi Arabia, to end their proxy wars. Rafsanjani had ties with top GCC leaders and was respected by them as an elder statesman. His passing definitely removes a powerful advocate of lowering tensions with Saudi Arabia and other GCC states. More assertive elements, tied to the Revolutionary Guards, might benefit as a result. This will make the EU’s task more difficult.
Ultimately, only time will tell whether Ayatollah Rafsanjani´s passing is more than a mostly psychological blow to the supporters of closer relations between Iran and the West. That it is not immediately seen as threatening to upend the rapprochement already testifies to the ground covered since that memorable EP visit to Iran in October 2013. Iran´s foreign policy is in the steady hands of the Rouhani administration and its foreign minister Javad Zarif. The death of Rafsanjani, however, also reminds us that the legacy of moderation and pragmatism can only be safeguarded if it is constantly built upon. That will be the main challenge in the coming months.
Photo: Akbar Hashemi Rafsanjani announcing his candidacy in 2013 election.
This article reflects the personal views of the author and not necessarily the opinions of the European Parliament.
Print Friendly


About the Author

avatar
Eldar Mamedov has degrees from the University of Latvia and the Diplomatic School in Madrid, Spain. He has worked in the Ministry of Foreign Affairs of Latvia and as a diplomat in Latvian embassies in Washington D.C. and Madrid. Since 2007, Mamedov has served as a political adviser for the social-democrats in the Foreign Affairs Committee of the European Parliament (EP) and is in charge of the EP delegations for inter-parliamentary relations with Iran, Iraq, the Arabian Peninsula, and Mashreq.

Thursday, July 14, 2016

Zencani

İŞTE O DOSYA!

08 Nisan 2016 Cuma 00:06

Zencani'nin Türkiye'de 8,5 milyar dolar rüşvet dağıttığını açıkladığı ve Zarrab'ın Miami'de tutuklanmasının bu gerçek ile bağlantılı olduğu anlatıldı. İşte o dosya...

İŞTE O DOSYA!
 
 Türk medyası Zencani’nin 26 duruşmalık yargı sürecini tek bir muhabirle bile izlemedi. Oysa Zencani, Türkiye'de dağıtılan ‘komisyonun’ toplam rakamını bile verdi duruşmada: 8.5 milyar dolar!.."
"Zindan Evin"de yani Evin Cezaevi'nde neredeyse ikinci senesini doldurmuştu. Hücresinde, on bilemedin yirmi riyallik tek tip cezaevi elbisesini giyerken Manhattan 5. Cadde'den satın aldığı 1800 dolarlık saf yün Armani takımları aklına geldi.
Nereden nereye...
Sakallı, sert bakışlı devrim polislerinin eşliğinde yargılamanın yapıldığı salona çıktı. Elinde, üç klasörden oluşan savunmasını taşıyordu. Aslında o da farkındaydı çırpınışlarının beyhude olduğunun...
Konuştu... Konuştu... Acaba bir önceki duruşmada devrim savcısının "Fesat Fil Arz" yani yeryüzünde yolsuzluğu yaymak suçlamasıyla talep ettiği cezayı değiştirebilir miydi? İslam Devrim Mahkemesi kararını açıkladığında minicik de olsa taşıdığı o umut zifiri karanlıklara gömüldü. Karar iki kelimeden ibaretti: "Mücazati idam!" Yani ölüm cezası... Ajanslar idam kararını Zencani'nin gözyaşlarına boğulduğu o fotoğrafla dünyaya duyurdu.
26 duruşma boyunca söyledikleri ise Amerika ve Türkiye dahil pekçok ülkede yeni gelişmeleri tetikleyecek nitelikteydi. Türkiye’yle ilgili kurduğu cümlenin içinde geçen “8.5 milyar dolar” ifadesi Anadolu topraklarında duyulmadı bile. Ancak Amerikan yargısının Zencani’nin söylediklerini hayli ciddiye aldığı görülüyor.
SARIŞIN MİLYONER
Eski bir asker olan Babek Zencani, ticaret hayatına deri sektörüyle başladı. İhracat-ithalat sistematiğini bu sırada öğrendi. Ahmedinejad’ın Cumhurbaşkanlığı döneminde İran Devrim Muhafızları’yla sıkı ilişkiler kurmasını sağlayan ise asker geçmişiydi.
Ahmedinejad’ın yürüttüğü siyaset ve nükleer program nedeniyle uluslararası toplumun uyguladığı ekonomik ambargonun İran’ı soktuğu darboğazı -bir şekilde- aşan becerikli Zencani, ülkesinin Bakanlar Kurulu toplantısına katılacak kadar büyük bir siyasi güce ve milyarlarca dolarları çeviren esrarengiz bir beyine dönüştü.
Para, Zencani’nin hayat standardını müthiş biçimde yükseltti. Milyon dolarlık harcamalarının basının ilgisini çekmesi uzun sürmedi. Zencani, BM tarafından İran’a ekonomik ambargo uygulandığı dönemde ambargoyu delmekle suçlanmış, ABD ve AB tarafından kara listeye alınmıştı. "Sarışın Oligark, Sarışın Milyoner" olarak anılmaya başlayan Zencani için işler, İran'da politik değişimlerle birlikte sarpa sardı. Suriye politikalarında attığı doğru hamlelerle başlayan süreçte İran, dünya siyasetiyle barışmaya başladı. Amerika’nın arkasında durduğu ambargoları gevşetmesiyle birlikte artık İran'da bir dönem kapanıyordu. Gazeteci Tolga Tanış’ın deyimiyle "Zencanilerin, Zarrabların dönemi"...
Yeni dönemde İran, kendi göbeğini kesti. "Sarışın Oligark"ına operasyonu Aralık 2013’te yaptı. Zencani, İran Petrol Bakanlığı’na ait 2.8 milyar dolarlık petrol parasını çalmakla suçlandı ve 30 Aralık 2013’te İran Cumhurbaşkanı Hasan Ruhani’nin talimatıyla tutuklandı. Uzun ve uluslararası dengeleri etkileyecek tam 22 aylık yargı süreci böylece başlamış oldu.

UZUN SORUŞTURMA, HIZLI YARGILAMA
Tahran Devrim Mahkemesi yargıcı Ebul Kasım Salavati’nin karşısına çıkan Babek Zencani, 26’ıncı duruşmada idam cezası aldı. Farça deyimiyle "Mücazati idam"... Duruşma süreci, Zencani'nin Türkiye’de kurduğu sistemi aydınlatması bakımından oldukça önemliydi. Ancak enterasan olan, böylesine önemli  yargı sürecini hiçbir Türk gazeteci izlememişti. Bu nedenle Zencani’nin Türkiye’de dağıtılan rüşvet ve Rıza Sarraf hakkında söyledikleri yeterince yansımadı Türk medyasına...
Zarrab’ın aniden Amerika’ya gitmesini anlayabilmek için Zencani’nin yargı sürecini didik didik etmekte fayda var.
2013 yılının Aralık ayında tutuklanan Zencani’nin yargılanmaya başlaması yaklaşık iki yıl sonra; Ekim 2015’te başladı. Sürenin bu denli uzun olmasına; soruşturmanın titiz biçimde sürdürülmesi de denebilir, İran’ın uluslararası sonuçları olacak bu yargılama için uygun küresel siyasi iklimi kollaması da...
Zencani davasının ilk üç duruşmasında Tahran savcısı davanın üç sanığıyla ilgili iddianameyi okudu. Dördüncü ve 13’üncü duruşmalarda söz Babek Zencani’deydi. On duruşma boyunca 200 sayfa tutan geniş bir savunma yaptı.
Babek Zencani’nin savunması sürerken 8’inci duruşmada İran Petrol Bakanlığı, 9’uncu duruşmada ise İran Mesken Bankası araya girerek ek şikayetlerde bulundular. Bu yeni şikayetlerle ilgili Zencani’nin avukatları hazırlık yapıp, dört duruşma sürecek ek savunma yaptı. Böylece Zencani’nin savunması 14 duruşma sürmüş oldu. 
SIRLAR... SIRLAR...
Ardından savunma sırası davanın iki numaralı sanığı M.Ş.’ye geldi. Avukatlarıyla birlikte üç duruşmada savunma yaptı. Davanın üç numaralı sanığı H.F.H. Zencani’yi İran istihbaratı, İran Bankacılık sistemi yöneticileri ve Petrol Bakanı’yla nasıl tanıştırdığını ve onların bu suçların ne kadarının içinde olduğunu anlatmaya başladı. Zencani’nin daha önce talep ettiği ama mahkemenin reddettiği “gizlilik kararı” H.F.H. konuşunca kabul edildi. Üçüncü sanığın konuşmaları gizli kaldı.
Yirmi birinci duruşmaya gelindiğinde Türkiye’de "çapraz sorgu" denilen yöntem başladı. Yargı, petrol parasının kayıp kısmının nerelerde olduğuna ilişkin daha detaylı sorguya geçti. Bunaltıcı sorgunun üçüncü oturumunda, yani 23’üncü duruşmada Zencani ülkesine borcunu ödemek istediğini ancak SWIFT sistemine (Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication. Tüm dünyadaki bankalar arasında elektronik fon transferi standardı sağlayan sistem...) dahil olmamaları nedeniyle parayı İran’a getirmesinin fiilen imkansız olduğunu dile getirdi.
Bu noktada kritik bir uluslararası hamle gerçekleşti ya da denk geldi. Amerika Birleşik Devletleri, ambargonun en güçlü ayağını ortadan kaldırdı ve İran’ı tekrar SWIFT sistemine dahil ediverdi. Bu hamle İran yargısı karşısında Zencani’yi köşeye sıkıştıran en güçlü darbe oldu. Zencani sözünü ettiği paraları getiremedi. Tahran yargısı bunun bir oyalama olduğuna hükmetti ve davayı karara bağlayacağını duyurdu.
Babek Zencani'nin Tahran Devrim Mahkemesi'ndeki yargılanma maratonu 5 ay sürdü. Zencani, 3 Ekim 2015’te başlayan davada, İran’da cezası idam olan “Fesat Fil Arz”, yani yeryüzünde yolsuzluğu yaymak ile suçlanıyordu. Zencani’nin birlikte yargılandığı ve eski iş ortakları olan iki kişiye de idam cezası verildi.
Zencani çıkarıldığı 26’ncı duruşmada idama mahkum edilirken gözyaşları içinde kaldığı fotoğraf ertesi gün birçok gazetenin birinci sayfasında yer alacaktı.
TÜRKİYE VE ZARRAB
Zencani’ye idam kararı verilmesi ülkede iki farklı biçimde yorumlanıyor. Bir tarafta "adalet yerini buldu!" diyenler var. Diğer tarafta ise "Zencani feda edildi. Asıl suçlular korunuyor" diyenler. Asıl suçlulardan kasıt İranlı pekçok üst düzey devlet görevlisi ve uluslararası sistemdeki bağlantıları...
Dava boyunca İran medyasında, yargılamanın Türkiye’yi de kapsayan bir süreç olduğuna ilişkin haberler çıktı. Haberler ‘ismini vermek istemeyen İranlı yetkileler’e dayandırıldı. Haberdeki yetkililer, Babek Zencani’nin İran’dan çaldığı paranın büyük bir kısmının Türkiye’de olduğunu vurguluyorlardı.
4 Nisan 2016 tarihinde Amerika’da başlayacak Sarraf davası bu iddianın doğruluğu hakkında yeni bir aşama olacak. Çünkü Zencani, Sarraf’tan Türkiye’deki kolu olarak net biçimde sözetti. Duruşmalarda ve iddianamede Türkiye’nin adı sıkça geçti. Zencani, rüşvet verdiğini inkar etmedi hiçbir zaman. Bin 500 kilo altının İstanbul’da uçakta yakalandığında rüşvet vererek uçağı nasıl havalandırdığını açık açık anlattı. İran’ın petrol paralarını Türkiye’deki ortağı Rıza Zarrab’a verdiğini de aynı açıklıkla dile getirdi.
PLAN B: "ZENCANİ ÇARKI"
Zencani ve Sarraf olayını anlayabilmek, İran’a ambargo ile birlikte oluşturulan kayıtdışı ekonominin işleyişini bilmekten geçiyor.
İran, 37 yıldır ambargolarla yaşayan bir ülke. Önceki Cumhurbaşkanı Ahmedinejad, nükleer programı yeniden başlattığını duyurunca Amerika halihazırdaki ambargoyu daha da ağırlaştırdı. Alınan uluslararası kararlarların yanısıra daha boğucu ekonomik ambargo yöntemleri de lobi/baskı gücüyle fiilen uygulandı. Ambargo, İran’ın petrol ihracatı yaptığı ülkelere dönük baskıya da dönüştü.
Bir enerji devi olan İran, dünya petrol rezervinde dördüncü; doğalgazda ise dünya ikincisi konumunda. Ülke ekonomisinin temeli petrol ve doğalgaz satışı üzerine kurulu. Uzun vadeli anlaşmalar nedeniyle doğalgaz, ambargo dışı tutuldu. Ancak petrol ihracatında İran neredeyse "kımıldayamaz" duruma geldi. Günlük üretilen 3 milyon varil petrol satışından gelecek gelir, İran halkının ihtiyaçlarını karşılamak için vazgeçilemez konumdaydı.
Ambargo dayanılamaz hale gelince İran "B Planlarını" devreye soktu. Ambargo sadece devletleri kapsadığı için İran, özel şirketler üzerinden bunu delme alternatifine gitti. Ahmedinejad’a yakın kişilere dünyanın çeşitli ülkelerinde onlarca ithalat/ihracat şirketi kurduruldu.
"B Planı" sistemin işleyişi özetle şöyleydi:
ADIM 1): Ulaşım sektöründen şirketler satın alındı. (Tanker filoları, havayolu şirketleri ve limanlar...)

ADIM 2): Küçük tankerler, İran’dan petrolü alıp Malezya açıklarına götürmeye başladı.

ADIM 3): Petrol burada büyük tankerlere aktarılarak; Kore-Singapur-Hindistan ve spot petrol piyasasına satıldı.

ADIM 4): Dolar olarak alınan para altına çevrildi.

ADIM 5): Altın, Malezya İslam Bankası başta olmak üzere farklı ülkelerdeki bankalar üzerinden dolaşıma sokuldu.

Peki bu tonlarca altın İran'a nasıl dönecekti? Sistemde dönen para oldukça büyüktü. Zencani’nin duruşmada verdiği bilgiye göre bazen günde 2 milyon varil (250 milyon dolar) petrol satıldığı olmuştu.

İran’ın petrol üretim kapasitesini düşündüğümüzde yıllık 80-90 milyar dolar büyüklükten sözediyoruz. Bu kadar “kara para”yı dolaşıma sokmak büyük bir zorluktu. "Zencani Çarkı" tam bu noktada devreye girdi. "Sarışın Oligark" tek başına iki yılda 170 milyar dolarlık kara parayı aklayıp dolaşıma soktu. Adımlara devam:

ADIM 6): Zencani, Uzakdoğu ülkelerinde bulunan külçe altınları ilişkide olduğu büyük finans kuruluşlarına finanslattı.

ADIM 7): Satın aldığı havayolu firmaları (İddiaya göre Türkiye’de Onur...) ya da kiraladığı uçaklarla bu altınları Türkiye’ye soktu.

ADIM 8): Altın, “değerli taş” ya da başka isimlerle gümrüklenerek Dubai’ye nakledildi.

ADIM 9): Dubaili mücevherat üreticileri bu altınları eritip ziynet eşyasına dönüştürdü.

ADIM 10): Ziynet altınları teknelerle İran’a gönderildi.

ADIM 11): Ziynet altınları İran’da tekrar eritilip külçeye dönüştürüldü.

Thursday, July 7, 2016

Ahmedinejad 2007 seçimlerinde yeniden aday olabilir mi?

Ahmedinejad geri mi dönüyor?

07 Temmuz 2016 - 09:51Son Güncelleme : 07 Temmuz 2016 - 09:57
    •  
    •  

Yıllardır suskunluğunu koruyan Mahmud Ahmedinejad'ın siyasete geri dönmeye hazırladığı iddia ediliyor. İddialar, Ahmedinejad'ın 2017'deki seçimlere hazırlık yaptığı yönünde.

Ahmedinejad geri mi dönüyor?
Mahmud Ahmedinejad iki görev döneminin ardından 2013'te İran'da cumhurbaşkanlığı seçimine artık aday olamazken ve yerini ılımlı bir isim olan Hasan Ruhani alırken, tüm dünya hep birlikte rahat bir nefes almıştı. Çünkü sert çizgideki Tahran yönetimi, İran ve uluslararası toplum arasındaki cepheleşmeyi daha da keskin hale getirmişti. İran'ın nükleer programıyla ilgili tartışma çıkmaza girmiş, Tahran dış politikada tecrit edilmiş ve İran ekonomisi de dibe vurmuştu. Ve Ahmedinejad, Batı ve İsrail karşıtı söylemleriyle tansiyonu giderek yükseltiyordu. Ahmedinejad'ın ikinci kez cumhurbaşkanlığına seçilmesi ise ülkede kitlesel protesto gösterilerine neden oldu ve seçimlere hile iddiaları karıştı. Çalkantılı bir dönemin ardından 2013 yılındaki cumhurbaşkanlığı seçimlerini Ruhani ezici bir çoğunlukla kazandı ve bu tartışmalar geride bırakıldı.
Ahmedinejad zaten kendisinin siyasetten çekilmek ve üniversitedeki öğretim üyeliği görevine geri dönmeyi istediğini açıklamıştı. Görev döneminin son günlerinde de bu yönde adımlar atmıştı. Kültür Devrimi Yüksek Konseyi, Ahmedinejad'a Tahran'da kendi üniversitesini kurması için izin vermişti. Ancak Ahmedinejad'ın üniversite kurma planı mali nedenlerle başarısızlığa uğradı. Yeni İran yönetimin Ahmedinejad'ı engellemiş olması da ihtimal dahilinde. Yüksek Devrim Konseyi Başkanı Ali Hamaney, parlamento ve Devrim Muhafızları Konseyi arasındaki anlaşmazlıklara aracılık eden organ olan Uzlaştırma Konseyi'ndeki görevine de son verdi.
Ahmedinejad'ın sesi yıllar sonra yine duyulmaya başlandı. Son haftalarda taşrada boy gösteren Ahmedinejad coşkulu taraftarları ile bir araya geliyor, konuşmalarında da sık sık İran'la uluslararası toplum arasında yapılan nükleer anlaşmayı hedef alıyor. Berlin'de yaşayan İran asıllı yazar Bahman Nirumand, Ahmedinejad'ın yaptığı konuşmalarla ilgili şunları anlatıyor: "Ahmedinejad Ruhani hükümetini sert bir dille eleştiriyor. İslam Cumhuriyeti'nin yanlış yolda olduğunu, devrim ilkelerine ihanet edildiğini ve Ruhani'nin ülkeyi yolundan saptırdığını söylüyor."
Ahmedinejad'ın yeniden kamuoyunun karşısına çıkması ve konuşmalar yapması bir tesadüf olmamalı. İran'da 2017 yılında yeniden cumhurbaşkanlığı seçimleri yapılacak. Gözlemciler Ahmedinejad'ın yeniden adaylığını koyabileceği kanısında. Eski bir hükümet sözcüsünün yetkili seçim kurumuna başvuruda bulunmayı hazırlandığı belirtilirken, "Şargh" gazetesi de Ahmedinejad'ın büyük bir geri dönüş kampanyası hazırladığını iddia ediyor.
Geçen ilkbaharda parlamento seçimlerinde aldıkları yenilginin ardından sertlik yanlıları bir sonraki seçimler için güçlü bir aday arayışı içindeydi. Muhafazakarların bir bölümünün umudu yeniden Ahmedinejad'da aradığı belirtiliyor.
Ekonomide kötüleşme onun için şans mı?
İran'da şimdiki hükümetten hayal kırıklığına uğrayanların sayısı da artıyor. Birçok İranlı, yaptırımların kaldırılmasıyla ekonomide iyileşme olacağı umudu taşıyordu. Nirumand, "Ancak öyle olmadı. Bankaların maliyeti üstlenmeye hazır olmaması nedeniyle Batılı yatırımcılarla yapılan anlaşmalarda hiçbir ilerleme sağlanamadı" diyor.
Yaptırımların bir kısmı da hala devam ediyor. Ayrıca ABD Dışişleri Bakanlığı'nın geçen hafta açıkladığı yıllık rapora göre İran hala dünya genelinde terörizme destek veren ülkeler arasında sıralandı. İran'daki güvensizliğe işaret eden Heinrich Böll Vakfı'ndan Bahman Nirumand sözlerini söyle sürdürüyor: "İran'da her şey muhafazakar basın tarafından büyütülerek aktarılıyor. Devrim lideri Hamaney de sık sık ABD'ye güven konusunda uyarıyor. Hamaney, 'Amerikalıların istediklerini yaparsak, bizden daha fazlasını isteyecekler' diyor."
2009'daki seçimlerin ardından seçimlere hile karıştığı gerekçesiyle kitlesel protesto gösterileri düzenlenmişti
Ahmedinejad da ülkede yaşanan bu hayal kırıklığından faydalanmak istiyor gibi görünüyor.
Ahmedinejad'ın cumhurbaşkanlığı bilançosu
İran'da işlerin Ahmedinejad yönetimi altında daha iyi gideceğini düşünmek için bir neden yok. Nirumand, Ahmedinejad'ın cumhurbaşkanlığı bilançosunun oldukça kötü olduğuna dikkat çekerek "Cumhurbaşkanlığının ilk dört yılında petrol gelirleri inanılmaz yüksek olmasına rağmen ekonomiyi büyük zarara uğratmıştı" diyor. Nirumand, Ahmedinejad'ın 2005'te milyonlarca istihdam alanı yaratacağı, enflasyon oranlarını düşüreceği gibi iç politikaya verdiği sözleri de tutmadığını ifade ediyor. Hem uluslararası yaptırımlar hem de hükümetinin başarısızlığı nedeniyle İran ekonomisi 2013'te ağır bir resesyona sürüklendi. Enflasyon yüzde 30'a, işsizlik de yüzde 12'ye yükseldi.
Ahmedinejad'ın taşrada çok sayıda taraftarı olduğunu ifade eden Bahman Nirumand, ayrıca parlamento ve toplumda birçok muhafazakarın ona karşı tavır aldığına işaret ediyor. Ahmedinejad döneminde nükleer müzakerelerin başmüzakerecisi olan Meclis Başkanı Ali Laricani, Ahmedinejad'ın karşıtlarından biri. Laricani, Ahmedinejad'ın olası adaylığı ile ilgili olarak "İki görev döneminde başarılı olmayan birinin 2017'de cumhurbaşkanlığı seçimlerine katılması İranlılar açısından cazip bir fikir değil" diye değerlendiriyor.
Nirumand, ilk görev döneminde Ahmedinejad'a destek veren Hamaney'in de Ahmedinejad'ın adaylığına mesafeli yaklaştığını belirtiyor. Nirumand, "Ahmedinejad'ın tekrar seçilebileceğini düşünmüyorum. Bu ülkenin dış ve iç politikasında bir değişiklik anlamına gelir ki bu da ülkenin tamamı için bir felaket olur. Ancak böyle bir şey olacağına inanmıyorum" görüşünü dile getiriyor.