Friday, March 6, 2020

Understanding the geopolitical and psychological war against Syria

The Syria Deception: Understanding the geopolitical and psychological war against Syria
By Swiss Propaganda Research
March 05, 2020 "Information Clearing House" -  What is the Syria war about?

Contrary to the depiction in Western media, the Syria war is not a civil war. This is because the initiators, financiers and a large part of the anti-government fighters come from abroad.
Nor is the Syria war a religious war, for Syria was and still is one of the most secular countries in the region, and the Syrian army – like its direct opponents – is itself mainly composed of Sunnis.
But the Syria war is also not a pipeline war, as some critics suspected, because the allegedly competing gas pipeline projects never existed to begin with, as even the Syrian president confirmed.

Instead, the Syria war is a war of conquest and regime change, which developed into a geopolitical proxy war between NATO states on one side – especially the US, Great Britain and France – and Russia, Iran, and China on the other side.
In fact, already since the 1940s the US has repeatedly attempted to install a pro-Western government in Syria, such as in 1949, 1956, 1957, after 1980 and after 2003, but without success so far. This makes Syria – since the fall of Libya – the last Mediterranean country independent of NATO.

Thus, in the course of the „Arab Spring“ of 2011, NATO and its allies, especially Israel and the Gulf States, decided to try again. To this end, politically and economically motivated protests in Syria were used and were quickly escalated into an armed  conflict.

Syria: The situation in February 2020

NATO’s original strategy of 2011 was based on the Afghanistan war of the 1980s and aimed at conquering Syria mainly through positively portrayed Islamist militias (so-called „rebels“). This did not succeed, however, because the militias lacked an air force and anti-aircraft missiles.

Hence from 2013 onwards, various poison gas attacks were staged in order to be able to deploy the NATO air force as part of a „humanitarian intervention“ similar to the earlier wars against Libya and Yugoslavia. But this did not succeed either, mainly because Russia and China blocked a UN mandate.

ISIS Control Map 2015
As of 2014, therefore, additional but negatively portrayed Islamist militias („terrorists“) were covertly established in Syria and Iraq via NATO partners Turkey and Jordan, secretly supplied with weapons and vehicles and indirectly financed by oil exports via the Turkish Ceyhan terminal.

ISIS: Supply and export routes through NATO partners Turkey and Jordan (ISW / Atlantic, 2015)

Media-effective atrocity propaganda and mysterious „terrorist attacks“ in Europe and the US then offered the opportunity to intervene in Syria using the NATO air force even without a UN mandate – ostensibly to fight the „terrorists“, but in reality still to conquer Syria and topple its government.

This plan failed again, however, as Russia also used the presence of the „terrorists“ in autumn 2015 as a justification for direct military intervention and was now able to attack both the „terrorists“ and parts of NATO’s „rebels“ while simultaneously securing the Syrian airspace to a large extent.
By the end of 2016, the Syrian army thus succeeded in recapturing the city of Aleppo.

From 2016 onwards, NATO therefore switched back to positively portrayed but now Kurdish-led militias  (the SDF) in order to still have unassailable ground forces available and to conquer the Syrian territory held by the previously established „terrorists“ before Syria and Russia could do so themselves.

This led to a kind of „race“ to conquer cities such as Raqqa and Deir ez-Zor in 2017 and to a temporary division of Syria along the Euphrates river into a (largely) Syrian-controlled West and a Kurdish (or rather American) controlled East (see map above).
This move, however, brought NATO into conflict with its key member Turkey, because Turkey did not accept a Kurdish-controlled territory on its southern border. As a result, the NATO alliance became increasingly divided from 2018 onwards.
Turkey now fought the Kurds in northern Syria and at the same time supported the remaining Islamists in the north-western province of Idlib against the Syrian army, while the Americans eventually withdrew to the eastern Syrian oil fields in order to retain a political bargaining chip.

While Turkey supported Islamists in northern Syria, Israel more or less covertly supplied Islamists in southern Syria and at the same time fought Iranian and Lebanese (Hezbollah) units with air strikes, but ultimately without success: the militias in southern Syria had to surrender in 2018.

Ultimately, some NATO members tried to use a confrontation between the Turkish and Syrian armies in the province of Idlib as a last option to escalate the war. In addition to the situation in Idlib, the issues of the occupied territories in the north and east of Syria remain to be resolved, too.

Russia, for its part, has tried to draw Turkey out of the NATO alliance and onto its own side as far as possible. Modern Turkey, however, is pursuing a rather far-reaching geopolitical strategy of its own, which is also increasingly clashing with Russian interests in the Middle East and Central Asia.

As part of this geopolitical strategy, Turkey in 2015 and 2020 even used the so-called »weapon of mass migration«, which may serve to destabilize both Syria (so-called strategic depopulation) and Europe, as well as to extort financial, political or military support from the European Union.

What role did the Western media play in this war?
The task of NATO-compliant media was to portray the war against Syria as a „civil war“, the Islamist „rebels“ positively, the Islamist „terrorists“ and the Syrian government negatively, the alleged „poison gas attacks“ credibly and the NATO intervention consequently as legitimate.

An important tool for this media strategy were the numerous Western-sponsored „media centres“, „activist groups“, „Twitter girls“, „human rights observatories“ and the like, which provided Western news agencies and media with the desired images and information.

Since 2019, NATO-compliant media moreover had to conceal or discredit various leaks and whistleblowers that began to prove the covert Western arms deliveries to the Islamist „rebels“ and „terrorists“ as well as the staged „poison gas attacks“.
But if even the „terrorists“ in Syria were demonstrably established and equipped by NATO states, what role then did the mysterious „caliph of terror“ Abu Bakr al-Baghdadi play? He possibly played a similar role as his direct predecessor, Omar al-Baghdadi – who was a phantom.

Thanks to new communication technologies and on-site sources, the Syria war was also the first war about which independent media could report almost in real-time and thus for the first time significantly influenced the public perception of events – a potentially historic change.

Moskova'daki Putin-Erdogan mutabakatı ne anlama geliyor? Zeynep Gürcanlı

Putin ve Esad’ın istediği oldu! Moskova’daki mutabakat ne anlama geliyor?

Moskova’da Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ile Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin arasında yaklaşık altı saat süren toplantıdan, Esad rejiminin en çok istediği çıktı. Suriye iç savaşının ilk günlerinden itibaren Esad rejiminin elinden çıkan ve cihatçı teröristlerin kontrolüne geçen, Şam’ı iki önemli kente yani Halep ve Lazkiye’ye bağlayan M-4 ve M-5 karayolları “rejim muhalifi” unsurlardan tamamen temizlenmiş oldu. İki karayolu da ulaşıma açıldı.

Zeynep GÜRCANLI
21:19 - 
Putin ve Esad’ın istediği oldu! Moskova’daki mutabakat ne anlama geliyor?
Görüşmeden sonra ayrıca, Erdoğan ve AKP hükümetinin son dönemde sürekli gündemde tuttukları “Esad rejimi Soçi mutabakatı sınırlarına geri dönsün” çağrısı ve ültimatomu da boşa düştü.
Yeni mutabakat uyarınca, Esad rejim unsurlarının son dönemde Soçi sınırlarını aşacak şekilde kazandığı bölgelere dokunulmuyor. Aksine, Esad rejimi geri çekilmeyeceği için, Soçi mutabakatı, Moskova'da açıklanan yeni mutabakat ile “yenileniyor.”
TÜRKİYE, “GARANTÖR” HALİNE GELDİ
M-5 karayolu zaten Esad'ın ordusunu son birkaç ayda gerçekleştirdiği Rusya destekli saldırılar sonucunda, tam olarak rejimin kontrolü altına girmişti. Moskova'daki ateşkes mutabakatı ile, M-5 üzerindeki rejim kontrolü kesinlik kazanmış oldu.
Türk Silahlı Kuvvetleri’nin de müdahil olduğu, M-4 karayolunun kontrolü konusundaki son birkaç haftada yaşanan çatışmalar için ise “ateşkes” ilan edildi. Karayolunun en çok çatışmanın yaşandığı Serakib yakınlarındaki Trumba ile Ayn El Havra arasındaki bölgede Rus ve Türk askerlerinin “ortak devriye atması” üzerinde uzlaşıldı.
Mutabakat metninde yer alan bu “ortak devriye” ile Türk Silahlı Kuvvetleri unsurları da, karayolunun tekrar cihatçıların kontrolüne geçmemesi için “garantör” haline getirilmiş oldu. Eğer cihatçılar karayolunu geri almaya kalkarlarsa, Moskova'da bugün imzalanan mutabakat gereğince sadece Rus değil, Türk askerleri de onlara müdahalede bulunacak.
FOTO: REUTERS
ESAD GERİ ÇEKİLMİYOR
Cumhurbaşkanı Erdoğan, İdlib'de çatışmaların arttığı ve Esad rejimine bağlı güçlerin büyük ilerleme kaydettikleri son dönemde yaptığı hemen hemen her konuşmada “rejimin, Soçi mutabakat sınırlarına geri dönmesini” istemiş, aksi halde TSK unsurlarının bizzat rejime karşı harekete geçeceği ültimatomunu vermişti.
Moskova anlaşmasında Esad'ın ordusunun son dönemde aldığı yerlerden geri çekilmesine ilişkin herhangi bir unsur yer almıyor.
TÜRK GÖZLEM NOKTALARI KALACAK AMA…
Moskova mutabakatı ile, daha önce Soçi'de kararlaştırılan ve kurulan 12 Türk gözlem noktasının ise göreve devam etmesi kararlaştırıldı.
Ancak Soçi mutabakatı sırasında tamamıyla muhalif unsurlar ve cihatçı teröristlerin kontrolündeki bölgede olan Türk gözlem noktalarının yarısı, Esad ordusunun ilerlemesiyle, rejim kontrolündeki bölge içinde kalmıştı.
Moskova mutabakatında bu gözlem noktalarının görevlerine devam etmesi yer alıyor. Ancak görevin sadece “ateşkesi izleme” olarak belirlendiği de liderlerin yaptıkları açıklamalarda kayda girilmiş oldu. Erdoğan, gözlem noktalarının “sadece ateşkesi izleyeceklerini” açıkladı.
Yani rejimin geri çekilmesi için bu noktalardan karşı harekat yapılmayacağını da diplomatik bir üslupla dile getirmiş oldu.
FOTO: REUTERS
“SURİYE ARAP CUMHURİYETİ” VURGUSU
Ortak metnin Türkçesi Dışişleri Bakanı Mevlüt Çavuşoğlu tarafından okundu. Suriye'den bahsederken “Suriye Arap Cumhuriyeti” isminin kullanılması dikkat çekti.
Suriye Arap Cumhuriyeti ismi, aynı zamanda Esad rejiminin BM'de temsil edildiği isim olması açısından kritik önemde.
ERDOĞAN “DOSTUM” DEMEDİ, “SAYIN PUTİN” DEMEYİ TERCİH ETTİ
Erdoğan ile Putin geçen yıl toplam 8 kez, bu yıl da -hala Mart ayında olmamıza rağmen- üç kez yüz yüze görüştüler.
Erdoğan özellikle geçen yıl yapılan görüşmelerde Putin'den bahsederken pek çok kez “Dostum Vladimir” hitabını kullanmıştı. Oysa Moskova mutabakatının ardından Erdoğan'ın Putin'e sadece “Sayın Devlet Başkanı” ve “Sayın Putin” olarak hitap etmesi dikkat çekti.

Wednesday, March 4, 2020

Mısır eski Ankara Büyükelçisi Abdurrahman Salah: Türkiye ve Mısır eskisi gibi bir elmanın iki yarısı olmalı

Mısır eski Ankara Büyükelçisi Abdurrahman Salah: Türkiye ve Mısır eskisi gibi bir elmanın iki yarısı olmalı

Mısır eski Ankara Büyükelçisi Abdurrahman Salah Independent Türkçe için yazdı

Abdurrahman Salah Mısır eski Ankara Büyükelçisi 
Perşembe 5 Mart 2020 0:11
   
Fotoğraf: AA
Mısır'ı, halkını, kültürünü ve medeniyetini seven Türk halkının evlatları, sevgili kardeşlerim;
Üç yılı aşkın bir süre (Mart 2010'dan Kasım 2013'e kadar) sizlerin arasında yaşadım. Bu süreçte sizlerden sevgi, dostluk ve misafirperverlikten başka bir şey görmedim.
Cumhurbaşkanı Hüsnü Mübarek, Askeri Konsey ve Müslüman Kardeşler yönetimleri sırasında Mısır ile Türkiye arasındaki ilişkileri güçlendirmek için tüm Türk yetkililer ve siyasetçilerle işbirliği yaptım.  
Türk siyasi çevreleri ve halkı arasında Mısır’daki hükümet ve muhalefetle ilişkilerin önemi konusunda bir fikir birliği vardı. Belki de bu, Türkiye’de, üzerinde anlaşmazlık olmayan tek konuydu.
Bu nedenle, iki ülke arasındaki ticaret hacmini en az üç kat artırmayı ve böylece 2013 sonunda iki ülke arasındaki ticaret hacmini toplam beş milyar dolara çıkarmayı başardık.
Aynı dönemde Türkiye’nin Mısır’daki imalat yatırımlarının değeri bir buçuk milyar doları aştı. Mısır’daki onlarca Türk fabrikasının Mısır'ın, ABD, Afrika ve Arap ülkelerinin piyasalarında sahip olduğu gümrük muafiyetlerinden yararlanarak yüz milyonlarca dolarlık ürün ihraç ettiğini gördük.
Bu fabrikalar, Mısır'da binlerce kişiye iş olanağının yanı sıra Mısır ve Türk halkı için bir refah kaynağı oldu. İki ülke arasında turizm faaliyetlerini teşvik etmek ve İstanbul, Kahire, Hurghada, Şarm eş-Şeyh arasındaki uçuş sayısını iki katına çıkarmak konusunda benzer başarı öykülerine tanıklık ettik.
Bununla birlikte İstanbul'dan Luksor ve Asvan kentlerine yeni seferler başlatmak üzereydik. Mısır Hava Yolları (EgyptAir) ve Türk Hava Yolları (THY), iki ülkenin vatandaşı olmayanları da, doğu ve orta Avrupa'dan Mısır ve Afrika ülkelerine, Asya'dan da İstanbul'a taşıdılar.
Mısır ve Türkiye barışı sağlama, Arap-İsrail çatışmasını çözme ve dünyadaki Müslümanlara yönelik hoşnutsuzluk, ayrımcılık ve nefret suçlarıyla mücadele gibi konularda Arap ülkelerinin tutumlarını uluslararası arenada desteklemek için ortak çabalar yürüttüler.
Türkiye, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi (BMGK) gibi birçok uluslararası karar alma organına üye olmaya çalışırken, o zamanlar Türkiye'nin tüm Arap ve Müslüman ülkelerin yanı sıra diğer komşularıyla da köprüler kurma girişimleri nedeniyle Arap ve Müslüman ülkelerden gördüğü büyük destek sayesinde çoğunlukla başarıya ulaştı.
O dönem Türkiye her ne kadar hedeflediği gibi komşularıyla olan tüm sorunları ortadan kaldırmayı ve onlarla ‘sıfır sorun’ politikası sürdürmeyi tam olarak başaramasa da Türkiye'nin dış politikaları, komşularının içişlerine müdahale etmeden bu hedefe ulaşmaya yönelikti.
Arap Baharı devrimleri, Türkiye'nin komşularına, özellikle de bu devrimlerin gerçekleştiği ülkelere yönelik politikasında köklü bir değişim başlattı.
Türk hükümeti, bu ülkelere yardım etme ve halkını destekleme kisvesi altında, siyasal İslamcılığı çeşitli biçimlerde desteklemek için bu ülkelere müdahale etti.
Bu müdahalenin sınırları, Suriye ve Irak gibi ülkelerin topraklarında askeri harekatlara ve silahlı grupların silahlandırılmasına kadar genişledi.
Türkiye, söz konusu grupların binlerce üyesini, tüm Libya toprakları üzerindeki nüfuzunu artırmaya çalışan Libya Ulusal Ordusu’na (LUO) karşı savaşmaları için Libya'ya taşıdı.
Türk hükümeti, iktidarda başarısız olmalarına ve milyonlarca Mısırlının Ocak 2011'de olduğu gibi 2013 yılında da ordunun desteğiyle bu iktidara karşı gösterilerde bulunmasına rağmen Müslüman Kardeşler Teşkilatı’na (İhvan) destek verdi.
Müslüman Kardeşler ile aynı çizgide olmayı ve Mısır ile olan stratejik ilişkilerini aşmayı seçen Türkiye, Mısır'ın istikrarına karşı kışkırtıcı faaliyetlerde bulunan bu grubun siyasi faaliyetlerine, radyo ve televizyon istasyonlarına ev sahipliği yaptı.
Türkiye, Mısır yönetiminin yanı sıra Mısırlılar ve Arap ülkelerinin çoğuyla ilişkilerini bozdu.
Türkiye, 2000’lerin ilk on yılında, laik demokratik sistem ile hükümetin ve iktidar partisinin muhafazakar karakteri arasındaki iç dengeyi koruması ve 20’nci yüzyıl boyunca, Kürt sorunu, Arap-İsrail çatışması ve İran'la Batı anlaşmazlığı gibi birçok bölgesel ve uluslararası sorunun çözülmesine yardımcı olmak için olumlu müdahalelerle sorunları çözmeye yönelik çabaları sayesinde Arap ve Müslüman ülkelerine bir rol model ve örnek olmuştu.
Türkiye, Arap, Müslüman ve hatta Afrika ülkelerinin çoğuyla serbest ticaret anlaşmaları yaparken vizeleri de kaldırdı.
Türkiye’nin iç ve dış politikaları, başta Mısır olmak üzere Arap ülkelerinde Müslüman Kardeşler Teşkilatı da dahil siyasal İslamcı gruplardan ziyade laik ve liberal siyasi gruplar arasında daha fazla kabul görüyordu.
Fakat Türkiye, bu ülkelerin halkları ve hükümetleri ile stratejik ilişkileri pahasına siyasal İslamcı grupları desteklemeyi seçti.  
Burada, Türk hükümetini bu politikaları izlemeye, siyasi desteği kaybetmesine, onu içeride, bölgede ve uluslararası arenada bedel ödemeye iten iç siyasi meseleler ve hedeflerle ilgili bir değerlendirmede bulunmak istemiyorum.
Aynı şekilde Türkiye’nin 2014 yılında BMGK’ya üyeliğinin kabul edilmemesinin getirdiği başarısızlığın yanı sıra Doğu Akdeniz'de doğalgaz arama konusundaki tutumu ile Suriye ve Libya'daki bazı silahlı grupları destekleme politikasının uluslararası toplum tarafından reddedilmesi konusunda, Avrupa ve diğer ülkeler arasındaki fikir birliği ve Türkiye’nin Soçi Anlaşması’ndaki taahhütlerini ve Berlin’de yapılan Libya konulu konferanstaki vaatlerini yerine getirmemesi gibi ülke ekonomisine büyük zarar veren uluslararası tecritten de bahsetmek istemiyorum.
Türkiye, on yıl önce olduğu gibi anlaşmazlıkların çözümü için kabul görmüş bir arabulucu olmaya devam etmek yerine; şiddete başvuran, öldüren, hatta ülkelerin istikrarlarını bozmaya çalışan, siyasal İslamcı akımın tüm biçimlerinin başını çeken bir ülke oldu.
Türkiye'deki büyükelçilik görevim, Kasım 2013'ün sonlarında iki ülke arasındaki diplomatik ilişkilerin seviyesinin düşürülmesiyle sona erdi.
Mısır hükümetini ve halkını iki ülke arasındaki ilişkinin siyasi olmayan yönlerini korumaya çağırıyorum.
Şükürler olsun ki, Türk hükümetinin Mısır'a yönelik tüm kötü davranışları ve düşmanca politikalarına rağmen Mısır her zaman, ülkedeki Türk yatırımlarını koruma, teşvik etme ve bunlara karşı ayrımcılık yapmama politikasını sürdürmüştür.
2019 yılında ticaret dengesi, 2013’teki aynı seviyeye dönerek toplam hacmi 5 milyar doları aştı. Ancak buna rağmen özellikle Müslüman Kardeşler Teşkilatı’na bağlı, İstanbul’daki medya istasyonları tarafından yapılan kışkırtmalara yönelik gözlemlerim ve Türkiye’ye ait olan her şeyden uzaklaşmaya başlayan Mısır medyasının tepkileri nedeniyle iki halk arasındaki ilişkilere dair endişe duyuyorum.
Kapalı bir seminerde, Türkiye'yi sekiz yıl önce başlıca müttefiki olan Mısır'ın bugün baş düşmanı olarak tanımlayan büyük bir Mısırlı siyaset bilimi profesörünü dinlediğimde, endişem iki katına çıktı.
İki yıl önce diplomatik hayattan emekli olduktan sonra iki ülkenin aydınları ve eski siyasetçileri arasında gayri resmi bir diyalog başlatmaya yönelik tüm girişimlerimin, Müslüman Kardeşler Teşkilatı’nın Mısır'ın istikrarına yönelik faaliyetlerini destekleyen Türk politikaları nedeniyle başarısız olduğunu söyleyerek bir sır ifşa etmiyorum.  
Mısırlı arkadaşlarımdan sık sık eğer Mısır, Anadolu'yu istikrarsızlaştırmayı amaçlayan muhalif grupların faaliyetlerine ev sahipliği yapsa, fon sağlasa ve teşvik etse Türkiye’deki aydın ve siyasetçi arkadaşlarımdan Mısır'daki meslektaşlarıyla diyaloga girmek isteyen olup olmayacağı sorusunu duyuyorum.
Bu tür meşru sorulara ikna edici bir yanıt veremememin yanı sıra endişelerim daha da arttı. Çünkü bu soruyu soranlar, Suriyelilerin ve Libyalıların bile siyasal İslamcı gruplar için ülkelerine askeri olarak müdahale edildiğini gördüklerinde ne hissettiklerini sorgulayarak sorularını daha da güçlendirdiler.
Maalesef Türkiye’deki muhalefet liderlerinin de hükümetin Mısır ile ilişkilerinin düzeltilmesi ve önceliğin Müslüman Kardeşler Teşkilatı ile ilişkilere verilmemesi talepleri de işe yaramadı.
Ana muhalefet partisi lideri Kemal Kılıçdaroğlu, birçok kez Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ı Müslüman Kardeşler Teşkilatı’nı ülkeden kovmaya ve Mısır ile uzlaşmaya çağırdı.
CHP Genel Başkanı Kılıçdaroğlu bir keresinde şunları söyledi:
Eğer Türkiye, dış politikada kaybetmek yerine kazanmak istiyorsa Erdoğan'ın İhvan kardeşliğinden vazgeçmesi lazım. Ne ihvanı? Türkiye Cumhuriyeti'nde yaşıyoruz ve Türkiye Cumhuriyeti'nin menfaati her şeyden üstündedir.

Kılıçdaroğlu muhalefet partisi taraftarlarına yaptığı konuşmada, “İkinci olarak Mısır'la barışmalıyız. Neden Mısır'la güreşiyoruz? Mısır'la ortak bir tarihimiz, ortak bir kültürümüz var” diye konuştu.
Arkadaşlarım bana her zaman, Türk toplumundaki mevcut siyasi kutuplaşma nedeniyle muhalefetin, hükümet ve Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın politikaları üzerinde hiçbir etkisi olmadığını ve iki ülke arasında gayrı resmi uzlaşı köprüleri oluşturmak için muhalefete güvenmemem gerektiğini söylediler.
Geçtiğimiz hafta Karar gazetesinde, eski Cumhurbaşkanı ve iktidar partisinin kurucularından Abdullah Gül'ün siyasal İslamcılığın tüm dünyada çöktüğünü ve Mısır ile uzlaşma çağrısını desteklediği şeklindeki açıklamalarını okuduğumda bir umut ışığı olduğunu gördüm.
Eski Cumhurbaşkanı Gül, kendisine göre Türkiye’yi zayıflatan iç ve dış politikaların yanı sıra iktidar partisinin demokrasiyi kötüye kullanımını açıkça eleştirdiği açıklamalarında, şuan Türkiye ile Arap ülkeleri arasındaki ilişkinin en kötü dönemden geçtiğini söyledi.
Gül, ‘Mısır'ın, Arap ve İslam dünyasındaki en önemli ülkelerden biri olduğunu ve çıkarlarına önem verilmesi gerektiğini’ belirtti.
Gül, Karar gazetesine verdiği röportajda şunları söyledi;
Ülkelerin hükümetleri ve hatta rejimleri değişebilir. Uzun vadeli çıkarlar açısından halklar ve devletlerle ilişkileri büyük düşmanlıklara çevirmemek gerekir. Maalesef, bugün itibarıyla çok hüzün verici ve talihsiz durumlarla karşı karşıyayız. Bizim açımızdan baktığınızda da Akdeniz'i bir elmaya benzetirseniz ki, iki yarısı gibidir Türkiye ve Mısır. Dolayısıyla Türk-Mısır ilişkileri günlük meselelerin çok ötesinde dikkatle ele alınmak durumundadır, her iki ulusun çıkarları açısından çok önemli bir konuma sahiptir. Ama maalesef bugünkü durum da malum. Ümit ederim ki nihayetinde aklıselim ile ilişkileri olması gerektiği yere taşıyacak bir yol bulunur.

Sonunda hedefimi, Adalet ve Kalkınma Partisi'nin (AK Parti) kurucuları arasında olan, 14 yıl boyunca partinin ve ülkenin yönetiminde rol oynayan ve Cumhurbaşkanlığı sırasında büyükelçi olarak ilk kez iki ülke arasındaki ilişkilerin desteklenmesi için temasa geçtiğim adamın mantıklı mesajlarında buldum.
Gül'ün, Doğu Akdeniz'deki en büyük iki güç olmaları ve bölgenin geri kalanının kendilerine karşı çıkmasının zor olduğuna dair hem fikir olmaları halinde, Mısır ve Türkiye arasındaki iş birliğini geliştirmeye ne kadar istekli olduğunu hatırlıyorum.
Gül, Türk işadamlarını Ocak 2011 devrimi sonrası yaşanan istikrarsızlık döneminde dahi Mısır'daki yatırımlarını artırmaya teşvik etmeye çalışıyordu.
Açıklamalarında Türkiye’de iktidar partisinin büyük bir kısım destekçisinin (ayrıca muhaliflerin) Mısır ve Türkiye arasındaki ilişkilerde İhvan’ı önceleyen politikanın getirdiği kaybın büyüklüğünü fark ettiklerini umuyorum. 
Türkiye’nin içişlerine karışmaya çalışmadan ve Mısır’ın resmi politikasını temsil etmeden kendimi, umutlarımı ve düşüncelerimi ifade ederek Adalet ve Kalkınma Partisi'ndeki bilge insanları, eski Cumhurbaşkanı Gül'den ve Türk muhalefetinden gelen bu mantıklı çağrıyı dinlemeye davet ediyorum.
Onların, bu davete icabet etmelerini, Mısır ile ilişkilere hak ettikleri stratejik önemi vermek amacıyla politikalarındaki öncelikleri değiştirmelerini, hükümetlerini Mısır'ı istikrarsızlaştırmaya yönelik herhangi bir girişimde bulunmaktan kaçındırmalarını, anlayış ve hoşgörüyle karşılanacakları, cevap bulacakları Kahire ile diyalog kapılarını çalmalarını temin ediyorum.
İki ülke arasındaki işbirliğinin yeniden sağlanmasının, birçok önemli bölgesel sorunun çözülmesine katkıda bulunabileceğine şüphe yok.
Bu nedenle ve böylece Türkiye, bölgedeki istikrar ve kalkınmanın en önemli dayanağı olacak şekilde Mısır’la beraber olacaktır.
Birlikte bölge nüfusunun yarısını temsil eden, büyük askeri yeteneklere ve ekonomik varlıklara sahip olan iki halk arasındaki işbirliği eski günlerdeki gibi olacaktır. Ve yine ‘bir elmanın iki yarısı’ olacaklardır.


Büyükelçi Abdurrahman Salah, Mısır ile Türkiye arasındaki diplomatik temsil düzeyi düşürülmeden önce 2010-2013 yılları arasında Mısır'ın Ankara’daki son büyükelçisi olarak görev yaptı. Salah 2018 yılında emekliliğe ayrıldı. Mısır Dışişleri Bakanı Arap ve Orta Doğu İşlerinden Sorumlu Yardımcılığı ve Mısır’ın Prag Büyükelçiliği görevlerinde de bulundu. Bu makalede Salah’ın kişisel görüşleri yer almaktadır ve Mısır’ın resmi politikasını yansıtmamaktadır.
*Bu makalede yer alan fikirler yazara aittir ve Independent Türkçe’nin editöryal politikasını yansıtmayabilir.  

Western Propaganda against Turkey by Thierry Meyssan

Western propaganda against Turkey

While pretending to protect Turkey, Western propaganda hides its calls for help. The problem is by no means the clashes with the Russian army at Idleb, nor the fate of the families of jihadists, it is much more serious. The world is a cruel place. It is not by blinding ourselves that we will be able to come to the aid of threatened populations.
 | DAMASCUS (SYRIA)  
+
JPEG - 45.1 kb
"Le Monde" : SYRIA : DANGEROUS ESCALATION AROUND IDLIB
- “At least 33 Turkish soldiers were killed on Thursday, February 27th in Idlib, northwestern Syria, by Bashar al-Assad’s forces, backed by Russian aircraft.
- Ankara in retaliation has bombed Syrian positions and is threatening the Europeans to allow an influx of refugees to the west.
- Nearly 900,000 people, 80 per cent of them women and children, have fled the fighting in the Idlib region since December 2019”.
According to the Western press, the tone is rising between Turkish and Russian forces, raising fears of a "dangerous escalation in Idlib". The way in which it treats this subject is in total contradiction with what the actors are saying. This contradiction is an opportunity for us to explain our method of analysis. To make ourselves understood, we will take the example of the "French daily newspaper of reference" (sic), Le Monde.
The Franco-German point of view
In its edition dated March 29, 2020, Le Monde highlights three points:
- "the soldiers of Bashar al-Assad" supported by the Russian air force have killed 33 Turkish soldiers;
- "in reprisal", Ankara bombed the Syrian positions and threatens the Europeans;
- 900,000 people have fled the fighting in the last three months.
In its editorial, the daily highlights a platform of 14 European foreign ministers, including the French and German, calling on "the Syrian government and its allies, Russia and Iran, to end their offensive and return to the terms of the 2018 ceasefire agreement reached in Sochi".
A disinformation operation
A number of preliminary remarks are in order:
- The Syrian soldiers are not those of Bashar al-Assad, but of the Syrian Arab Republic. President al-Assad is certainly their commander-in-chief, not in his own name but as the democratically elected president by an overwhelming majority of his fellow citizens. It would not occur to any journalist to speak of the French Army as the ’Army of Emmanuel Macron’.
- The 33 Turkish soldiers who were killed are not the cause of the crisis. It began on February 1st with the assassination in a Turkish ambush of four Russian FSB officers in Aleppo; an event that the French daily never reported on, but which made headlines in the Russian press. Since then, Turkey has multiplied its provocations towards Russia.
- The figure of 900,000 people fleeing the fighting is purely fanciful. Since the beginning of the war against Syria (mid-2012, after the destabilisation of the "Arab Spring"), the Western press has been putting forward frightening figures that are denied by the facts. During the Ghouta crisis, for example, it asserted with aplomb that the number of people imprisoned in the enclave was 10 times greater than the number of people who came out when the jihadists surrendered. In reality, it is not possible in a country at war to compile statistics. They can only be established once peace has returned. No one today is able to quantify the population in the governorate of Idleb.
As if this propaganda were not enough, the editorial highlights a free forum of European ministers [1]. The first remark is that there were only 14 signatories and not 27. 13 have refused to join. Moreover, most of the signatories, unhappy that their hands were forced, refrained from having it translated into their language and published at home.
These ministers call on Syria, Russia and Iran to stop their offensive. In the first place, Iran is not participating in this fighting, yet these ministers attribute a responsibility to it and address it. Secondly, these ministers call on Syria not to free its territory from the foreign jihadists whom they, as Europeans, were supporting militarily until recently under the name of "moderate Islamists". Finally, these ministers refer to the Sochi ceasefire which has never been applied by Turkey. Indeed, it provided for it to separate the "Syrian opposition" from the jihadists so that the former could be protected and the latter fought. But here, as elsewhere, there does not seem to be any "Syrian opposition", only jihadists.
The rest of the editorial is a position paper that provides a better understanding of the simplistic thinking of the newspaper. It talks about "the determination of Western democracies, [their] values and [their] ability to translate their ambitions into military action"; the United States which "has washed its hands of the Syrian problem"; and the paralysis of the Security Council where "Russia, often with the support of China," "systematically" vetoes. In other words: we Europeans are Saints, the United States is Pontius Pilate, Russia and China are Evil.
In passing, Le Monde accuses Turkey of threatening "to no longer hold back the refugees from Syria, of whom it already shelters 3.5 million", which is false. Turkey has threatened to no longer hold back its refugees, including not only Syrians, but also the 800,000 people who have fled the Western destruction of Afghanistan and Iraq.
Finally, the editorial ends with an apology for the French position which "is finally beginning to put words to the behaviour of Russian forces (...) guilty of repeated war crimes, also covering up the lies of the Syrian army". People who have endured jihadists, ’moderate’ anthropophagiacs (sic) and other head cutters for the past eight years will appreciate this.

The methodology

Journalism is not about saying what you see (from this point of view, almost everything that Le Monde reports here is accurate, except the numbers and responsibilities), but about making it understandable to the public. Which is the exact opposite of what the editorial staff of the "French daily of reference" (re-sic) does. For decades, this newspaper - the image of the ruling class it serves - has deliberately concealed essential information from its readers and biased others.
It is impossible to understand anything without first studying, and studying again, the regional context of events and the history of each actor. As in all sciences, one must constantly question what one believes one has understood and go back to correct one’s mistakes. Finally, it goes without saying that during this work one must disregard one’s sympathies for one or other of the protagonists.

What Le Monde hides from its readers

Let us look back over two decades of incompetence or bad faith: since the attacks of September 11, 2001, the United States has been waging what President Bush called an "endless war", not against enemies, but against a method of combat, terrorism. In Afghanistan (2001), Iraq (2003), Libya (2011), Syria (2012) and Yemen (2015), they had excellent reasons to send money, weapons, mercenaries, and sometimes soldiers to overthrow forces they described as illegitimate. However, it is clear to everyone that far from disappearing, terrorism is on the rise, and wherever they have overthrown an adversary, the situation has only gotten worse.
JPEG - 27.4 kb
The Pentagon’s 2001 Middle East Remodeling Map, which was not published until 2006 by Colonel Peters
Since the publication of the Pentagon’s map of the "reshaping of the Middle East", all states in the region (except Israel and Jordan, which are not involved) know that their best ally wants to dissect them alive. NATO member Turkey is no exception.
Since its creation, Turkey has had a powerful and efficient administration inherited from the Ottoman Empire. Its population came from the Mongol hordes that invaded the region, and its founder, Mustafa Kemal, was a victorious warlord, so that the army still has greater prestige and power than civilians. This is why the totality of Turkey’s foreign policy reversals since it became aware of the US plans is aimed at protecting the country from the voracity of its best ally [2].
The Turkish General Staff is today persuaded - rightly or wrongly, that is not the question - that after having destroyed Syria, the Pentagon is going to attack its homeland, Turkey. In the midst of urgency, panic and despair, it has devised a response consisting in threatening all its NATO allies with imminent catastrophe if they let Turkey be destroyed and offering them another battlefield, as far away as possible, in Libya [3].
Turkey does not know who it is. It contests its borders (Atatürk’s national oath) and its history (it denies having practiced the genocide of non-Muslims), but it does not want to die. In panic, it cries, shouts, screams like a cornered child.
The deliberate attacks against Russia (assassination of FSB officers on February 1st , meeting with the head of the Tatar militia, meeting with anti-Russian banditry supporters in Ukraine, clashes with the Russian army in Idleb, shooting at Russian reconnaissance planes, drone attack on the Hmeimim base, arrest of journalists of the Russian press agency in Turkey) are not directed against Moscow [4]. They are means of threatening the United States with the worst cataclysm imaginable: a Third World War, if they do not back down.
Threats to launch columns of refugees on the roads of the European Union are not intended to destabilize the EU. They are calls for help: if Turkey is destroyed, these flows of migrants will be inevitable, so act before it is too late!
If President Erdoğan wanted to go to war with Russia, he would not have taken the initiative to call President Putin on February 4, 12, 21 and 28 and would not have gone out of his way to meet him.
JPEG - 70.5 kb
President Erdoğan at Dolmabahçe Palace, February 29, 2020.
The same President Erdoğan, who is not a military man, but a simple civilian from an Islamist militia, did not say anything other than our analysis on 29 February 2020 to the deputies he had gathered at the Palace of Dolmabahçe (the former residence of the Sultan): ’The real target of the scenario we are facing is not Syria, but Turkey. Those who get what they want in Syria will immediately turn their eyes to Turkey. It is worse than reckless to think that those who have effectively divided Syria into three parts will respect Turkey’s territorial integrity. »
Obviously, it is not Le Monde, which has never ceased to support the colonial ambitions of a certain French elite and to promote a revolution in Syria, that will translate this direct questioning of US strategy.

The choices of the West

With all due respect to the editorial staff of Le Monde, the question is not at all the "escalation around Idlib", which can stop instantly, but whether the NATO member states will let Turkey be destroyed or not.
It is time to stop whining about the unfortunate families of jihadists and take responsibility before a new country is crushed.
Translation
Roger Lagassé