Wednesday, July 11, 2018

Atatürk, Milli ve Çağdaş Eğitim Dil ve Tarih Çalışmaları


ANA dergisi Temmuz-Agustos 2018 sayısında yayınlanan yazım
ATATÜRK,  MİLLİ  VE  ÇAĞDAŞ  EĞİTİM
DİL VE TARİH ÇALIŞMALARI

Cumhuriyetimizin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk, Milli Mücadele’nin en güç koşullar altında sürdüğü savaş ortamında, kurulmasını zihninde şekillendirdiği yeni devlet ve uygar toplumun altyapısını oluşturacak adımlar attı. Bu bağlamda, en önemli girişimlerinden biri 15-21 Temmuz 1921 tarihinde Ankara'da gerçekleştirilen Maarif Kongresidir. O sırada Eskişehir-Kütahya savaşları yapılmakta, Sakarya'da askerlerimiz doğuya çekilmekteydi. 180 kadın ve erkek öğretmen, eğitimci, yönetici ve gazetecinin katıldığı bu kongre dönemin Milli Eğitim Bakanı Hamdullah Suphi Tanrıöver başkanlığında yedi gün sürdü. Atatürk cepheyi bırakarak kongreye ulaştı, ve Milli Eğitim tarihine geçecek nutkunu okudu. (Atatürk’ün Maarif Kongresini açış konuşmasına  internet’ten erişilebilir.)

Atatürk, bu tarihi konuşmasında bir “milli terbiye programı “oluşturulması zorunluluğunu belirterek, görüşlerini şöyle açıkladı: “ Şimdiye kadar takip olunan tahsil ve terbiye usullerinin milletimizin gerilemesinde en önemli amil olduğu kanaatindeyim. Onun için bir milli terbiye programından bahsederken, eski devrin hurafelerinden ve fitri niteliklerimizle hiç de münasebeti olmayan yabancı fikirlerden, şarktan ve garpten gelen bilcümle tesirlerden tamamen uzak, seciyeyi milliye ve tarihiyyemizle mütenasip bir kültür kastediyorum. Çünkü davayı millimizin inkişaf-ı tammı, ancak böyle bir kültür ile temin edilebilir.”

İstiklal Savaşı'nın zorlu günlerinde Atatürk'ün cepheden bir günlüğüne dahi olsa gelip tarihi açılışını yaptığı Maarif Kongresi, ülke için bir umut oldu. O dönemde Anadolu'da sadece 3000 öğretmen bulunmakta ve bunların da sadece 20% sini kadın öğretmenler oluşturmaktaydı. Kongre,  sadece düşmanla değil cehaletle de savaşılacağını ortaya koydu.

Atatürk, özellikle Avrupa devletlerinin ders kitaplarında yer alan Türkler hakkındaki olumsuz iddialara ve “barbar” deyimi kullanılarak bir istilacı kavim şeklinde gösterilmelerine karşılık, bunun böyle olmadığını, Türklerin cihan tarihinde en eski çağlardan beri var olduğunu ve uygarlığa katkılarının  bulunduğunu düşünüyor ve bu konuların araştırılması gerektiğine inanıyordu.
Atatürk’ün vurguladığı” seciyeyi milliye ve tarihiyyemizle mütenasip kültür”ün en önemli bileşenlerinin Türk dili ve Türk tarihi olduğu açıktır.
Atatürk’ün önderliğinde gerçekleştirilen atılımları kısaca gözden geçirmeden önce, 600 yılı aşkın Osmanlı İmparatorluğu döneminde Türk dili ve İslam öncesi Türk tarihinin ümmet anlayışı etkisiyle ihmal edildiğini ve Tanzimattan sonra  filizlenmeye başlayan milli uyanışın  ise yetersiz kaldığını kaydetmek gerekir.
Atatürk, 15 yıl süren Cumhurbaşkanlığı döneminin ilk evresinde (1924 – 1928)yoğun siyasi gündem ve gerçekleştirilen devrimler nedenile Türk dili ve Türk tarihi ile ilgili çalışmalara zaman ayıramadı. Ancak, 1930’dan ölümüne kadar geçen sürede bir yandan ekonomi, diğer yandan kültür konularını gündemine aldı ve yoğun çalışmalar gerçekleştirdi.
Türk kültürünün ana dayanaklarını oluşturan tarih ve dil alanlarında yaşama geçirilen bazı önemli adımları kısaca gözden geçirelim.
-         23 Nisan 1930 ‘da Türk Ocaklarının 6ncı kurultayında Türk Tarih Kurumu’nun kurulması fikri  benimsendi.
-         4 Nisan 1930’da Türk Tarih Heyeti oluşturuldu. 12 Nisan 1931’de Türk Tarihi Tetkik Cemiyeti kuruldu. Bu dernek  1935 yılında Türk Tarih Kurumu adını alacaktır.
-         Atatürk’ün başkanlığında çalışmalarını yürüten Türk Tarih heyeti ilk aşamada 600 sayfalık “Türk Tarihinin Ana Hatları”adlı derleme, çeviri ve telif yazıları içeren bir kitap hazırladı. Kitap, tartışılmak üzere uzman kişilere dağıtıldı.
-         Daha sonra, Atatürk’ün “ Türk Tarih Tezi”ni kapsayan  4 ciltlik “ Genel Türk Tarihi” yayınlandı ve Birinci Türk Tarih Kurultayına sunuldu.
-         2-11 Temmuz 1932 ‘de Birinci Türk Tarih Kurultayı toplandı.
-         12 Temmuz 1932’de Türk Dili Tetkik Cemiyeti kuruldu.
-         1934’de bu kurumun adı Türk Dil ve Araştırma kurumu olarak  daha sonra 1936 da Türk Dil Kurumu  olarak değiştirildi. Türk Dil Kurumu’nun ilk temel amacı, Türk dilini  araştırmak ve dildeki sorunlara çözüm getirmekti.
-         1936’da Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi kuruldu..  
-         DTCF kuruluş amacı, Türk dili, tarihi ve kültürüyle ilgili bilimsel araştırmalar yapılması, Türk ve Türkiye tarihine kaynaklık edecek bütün eski dillerin öğretilmesi ve incelenmesi,
-          Türklerin yaşadıkları yerlerin ortaya çıkarılması, 
-          Orta öğretim kurumlarımıza ulusal dil ve tarihimizin bilimsel ve en yeni anlayışlara göre hazırlanmış öğretmen yetiştirilmesi idi.
-         Eylul 1937’de İkinci Türk Tarih Kongresi toplandı. Bu kongrede “Türk Tarih Tezi” yabancı bilim adamlarının incelemesine sunuldu. Yabancı tarihçiler  “Türk Tarih Tezi”ni destekleyen sunumlar yaptılar.
-         Atatürk, Tahsin Mayatepek’i, 1935-1937 yılları arasında 3 yıla yakın süreyle Meksika’da Büyükelçilik maslahatgüzarı olarak görevlendirdi.. Mayatepek, Orta Amerika’da Maya kültüründeki güneş kültü ve güneşe tapınma eyleminin Orta Asya’daki güneş kültü ile olan ilişkisini, Maya dili ile Türkçe ve diğer Asya dillerinin ilişkisini inceledi ve bu konularda 14 rapor hazırladı.

-         Atatürk, İkinci Türk Tarih Kurultayından bir yıl sonra vefat etti.(10 Kasım 1938)
Türk Tarih Kurumu ve Türk Dil Kurumu, 11.8.1983 tarih, 2876 sayılı kanunla Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu çatısı altında toplandı.

Atatürk’ün tarih ve dil konusundaki duyarlılığının nedenini anlamak zor değil.

Yunanlılar ve İtalyanların Birinci Dünya Savaşı sonunda galip devletler safında yer almalarının  sağladığı avantajı kullanarak, Mondros ve Sevr Anlaşmaları bağlamında, Anadolu’nun Ege ve Akdeniz bölgelerinde hak iddia etmelerinin temelinde Batı’ya özgü, Türk kültürünü küçümseyen bu  yaklaşım yer almıştır. 
-         Birinci Dünya Savaşı sonunda İtilaf devletleri Türklerin yurdunu paylaşırken gerekçe olarak,”Türklerin Asyalı bir sürü olduklarını, tarihlerinde hiç bir uygarlık  kurmadıklarını, Trakya’da, İstanbul’da hatta Anadolu’nun bir çok bölgesinde azınlıkta olduklarını” öne sürmüşlerdi. (Enver Ziya Karal: Atatürk ve Tarih, Atatürk’e Saygı, TDK yayınları Ankara 1969, sayfa 97 ) İtilaf devletlerinin bu iddialarına karşı milli bir tarih anlatımının ortaya konması gerekiyordu. Atatürk’ün çocukluğunda başlayan tarih merakı konunun derinlemesine araştırılması gereğini kamçılamıştı.
-         Türk tarihçiler ve araştırmacılar, Batılı ve Rus arkeologların Mezopotamya’daki antik yerleşimlerde yaptıkları kazılarda ortaya çıkartılan bulgulara dayanarak Hititlerin (M.Ö. 3000 – 1000) ve Sümerlerin (M.O. 4000) ön-Türkler  olarak  kabul edilebileceğini ortaya koydular. Ayrıca, Anadolu’nun iç bölgelerinde  yapılan kazılar şaşırtıcı bulgular ortaya çıkardı.
-         Arkeolojik kazıların yanısıra müzeler açılması,  arşivlerin taranması, uzman yetiştirilmesi ve antropoloji çalışmalarına da ivme kazandırıldı.
-         Özetle, Batılı kaynakların   çeşitli kavimlerin gelip geçtiği bir göç yolu olarak niteledikleri Anadolu’nun bir çok özgün uygarlığın geliştiği bir yaşam alanı olduğu yolundaki Atatürk’ün görüşü doğrulanıyordu. Bu gelişmeler, Anadolu’daki uygarlıkların çoğunun Yunan-Roma kökenli olduğunu savunan Batılı tarihçileri ve düşünce odaklarını zor durumda bırakmış, kurdukları kuramların ve varsayımların tutarlılığı konusunda ciddi tereddütler ortaya çıkmıştı. Ünlü Fransız tarihçi, dil bilgini ve filozof Ernest Renan ( 1823 - 1892) “ ...tarihin en güçlü ve en değerli uygarlığını , Türkler gibi yakıp yıkmaktan başka marifeti olmayan bir ırk nasıl gerçekleştirmiş olabilir?...” diyerek tepkisini dile getirmişti.
-      Bununla beraber, Benoit Mechin ve Norbert d Bischof gibi ünlü Batılı tarihçiler, Mezopotamya’da Sümer uygarlığının Türk/Turanlı boylar tarafından kurulmuş olabileceği değerlendirmesini yapıyorlardı. Türk boylarının  Mezopotamya öncesinden başlayarak Anadolu’nun çeşitli yerlerinde uygarlıklar kurmuş olmaları hem Türk tarihine hem Avrupa ve dünya tarihine yeni bir bakış açısı getiriyordu.
Atatürk, 1932’den 1938’e kadar TBMM açış konuşmalarında dil ve tarih konularına yer vermiş, 1 Kasım 1932’deki konuşmasında, Türk Tarih Kurumu ve Türk Dil Kurumu’nun çalışmalarını şu ifadelerle övmüştür: “Türk  Tarih ve Dil Kurumlarının Türk milli varlığını  aydınlatan  çok kıymetli ve önemli birer ilim kurumu mahiyeti aldığını görmek, hepimizi sevindirici bir hadisedir.” Ölümünden on gün önce  1 Kasım 1938’de kendi adına Başbakan Celal Bayar tarafından okunan Meclis açış konuşmasında şu değerlendirmeyi yapmıştır: “ Türk Tarih ve Dil Kurumlarının çalışmaları  takdire layık kıymet ve mahiyet arzetmektedir. Tarih tezimizi reddedilmez delil ve belgelerle ilim dünyasına tanıtan Türk Tarih Kurumu memleketin çeşitli yerlerinde yeniden kazılar yaptırmış ve uluslararası toplantılara başarıyla katılarak yaptığı tebliğlerle ecnebi uzmanların ilgi ve takdirlerini kazanmıştır. Dil Kurumu en güzel ve feyizli bir iş olarak türlü ilimlere ait Türkçe terimleri tesbit etmiş ve bu suretle dilimiz yabancı dillerin tesirinden kurtulma yolunda esaslı adım atmıştır...”
Bu konuşmalarından da anlaşılacağı üzere, Atatürk ilkelerinin  temelinde dil ve tarih yatmaktadır. Atatürk’ün “ Güneş-dil teorisi” tarih tezi ile bağlantılıdır. 1936 Üçüncü Dil kurultayında Afet İnan’ın, fikirlerin Atatürk’e ait olduğunu söylediği sözleri  kısaltarak alıntılıyorum: “ ...İlk yurtlarından ayrılmaya mecur kalan Türkler başlıca göç yolları için yine Güneş’n kılavuzluğundan istifade ettiler.  Doğu ve Batı ellerine yayıldılar; o geniş ülkelerde yüksek varlıklarının ebedi vesikalarını bıraktılar. Öz yurdumuz Anadolu’nun ilk kültürünü kuran cetlerimiz Güneş’i sembolize ettiler.Onu sanatlarının inceliklerinde mevzu aldılar.  Türk Tarih Kurumu’nun Alacahöyük’te yaptığı hafriyatta bulunmuş olan muhtelif güneş kursları bu hakikatin inkar kabul etmez vesikalarıdır... Türk tarihi Türk ırkını ancak müspet ilim belgeleriyle bulur. Türk dili bunların en önemlisidir...  Bu itibarla, Tarih Kurumu Türk Dil Kurumunun kendinden ayrılmaz eşidir. Bu iki kurum birlikte yükselmesi, birbirini tamamlaması gereken iki abidedir. “
Atatürk’ün ölümünden sonra Türk tarihinin kökenleri ve Güneş Dil Teorisi ile ilgili çalışmalar büyük ölçüde yavaşladı. Bunun nedenlerini irdelemek için bu yazıda  yeterli yer yok.  Ancak, bir kaç noktaya değinelim.
Atatürk’ün vefatından sonra dünyada özellikle Avrupa’daki siyasal konjonktürün barış aleyhine bozulması, aşırı akımların devletlerarası ilişkilere etkileri Türkiye’de de olumsuz yansımalar meydana getirdi. Bunun bir sonucu olarak, Türk dili ve Türk tarihi ile ilgili çalışmalar yapan bazı araştırmacılar ve yazarlar  haklı ya da haksız suçlamalarla karşılaştılar. Bazı aydınlar adli kovuşturmaya ve baskıya uğradı. Bu da Türk dili ve tarihinin derinliğine inmeye yönelik çalışmaları frenleyici ve köreltici  bir ortama yol açtı.
Türkiye’nin güçlenmesini istemeyen bazı dış  odaklar da, tarih ve dil konusundaki çalışmaların “Türk kimliği”ni güçlendireceği düşüncesiyle, bir çeşit kültür emperyalizmi politikası uygulamak suretile  bu çabalara karşı çıktılar.
Bir başka gelişme de Türklerin İslam dinini kabul etmelerini bir çeşit milat gibi algılayan odakların faaliyetleriydi. Bu görüşe göre, Selçukluların 1071 Malazgirt zaferinden sonra Anadolu’ya yerleşmeleri Türk tarihi açısından bir dönüm noktası oluşturuyordu.  Bu görüş iki açıdan eleştirildi. Türkler çeşitli boylar halinde 1071’den çok önce Anadolu’ya yerleşmişlerdi. Ayrıca, Türk boylarının Selçuklulardan çok önceye uzanan bir geçmişi vardı. Daha sonraları siyasi alanda ortaya çıkan Türk-İslam sentezi akımının da, Atatürk’ün öngördüğü gerçek milli tarih görüşüne uygunluğu  tartışmalıdır.
Yakın dönemde  özellikle sivil toplum platformlarında  Türk dili ve eski Türk Tarihi ile ilgili çalışmaların yeterli olmamakla beraber çoğaldığı gözleniyor. Bir kaç örnek vermek yararlı olur diye düşünüyorum.
Prof. Dr. Mehmet Bayrakdar, “Medler ve Türkler” başlıklı kitabında (Akçağ yayınları, 2013 Ankara) Medlerin etnik köken itibariyle Türk soylu olduklarını, dil bakımından da Altay dillerinin yapısına benzediğini, J.Oppert ve Sigismond Zaborowski gibi dil bilginlerinin görüşlerine ve değerlendirmelerine dayanarak belirtmiştir.  Prof. Dr. Bayrakdar, bununla beraber Medlerin Aryan olduğunu öne süren dil bilimcilerinin savlarına da yer vermiştir.  Bayrakdar hocanın büyük ölçüde Batılı bilim adamlarının eserlerine dayanarak ortaya koyduğu bulguların, tarih yazımını değiştirecek ve Türk ulusu/ soyu algısını genişletecek nitelikte olduğunu işaret etmek istiyorum.
Bir başka örnek olarak,  Dr. A. Akif Poroy’un , Ön-Türklerden  bu yana binlerce yıldır Anadolu’da Türk varlığını  kanıtlamaya çalışan araştırmaları derlediği “Ön-Türkler, Anadolu’nun Kadim ve Gerçek Sahipleri” kitabını gösterebilirim. Dr.Poroy, Ön-Türk kavimlerinin Orta Asya’daki varlığına ilişkin araştırmaların Sovyetler Birliğinin dağılmasından sonra yoğunluk kazandığını ve Ön-Türklere ait bulguların DNA testleri ve karbon testleriyle M.Ö. 5000 öncesini işaret ettiğini ifade ediyor. Dr. Poroy, diğer yandan, bu bulguların bazı Batılı çevrelerce görmezden gelinmesine karşın, ülkemiz okullarına ve toplumumuzun çeşitli katmanlarına duyurulmasının önemini de vurguluyor.
Atatürk’ün sağlığında Türk tarihine ve bağlantılı olarak Türk diline verilen önem Türk kimliğinin ve bilincinin güçlenmesini, dolayısıyla Türkiye Cumhuriyeti’nin kalkınmış ülkeler sıralamasında üst basamaklara çıkmasını amaçlıyordu.  Günümüzde arkeoloji, eskiçağ  tarihi, antropoloji, filoloji, elektronik, genetik gibi bilim dallarında kaydedilen gelişmeler, antik çağlardaki uygarlıklar hakkında yeni bulguların ortaya çıkmasına ve değerlendirilmesine olanak sağlayacaktır.
Yazımı Atatürk’ün konuya ilişkin özdeyişiyle sonlandırmak istiyorum.
“Türk Gencine gerçek Türk Tarihi’ni öğretmek boynumuzun borcu olmalıdır;
zirâ Türk Genci ‘nin cesaretinin de, ferasetinin de, idrâkinin de, inancının da kaynağı gerçek Türk Tarihi’dir. Türk genci atalarını tanıdıkça daha büyük işler yapmak için kendinde güç bulacaktır."
Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK



Posted by at No comments:

Friday, July 6, 2018

Lopez Obrador and the Future of Mexican Democracy

López Obrador and the Future of Mexican Democracy
Will He Further Erode the Checks on Executive Power?
Shannon K. O'Neil
SHANNON K. O'NEIL is vice president, deputy director of studies, and Nelson and David Rockefeller senior fellow for Latin America Studies at the Council on Foreign Relations.


Yesterday, Andrés Manuel López Obrador, best known by his initials, AMLO, won Mexico [1]’s presidential election decisively. After 18 years on the campaign trail, including two previous failed presidential runs, thousands of rallies, and, by his count, a visit to every one of Mexico’s 2,400 municipalities, the Tabasco-born politician received the support of 53 percent of voters at the polls, according to an offical rapid count by electoral authorities. Meanwhile, the National Regeneration Movement (MORENA), López Obrador’s four-year-old political party gained a majority in congress and a majority of the nine governorships up for grabs.
López Obrador’s lambasting of Mexico’s corruption, violence, and deep-seated inequalities resonated [2] broadly with the country’s voters. Yet his victory stemmed in no small part from the shortcomings and outright collapse of his competitors. Second-place finisher Ricardo Anaya ran a disorganized campaign with few graspable policy positions. And five-time cabinet member José Antonio Meade, while seen as personally honest and capable, couldn’t rescue the reputation of the Institutional Revolutionary Party (PRI), undone in the eyes of voters by corruption scandal after corruption scandal.
A big question now is what López Obrador will do. His campaign revealed a multitude of voices and positions, with his surrogates often contradicting both the candidate and themselves. But even more important for Mexico’s future will be how López Obrador chooses to enact his policies—and whether he will abide by the often frustrating institutional checks and balances within Mexico’s democratic political system. Here, Peña Nieto and his administration’s institutional chicanery has opened the space and set precedents for López Obrador to further erode the democratic rules of the game.

THE POLICY AGENDA

López Obrador’s big-tent philosophy, which helped him prevail where he failed in the past, has created conflicting interests and likely rival factions in his governing coalition, raising questions about what his specific policies will be. Progressive MORENA loyalists work awkwardly alongside seasoned PRI political operatives, and Workers’ Party delegates will serve side by side with socially conservative Social Encounter Party members.
López Obrador’s personal record also seems contradictory: although he often appears thin-skinned and autocratic, he can be a pragmatic dealmaker, as evidenced by his collaboration as mayor of Mexico City with multi-billionaire Carlos Slim to restore the capital’s historic downtown. Portrayed as a leftist populist by most media outlets, he is also deeply socially conservative—opposed to gay marriage, same-sex adoption, abortion rights, and the legalization of marijuana. While crusading against corruption, he has defended supporters with tainted records, most recently Senator Layda Sansores, who became mired in scandal for charging makeup, jewelry, her grandchildren’s toys, and a host of other personal expenses to taxpayers. Most important, although promising to give voice to Mexico’s oppressed, to throw out the “mafia of power” that has controlled Mexico for so long, López Obrador doesn’t seem to particularly care for democracy’s norms, routinely criticizing the press, independent civil society organizations, the Supreme Court, and others he perceives to have wronged him.
Most observers are focused on his populist economic plans. There, the question is less what he wants to do than how far he will go and how fast his policies will happen. He is unlikely to upend NAFTA [3]—the bigger threat to the quarter-century-old trade agreement comes from the United States. Instead, supporters and detractors alike expect him to shift Mexico’s domestic economic paradigm, expanding the role of government through a broader social safety net and active industrial policies. This will include a mix of benefits for the old and young—higher pensions for retirees and free schooling and apprenticeships for those just starting out. It will also include a minimum-wage hike for workers.
Meanwhile, an invigorated Mexican industrial policy will start on the farm. López Obrador plans to promote food self-sufficiency through a mix of price floors on basic foods such as corn, beans, rice, and beef, combined with cheap or free fertilizer and other government benefits. He has also spoken about spurring economic development in the depressed southeastern states by planting one million hectares of fruit trees, and providing other supports to expand the economic and political clout of Mexico’s small farmers.
Another state champion under López Obrador will be the energy sector. Although talk by his critics of his tearing up private contracts is overblown, the state-owned petroleum company Pemex will likely reclaim its dominant role, the government slowing if not stopping the fast-paced auctions of the last three years, which opened up exploration and production in Mexico to private companies for the first time in over 70 years. And to fulfill the mantra of energy self-sufficiency, billions may go to new refineries. More broadly, López Obrador has promised nearly to double public infrastructure investment as a percentage of GDP, talking of new highways, airports, passenger trains, and an overland Pacific to Atlantic transportation corridor to rival the Panama Canal.
It is unclear how much of this expansive economic agenda will become actual policy. These programs will all cost large sums of money, and López Obrador also promised not to raise taxes or the debt on the campaign trail. Even rising oil prices won’t feed the public treasury as much as in the past; domestic oil production is in decline, and the nation is now a net importer.
Beyond the economy, it is unclear if and how López Obrador will translate his promises into actions. Although taking on Mexico’s deep-seated corruption and reducing historic levels of violence were part of almost every campaign stump speech, he hasn’t let on how he plans to get results. (Morevoer, López Obrador enters office with fraught relations with Mexico’s military, the main stabilizing security force on the streets and in Mexico’s hills today.) Rather, he has been clearest on what policies he will end. He has promised to roll back an education reform designed to limit union control over public schools and transform the curriculum and way of teaching Mexico’s youth, despite its general popularity. And in the international sphere, he and his foreign minister designate have made clear their lack of interest in continuing to play a regional leadership role, particularly on Venezuela.

THE RETURN OF AN UNCHECKED EXECUTIVE?

Just as important as what López Obrador’s policies will be is how he will go about implementing them. Mexico was long known for its imperial presidency, the head of government constrained largely only by a one-term limit. The office’s power dispersed somewhat with democratization and the rise of divided government. But during the Peña Nieto administration, power again concentrated in the executive.
Discretionary spending within the Mexican budget rose substantially under Peña Nieto, topping $18 billion last year, or just under 10 percent of overall government spending. Peña Nieto used these outlays, along with other tactics, to push through a series of structural reforms that included new anti-trust, financial, telecommunications, education, energy, and fiscal policies, even as his PRI party lacked a majority in congress. López Obrador could follow this lead, using outlays to solidify his heterogeneous partisan base and to build a broader legislative or even constitutional coalition for change. Alongside these financial carrots, López Obrador can wield the stick of his anti-corruption crusade, threatening to investigate those hesitant to join his legislative alliances. These tools suggest that Congress will provide few checks and balances against his administration.
The judicial branch, too, is unlikely to check any of his moves. Rule of law is a troubling factor in general in Mexico; the court system’s failures to address widespread impunity over the last decade have diminished its standing. Here, too, Peña Nieto’s skirting of the rules with his Supreme Court picks set an unhealthy precedent for López Obrador to continue. Consider the appointment of Eduardo Medina Mora, a former Mexican ambassador to the United States, to the Supreme Court bench in 2015. Medina Mora didn’t meet the technical requirement of having lived in Mexico in the preceding two years, and many questioned his professional bonafides for the job, focusing in particular on his stint as head of the intelligence service as less than exemplary for an aspirant to the highest Court. Peña Nieto’s move weakened the tradition of appointing accomplished jurists as new justices.
The Peña administration also politicized technical posts to an unhealthy degree, a policy that carried over to other institutions as well. In 2015, despite widespread academic and civil society outrage, it forced through Congress a new vice president at the statistical agency INEGI who didn’t meet the professional requirements laid out in the law. Peña’s transgressions give López Obrador space to do the same when positions open up over the course of his six-year term in these or other autonomous agencies that have similar rules regarding qualifications and processes—including Mexico’s antitrust commission, electoral institute, Central Bank, or independent prosecutor’s office.
Many changes can be made through executive actions or inactions, reflecting a long history of divergences between de jure rules and de facto outcomes. As Peña before him, López Obrador can take advantage of these gaps to fulfill his economic and social agenda with little interference from other branches of government.
Where domestic checks and balances fail, international currency and bond markets could step in, particularly in response to reckless economic policy and potential profligacy. Yet so far, the markets have been relatively unfazed by López Obrador’s rise, assuming he will veer toward pragmatic governance. Debt increased dramatically under Peña Nieto—from 33 percent of GDP in 2012 to roughly 46 percent today—without much worry from Wall Street. And although investors may not give López Obrador and his team as much leeway as they granted to his predecessors, Mexico remains quite solvent, with significant room to increase spending.
The last bastion of democratic defense comes from civil society and a free press. Here, too, Peña Nieto has abused the president’s power. The government stands accused of using sophisticated Israeli spy software not to go after drug cartels but to dig up dirt on journalists and civil society leaders. It has also harassed its critics through repeated tax audits and has utilized its immense public advertising budget to reward media outlets proffering favorable headlines.
López Obrador has already painted independent think tanks and nongovernmental organizations with an ugly brush, dismissing them as abetting the “mafia of power” he has come to defeat. He has also publicly opposed any active governmental oversight role for civil society, for instance in choosing an independent prosecutor. The next president has gotten into his fair share of dustups with the press—emulating the attacks more often heard to Mexico’s north about “fake news” when media reports go against him. In the weeks before the election he went after Reforma, one of the most independent-minded of Mexico’s media outlets, and has repeatedly called out prominent columnists for criticizing his platforms, suggesting more scuffles to come once in office. Perhaps in anticipation of his win, in April his MORENA party voted alongside the PRI in the lower house to keep the Ley Chayote, the slang term Mexicans use to talk about the long-held government practice of doling out payments to journalists and news outlets to gain favorable coverage.
Whether López Obrador turns out to be an economic pragmatist or a populist will shape Mexico’s financial trajectory. But more important for the nation’s political future will be whether he chooses to recognize and respect institutional checks and balances. If he does not, he will ultimately be to blame for undermining Mexico’s still-fragile democracy. But so too will Peña Nieto and his administration, as their choices and behavior over the last six years will have opened the door to further abuse of the system.
Posted by at No comments:

Thursday, July 5, 2018

Trade war U.S.-China

 
FAA refuses to set minimum legroom requirements
U.S. President Donald Trump fired the biggest shot yet in the global trade war by imposing tariffs on $34 billion of Chinese imports. China immediately said it would be forced to retaliate.
The duties on Chinese goods started at 12:01 a.m. Friday in Washington, which is just after midday in China. Another $16 billion of goods could follow in two weeks, Trump earlier told reporters, before suggesting the final total could eventually reach $550 billion, a figure that exceeds all of U.S. goods imports from China in 2017.
U.S. customs officials will begin collecting an additional 25 percent tariff on imports from China of goods ranging from farming plows to semiconductors and airplane parts. China’s officials have previously said they would respond by imposing higher levies on goods ranging from American soybeans to pork, which may in turn prompt Trump to raise trade barriers even higher.
“The United States has violated World Trade Organization rules and ignited the largest trade war in economic history,” China’s Commerce Ministry said in a statement. “Such tariffs are typical trade bullying, and this action threatens global supply chains and value chains, stalls the global economic recovery, triggers global market turmoil, and will hurt more innocent multinational companies, enterprises and consumers.”
The statement didn’t provide details on exactly how China would respond.
It’s the first time the U.S. has imposed tariffs directly aimed at Chinese goods following months in which Trump accused Beijing of stealing American intellectual property and unfairly swelling America’s trade deficit.
The riskiest economic gamble of Trump’s presidency could spread as it enters a new and dangerous phase by imposing direct costs on companies and consumers globally.
“Once these tariffs start going into effect, it’s pretty clear the conflict is real,” said Robert Holleyman, former deputy U.S. trade representative under President Barack Obama and now a partner at law firm Crowell and Moring LLP. “If we don’t find an exit ramp, this will accelerate like a snowball going down a hill.”
Recent U.S. tariffs on steel and aluminum antagonized fellow developed nations and drew return fire from countries including the European Union and Canada.
a screenshot of a cell phone: What's in a Trade Gap?© Bloomberg What's in a Trade Gap?
Chinese state media has run numerous commentary pieces on the dispute over the past few days criticizing the American position.
As the world’s most developed nation and the rule-maker of the current global governing system, there is "astounding absurdity" in the U.S. complaining that it’s been bullied in trade, the People’s Daily, the flagship newspaper of the Communist Party of China, said in a Chinese language commentary on Friday.

Iconic Companies

Iconic American companies such as Harley-Davidson Inc. are among those set to suffer. The motorcycle maker said this month it may move production out of the U.S. to avoid EU tariffs on its bikes. American businesses from Apple Inc. and Walmart Inc. to General Motors Co. all operate in China and are keen to expand. That hands Chinese President Xi Jinping room to impose penalties such as customs delays, tax audits and increased regulatory scrutiny if Trump delivers on his threat of bigger duties on Chinese trade.

Stocks Down

Chinese stocks have taken a beating in recent weeks, entering a bear market, as concerns about the trade war have mingled with worries about China’s ability to control its debt and maintain growth. U.S. stocks are up slightly more than 2 percent this year as investors have weighed the threat of trade frictions against the strong performance of the U.S. economy.
Trump is doubling down on his promise to put “America First” in the nation’s foreign and economic policies. He blames China for a bilateral trade deficit of $336 billion and for costing U.S. manufacturing jobs.
Politically, the get-tough-on-China campaign is aimed at helping score points with the voters who propelled Trump to the White House even though some members of his Republican party -- particularly those in farming states that could be hit by retaliation -- urged a retreat. Failure that brings economic pain could cost Republican seats in November’s mid-term elections.
What Our Economists Say
As a candidate in 2016, Donald Trump won support with a promise to redress an unbalanced trade relationship with the rest of the world. In the White House in 2018, he has started to make good on that pledge. Bloomberg Economics’ base case remains more trade skirmish than trade war, but the risks are increasing.
-- Jamie Murray, Bloomberg Economics 
Read more for the full research note on economic costs of a trade war. 
The tariffs could jeopardize an economic upswing that has extended to nine years on his watch and pushed the jobless rate to the lowest in nearly half a century. U.S. and Chinese companies will now find it costlier to trade with each other, meaning less demand and higher prices. The International Monetary Fund warns an extended spat could undermine the strongest global expansion since 2011.

Risk to Growth

The extent of the economic damage will depend on how far both sides go. If the U.S. and China cool off after a first round of tariffs, the impact on their economies will be modest, according to Bloomberg Economics. Under a full-blown trade war in which the U.S. slaps 10 percent tariffs on all other countries and they respond, the economists reckon U.S. growth would slow by 0.8 percentage point by 2020.
The impact of the first round of tariffs on $34 billion in Chinese goods will be “quite small,” said Ethan Harris, head of global economic research at Bank of America Merrill Lynch. But he doesn’t “see the war ending until there are casualties.”
“This plays out over the next few months, until both sides start to feel a little pain and realize this isn’t a bloodless march to victory,” said Harris.
JPMorgan Chase & Co. economists warn the biggest risk may come from the indirect impact of tightening credit conditions and business confidence, reducing scope for investment and hiring while undermining financial markets.

Auto Investigation

Vehicles could be the next battleground. The Trump administration is reviewing whether to introduce duties on imported cars and trucks in a bid it says to protect U.S. national security. The threat deepened tensions with the EU, which warns that car tariffs would inflict pain across its 28 member states.
Trump argues that his approach will force other countries to trade more fairly, reducing America’s $552 billion trade deficit and prompting employers to return to America. But recent U.S. tax cuts and spending increases will probably buoy the dollar and the nation’s current-account deficit anyway, the IMF said this week.
America’s hawkish trade agenda may therefore not deliver the results the president is seeking.
That could set the stage for a prolonged conflict with Beijing, which has shown little interest in making fundamental changes to its economic model. Xi has balked at U.S. demands to stop subsidizing Chinese firms under his plan to make the nation a leader in key technologies by 2025. Negotiations between the two countries petered out with the Chinese accusing the U.S. of blackmail.
The U.S. imports much more from China than the other way around, giving the U.S. an advantage in a tariff dispute. That means Beijing could focus on introducing bigger regulatory or tax burdens on American companies who operate in China or want to tap its growing market. It could even take the drastic steps of devaluing the yuan or reducing its $1.2 trillion holdings of U.S. Treasuries, measures that would hurt it as well as the U.S.
In the past, the U.S. used its economic clout to win trade skirmishes with developing countries, said James Boughton, a senior fellow at the Centre for International Governance Innovation in Waterloo, Ontario. China, whose economy has grown tenfold since it joined the World Trade Organization in 2001, poses a much more formidable adversary.
“The dynamic is different from anything we’ve seen,” said Boughton. “China has an ability to ride out this kind of pressure, to weather the storm, that a lot of countries didn’t have in the past.”
(Updates with Commerce Ministry comments in fourth paragraph.)
--With assistance from Andrew Mayeda and Jennifer Jacobs.
To contact Bloomberg News staff for this story: Xiaoqing Pi in Beijing at xpi1@bloomberg.net;Yinan Zhao in Beijing at yzhao300@bloomberg.net
To contact the editors responsible for this story: Jeffrey Black at jblack25@bloomberg.net, James Mayger
©2018 Bloomberg L.P.
Posted by at 1 comment:
Subscribe to: Posts (Atom)