Graham Fuller'in " Başkan Trump" başlıklı yazısı

President Trump

November 9, 2016

Graham E. Fuller

The very words hit the ear as a shock; the mind is not ready for it.

And that is exactly the problem. We could not see it coming. Among other things this tawdry and interminable election represents a massive American intelligence failure. Not failure of IQ, but failure to grasp reality—now a deeply engrained American characteristic. We not only fail to perceive and grasp reality abroad, but now even at home. 

The Establishment was cocksure down to the last hours that such a thing could not, would not happen. It had drunk its own Kool-Aid.

A huge portion of this intelligence failure rests with the Democratic Party. Its complacent certitude of its right to win, expressed right down to the end of election day, was vivid. Such smugness also fed the anger of Trump supporters, many of whom were apparently shamed into hiding it, but who voted Donald Trump in the anonymity of the polling place. 

It did not fully grasp the racism that still runs so deeply in American society,  the poisonous and corrosive legacy of slavery that has not truly been internalized by most white people. The prejudice against Latino, and especially Mexican people, betrays ignorance of the historical reality that vast areas of rising Latino power in the US today are precisely those regions that once constituted an integral part of a large state of Mexico, its society, culture and politics—Texas, Arizona, California.

The US power Establishment—the two national parties, the bureaucracy, the “deep state,” the military, the security establishment, Wall Street and the corporations—all have believed in their own exceptionalism and right to dominate and determine the course of American society—and indeed even much of the rest of the world.

We had no reason to expect that the Republican Party could serve as the natural voice of those who feel disenfranchised and economically marginalized—dissed in the fullest sense. In this sense, Trump was a revolution from within the ranks of the Republican Party. Or perhaps more accurately, he seized the mechanism of the Republican Party to broadcast a message that the Republican establishment could not see or believe until too late.

And there was widespread and shocking misogyny towards Hillary Clinton and women. And there was shocking racism in the subliminal hostility to the legitimacy of  President Obama. That cannot be blamed on the Democratic establishment.

But for all the ugliness of the Trump campaign, the failure and the blame for this situation rests more deeply with the Democratic Party. This is the party that nominally is supposed to represent the liberal conscience of the country, of those who feel excluded or disadvantaged or just plain hurting within American society. Yet the party’s establishment not only remained insensitive to the deep source of discontent across American society, it actively sought to crush expressions of it. It was openly allied with corporate American, reveling in the contest of who could collect greater bribe money. 

Bernie Sanders, however, did represent a true, clear, open voice articulating a great deal—but not all—of what was profoundly wrong in American society and politics. The Democratic establishment mocked, diminished, or ignored that message as best it could, including President Obama himself. Yet ironically Sanders would likely have defeated Trump.

The performance of the New York Times is especially egregious in this regard. I pick on the Times because it is supposed to represent America’s greatest newspaper, the “newspaper of record,” in theory a voice of centrist liberalism in the country. Yet the Times, fully representing establishment and corporate interests, would not/ could not acknowledge the Sanders campaign for what it was. It treated it as an amusing human interest story at most, a sideshow while the big boys got on with serious politics. It constantly opposed Sanders to the end. And once Hillary Clinton was the anointed candidate, the Times turned its powerful establishment guns against Trump as the sole remaining threat to the Establishment. 

There are lots of things to dislike or even condemn about Trump and many of his followers. But the Times abandoned any pretense of deeper examination of the establishment that Trump was posing. It became all anti-Trump all day 24/7 with every single writer and voice assigned a niche role in denigrating Trump. News coverage was indistinguishable from editorial.

The paper became analytically a bore, predictable, a kind of Pravda-on-Hudson. Same-old same-old every day. They began to believe it. One had to turn to the foreign press to sometimes get a little broader and deeper analysis. 

More hearteningly, we got to see the significant power of the left-of-center voices,  primarily relegated to the internet, which made major contributions in understanding the phenomena at hand if anybody bothered to look. The Nation has to rank high in this regard, a publication largely dismissed by the Establishment as marginal, ideological and crank. So did other sites like Truth-Out, Common Sense, Real News, Real World News, Consortium News, Tom Englehardt, and Reader Supported News.  It was not that these sites were right about everything, and god knows each had their own clear perspective and preferences as well, but they were willing to examine the alternative realities around us in the world. The Establishment and the Main Stream Media never got beyond their own smug stance in support of what they believed was the dominant, anointed perspective. 

What do we now face with the election of Trump? The scariest thing is that we don’t really know. There is a welter of conflicting signals and we each have had our favorite reasons to hate him. Yet manifestly Trump has had his fingers on the pulse of a huge portion of the country that feels angry, oppressed and isolated. (Sanders grasped this as well.) Trump is also an opportunist. He will say anything to get elected. Most politicians will, but he did it better. (Sanders, to his credit, did not say anything to get elected—that is why the Establishment was so shocked, dismissive and incredulous about him.)  

How else to explain the rush of the entire spectrum of the Establishment, Democrat and Republican, including leading neoconservatives, to publicly repudiate Trump and declare Hillary as their candidate? 

At this point, Trump’s checkered and inconsistent platform record makes it hard to know who the real Trump is. President Obama is probably right that Trump would seem to be temperamentally unfit to be president. But Trump is not the first to be so. 

Let’s remember that for much of his earlier campaign Trump was often to the left of Hillary—he said the rich should pay more taxes, he attacked and discredited Bush Jr.’s military adventures, he said he could get along with Putin, he said that the US should adopt a neutral stance on the Palestinian issue, he opposed the corporatization of foreign policy in the form of “globalization,” and he opposed compulsive US intervention abroad.  He tacitly acknowledged that America was no longer “great”—fairly evident by so many measures, but denied shrilly by Hillary.  Trump has subsequently backed off from many of these positions. Were those his instinctive “default” positions? They served him well at the outset, along with lots of other bad ideas and attitudes.

The Republican and Democratic Establishments and the American “deep state” are indeed aware that they may be losing their sinecure on political, financial, military and security policy. How successful might they be in enfolding Trump within their embrace and “rightly guiding” him. And do we want that?

The co-optive power of the American “deep state” is great.The Republican and Democrat Establishment may be deeply competitive on domestic issues, especially social ones. But they  seem to close ranks on foreign policy. There has been no debate, no discussion about American “exceptionalism,” its right to intervene anywhere and everywhere in the world, and the need to maintain American supremacy in all things, especially military. The knee-jerk hatred of Russia as its former Cold War opponent, now no longer prostrate. America’s deep fear of China as a rising and successful rival. The reluctance to embrace multilateralism except on US terms. The routine preference for military solutions (“if we have it, why not use it?”) involving issues that above all require diplomatic and political solutions. US reluctance to acknowledge the importance of other rising nations, among them the BRICS. The tendency to believe that every issue in the world may represent a “vital American interest.” 

In the absence of information so far on whose President Trump’s actual appointees will be, it is hard to speculate about future foreign policy. Initial rumors of potential nominees are disquieting. But I tend to think that Trump, by himself, may not be any more likely to stumble into war than Hillary Clinton would have been. Worryingly, the foreign policy “deep state” may override him.

Domestically, non-white Americans, and all women, have much reason to fear his language—even more, to fear the views and voices of many of Trump’s supporters. But Trump may have enough ego to now try to be president of “all of America.” His FDR, New Deal instincts—occasionally uttered— could be significant. A bold, dramatic new domestic agenda could have great impact and be entirely affordable, but only if corporations pay their taxes and if half the US military budget—bigger than the next ten nations in the world combined—was dedicated to fixing America’s crying infrastructural and economic needs for the bottom 90% of the population. Shockingly, we have a military budget six times greater than the monies allocated to American education —and this in a techno-competitive world.

In the end, this election represents the total collapse of the Republican Party (which is not a true conservative party but a corporate and socially reactionary party). And the election has now gutted the Democratic Establishment as well. It had it coming. 

But the forces that have kept this country on the wrong path for so long are so intractable, so institutionalized, so resistant to change that it may just require just such a massive shake-up of the system to allow new and creative forces to arise. 

Strikingly, America is the only democracy in the world that has no Left. The US political spectrum begins just right of center with Obama (except on social issues) and marches on across to a Crazy Right. Indeed, it is slanderous to be called a liberal today, much less a “leftist.” (Being a “rightist” is fine.) Above all, we should hope that a true genuine Left will now arise in the country, of which Bernie Sanders and Elizabeth Warren are important components.  Youth will be its vital second base. Its ranks will grow rapidly if Trump fails to deliver.

The need for big time change has never been more apparent. Will this cataclysm within the Establishment now give birth to new creative forces, bigger than Trump himself?

Graham E. Fuller is a former senior CIA official, author of numerous books on geopolitics and the Muslim World; his latest book is “Breaking Faith: A novel of espionage and an American’s crisis of conscience in Pakistan.”

Jeremy Salt'ın Almanya Meclisinin jenosid kararını eleştiren yazısı

ALMANYA FEDERAL MECLİSİ’NDE KÖTÜ BİR GÜN

Jeremy SALT

09.06.2016

Paylaş :

PDF İndir :

---

 

Almanya Federal Meclisi soykırım ile ilgili Ermeni iddialarını kabul ederek her türlü geri tepecek bir karar almıştır. Oysaki buradaki ana mesele hakikattir. Birinci Dünya Savaşı esnasında Ermenilere ne olduğuna ilişkin karar vermek için yeterli bilgiye sahip bir tane bile Alman parlamenterin olmaması muhtemeldir. Soykırım iddiası karşısında dağlar kadar kanıtın olduğu göz önünde tutulduğunda, bu konu ile ilgili bilgi sahibi olan bir kişinin böyle bir karar lehine oy vermesi asla beklenemez.

Söz konusu karar, ‘Ermenilerin neredeyse tamamının imhası’ ve diğer Hristiyanlara karşı da, isim vermek gerekirse Asuri ve Keldani'lere karşı ‘pogromlara’ atıf yapmaktadır. Gerçekte ise, yüzbinlerce Ermeni, Osmanlı toprakları ve civarında gerçekleşen savaştan kurtulmuştur. Bu yüzden, bir veya bir buçuk milyon kişinin ‘katliama’ uğradığına dair rakam çifte bir yalandır, çünkü gerçek ölü sayısı 600 bin civarındadır ki  yine de abartıya gerek olmaksızın yüksek bir rakamdır. Bu rakam, savaştan galip gelenler tarafından verilmiştir. Eğer bu rakam son birkaç on yıllık süre içerisinde artmışsa da, bunun sebebi Ermeni lobilerinin ve propagandacıların soykırım iddialarını meşrulaştırmak için daha yüksek rakamlara ihtiyaç duymalarıdır.

Ayrıca, ölenlerin hepsi de ‘katliama uğramış’ değildir; bir kısmı öyle olsa da daha fazlası hastalıktan, gıdasızlıktan ya da savaşırken hayatlarını kaybetmişlerdir ki aynı nedenler yaklaşık 2.5 milyon Osmanlı vatandaşı Müslüman sivilin canını almıştır. Oysaki bu kararda, Müslüman ölü sayısından ya da özellikle 1916-18 yılları arasında Anadolu’nun kuzeydoğusu Ruslar ve onlara yardım eden Ermeniler tarafından işgal altındayken Ermeniler tarafından katledilen Müslümanlardan bahsedilmemektedir. Kurtulanların arşivsel belgeleri, 1914-1919 yılları arasında en az 500.000 Müslüman katliama uğradığını göstermektedir. Bu korkunç olaylar ve Ermeni çetelerinin mutlak sadizmi ve acımasızlığına ilişkin birçok Osmanlı belgesi mevcuttur. Ermenilerin Müslümanlara yaptıklarına ilişkin ayrıntıda herhangi bir eksiklik de yoktur. Bunlara ilişkin deliller sadece bir kaynaktan değil, aynı zamanda Doğu Anadolu bölgesi boyunca elde edilen birçok kaynaktan gelmektedir. Bunların yanında, kararda, savaş sırasında Rus ordusu ve/veya Ermeniler tarafından Kafkasya’dan veya Doğu Anadolu’dan sürülen Müslümanlardan da söz edilmemektedir. Alman Parlementosu, Müslümanlar tarafından mağdur edilen Hristiyanların acılarını paylaşırken, Hristiyanlar tarafından mağdur edilmiş Müslümanların acılarını paylaşmamaktadır. Hatta bu konuya hiç değinilmemektedir. Osmanlı ve Rus arşivlerindeki deliller ışığında benzer bir iddianın Ermenilere karşı da ileri sürülebileceği ortadayken bile, Alman Parlamentosu Türkleri soykırım yapmakla suçlamakta, ancak Ermenilere karşı aynı suçlamayı yapmamaktadır.

Söz konusu karar, Türklerden Ermeni tehciri ve katliamıyla yüzleşilmesini istemektedir. Aslında, sayılar ve ‘soykırım’ sözcüğünün kullanımı konusunda tartışmalar olmakla birlikte, Türkler, genel anlamda, kendi ataları tarafından çok sayıda Ermeni’nin öldürüldüğünü zaten kabul etmektedirler. Asıl Ermeniler kendi ataları tarafından sadece Anadolu’da değil, aynı zamanda sınırın ötesinde, Azerbaycan’da katledilmiş Müslümanların olduğu gerçeğiyle yüzleşmelidir. Tarihe yönelik taraflı bakış açılarına daha da sarılmaları yönünde parlementerler tarafından cesaretlendirildikleri sürece, Ermeniler kendi karanlık tarihleriyle asla yüzleşmeyeceklerdir. Böylece, uzlaşmaya doğru gitmek yerine, uzlaşmadan daha da uzaklaşılacaktır.

Ermeni siyasi komiteleri ve bir kısım Osmanlı Süryanisi Ruslarla iş birliği yapmayı tercih etmiş ve bu yüzden de Osmanlı yöneticileri tarafından haklı olarak vatan haini olarak ilan edilmişlerdir. Ruslarla birlikte zafer kazanacakları yönünde kumar oynamış ve 1917’de Bolşeviklerin Rusya’yı savaştan çekmesiyle mağlup olmuşlardır. On binlerce Osmanlı Ermenisi, Osmanlı hükümetinin savaş çabalarını cephe gerisinde sabote etmiştir. Osmanlı hükümetinin aleyhine dönerek, kendi dindaşlarının güvenliğini tehlikeye atmışlardır. Cephedeki önemli kayıplar, Osmanlı komutanlığının iletişim ve ikmal hatlarıyla Müslüman köy ve kasabalarına yapılan saldırıları durdurmak için gereken insan gücünden yoksun kalmasına sebep olmuştur. 1915 Mayıs’ının sonlarında Osmanlı ordusunun Ermeni nüfusunun savaş bölgesinden ‘tehcirini’ istemesinin sebebi de budur. Nitekim Osmanlı genelkurmayı, Ermeni saldırılarının savaşı tamamıyla tehlikeye soktuğuna inanıyordu.

Soykırım iddiaları Osmanlı Rumları tarafından da ileri sürülmüştür ki Rumların birçoğu 1912 yılında dört Balkan devletinin (Sırbistan, Karadağ, Bulgaristan ve Yunanistan) Osmanlı devletine karşı ortak saldırısında Yunan ordusunun tarafında yer almıştır. Yunanistan 1919 yılında tekrar saldırarak Arnold Toynbee’nin Türklere karşı ‘imha savaşı’ olarak adlandırdığı savaşı başlatmıştır. Bu olaylar, Osmanlının Ermenilere yönelik soykırım yaptığı ileri sürülen 1914-1923 yılları arasında gerçekleşmiştir. Bununla birlikte, parlamentolarda alınan soykırım kararlarında ya da ‘soykırım uzmanlarının' çalışmalarında Türklere karşı gerçekleştirilen bu eylemlerden söz edilmemektedir. Aynı uzmanlar, 19. yüzyıldan Birinci Dünya Savaşı’nın sonuna kadar Balkanlar'da, Kafkasya'da, Doğu Anadolu’da Müslümanlara yönelik etnik temizliğe de ilgi göstermemektedir. Oysaki, milyonlarca insan sadece Müslüman oldukları için katliama uğramış veya kendi vatanlarından kovulmuştur.

Birinci Dünya Savaşı sırasında, bazı Doğu Anadolu vilayetlerinin Müslüman nüfusu yüzde 60’a kadar azaltılmıştır. Geri dönen Osmanlı güçleri korkunç sahnelerle, Ermeni katiller tarafından harap olmuş köylere saçılan Müslümanların cesetleriyle ve vücutlarından bölümlerle karşılaşmıştır. Bu olaylardan anlaşılacağı üzere, 1991 yılında Ermeniler tarafından yaklaşık bir milyon Azerbaycanlının Dağlık–Karabağ bölgesinde etnik temizliğe uğraması ve 1992 yılındaki Hocalı katliamı tarihsel olarak kendiliğinden oluşmamış, aksine, daha önceki katliam ve etnik temizlik girişimleri çerçevesinde meydana gelmiştir.

Diğer birçok karar gibi Alman Federal Meclisi’nin kararı, 24 Nisan’ı ‘soykırımın’ başlangıcı olarak vermektedir. Ancak 24 Nisan’dan çok daha önemli bir tarih bir hafta öncesidir. Bu tarihte,  Ermeniler Van’da bir isyan başlatmış ve Mayıs ayı başında yerel yönetimi devirerek şehri Ruslara teslim etmişlerdir. Bu süreç içerisinde, Van gölü etrafındaki köy ve şehirlerde yaşayan on binlerce Müslüman katledilmiştir. Ayrıca, on binlerce Müslüman, ilerleyen Rus ordusu ve Ermeni çetelerinden kaçmak için Van vilayetinden ayrılmıştır. Bu olaylar, çok açık şekilde yaygın ‘soykırım’ anlatısına dahil edilmemektedir, çünkü dahil edilmesi durumunda anlatı zarar görecektir. Alman Parlamenterler Müslümanların çektiği bu büyük acıları göz ardı ederek 19. yüzyıl oryantalistlerinin kafa yapısını ortaya koymuşlardır.

Ermeni konusuyla ilgili hakim anlatının büyük kısmı yalanlar ya da aşırı abartılar üzerine kuruludur. Ermenilerin ‘yok edilmesine’ ilişkin bir karar hiçbir zaman alınmamıştır. Dolayısıyla, Taner Akçam gibi insanların ortaya koyduğu ‘deliller’ gülünçtür. Bu tür ‘delillerin’ gün yüzü görebilmesi bile, ana akım yayıncı kuruluşların cahilliğinin ve önyargılarının ve konu Ermeniler olduğunda doğru akademik standartları sürdürmedeki başarısızlıklarının kanıtını teşkil etmektedir.

Almanya Federal Meclisi’nin kararı, Osmanlı hükümetini sorumlu tutarken, Ermeni komitelerinin ya da kendi bencil amaçları doğrultusunda Ermeni ve Süryanileri cesaretlendirerek silahlandıran üç büyük gücün -Rusya, İngiltere, Fransa- sorumluluğundan bahsetmemektedir. Ayrıca, Alman ve diğer ülke parlamenterleri, Türkleri ya da savaş dönemi Osmanlı hükümetini suçlarken Doğu Anadolu vilayetlerindeki Ermenileri öldürenlerin daha çok Kürt aşiretleri olduğu gerçeğini göz ardı etmektedirler. Peki, Kürtler yüzyıllarca iyi kötü barış içinde yaşadıktan sonra neden Hristiyan Ermenilere saldırmıştır? Çünkü Ermeniler Kürtleri öldürüyordu ve kabile toplumunda da zamanı geldiğinde intikam alınması kaçınılmazdır.

Osmanlı arşivleri, ‘tehcir’ sürecinin düzgün bir şekilde yürütülmesine dair talimat veren birçok belgeyle doludur.  Merkezi hükümet, Ermeni kafilelerinin saldırıya uğradığına dair haberler geldiğinde, vilayet yetkililerine güvenliği artırmalarına ve faillerin bulunup cezalandırılmasına dair talimat vermiştir. Söz konusu belgeler, ‘tehcirin’ tek amacının Ermenilerin yerini değiştirmek olduğunu ortaya koymaktadır. Dolayısıyla, hükümetin durumun daha kötüye gitmesini engellemekte kararlı olduğu çok açıktır.  1915 yılının sonbaharında, Ermenilere karşı yapılan saldırıların devam etmesiyle beraber, hükümet üç tane soruşturma komisyonu kurmuştur. Bu mahkemeler, 1600’den fazla insanı yargılamış ve üst düzey vilayet yetkilileri de dahil olmak üzere, 50 kişi idam cezasına cezasına çarptırılmış, yüzlerce kişi ise hapis cezası almıştır.

Birinci Dünya Savaşı sırasında ve sonrasında, sadece Türkler tarafından değil, aynı zamanda Ermeniler, Rumlar ve Kürtler tarafından da büyük suçlar işlenmiştir. Yüzyıldan daha fazla zaman geçmiş, ancak tarafsızlık uzun bir süredir siyaset ve propaganda bataklığında kaybolmuştur. Kürtlerin, Türk hükümetini Ermeniler konusunda rahat bırakmamasının sebebi, Türkiye’nin güneydoğusunda yüzyıl önce yaşananlar değil, bugün olanlardır. Ermeniler ve birçok Kürt için ortak düşman Türklerdir ve her şeyin tek sorumlusu onlardır.

Soykırım, bir ulusa karşı yapılabilecek en ağır suçlamadır ve bu suçlama, gerçeklerin tamamıyla ortada olması ve makul bir itirazın olmaması durumunda yapılmalıdır. Ermeni soykırım iddiaları için bu durum geçerli değildir. Almanya’da kabul edilen kararla ilgili olarak New York Times yayın kurulu kendi kararını vermiştir. New York Times, 1904- 1907 yılları arasında Güneybatı Afrika’da Alman sömürge yönetimi tarafından Herero ve Nama halklarına yönelik etnik temizliği/soykırımı ve Balkan Savaşı (1912-1913) esnasında Güneydoğu Avrupa’da Müslümanların maruz kaldığı etnik temizliği göz ardı ederek, Ermenilerin 20. yüzyılın ilk soykırımına maruz kaldıklarını belirtmiştir. Son dönem Osmanlı tarihi konusunda özel bilgiye sahip olmakla bilinmeyen New York Times’ın bu beyanı ahmakçadır. Alman politikacılar bu yasa tasarısı ile doğru bir şey yaptıklarına inansalar da, aslında yanılmaktadırlar. Alman politikacıların karar lehine verdiği oylar propaganda ve lobicilerin zaferi, tarihsel gerçekler için ise bir yenilgi olmuştur. Dolayısıyla, bu kararın doğrudan reddedilmesi gerekmektedir.

 

* Jeremy Salt bir eski gazeteci ve emekli akademisyendir. Bilkent Üniversitesi Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi Bölümü’nde çağdaş Orta Doğu tarihi ve propaganda dersleri, Melbourne Üniversitesi Siyaset Bilimi Bölümü’nde ise Orta Doğu siyaseti dersleri vermiştir. Kendisi iki kitabın yazarıdır: “Imperialism, Evangelism and the Ottoman Armenians 1878-1896” (Frank Cass, Londra, 1993) and “The Unmaking of the Middle East. A History of Western Disorder in Arab Lands” (Berkeley: University of California Press, 2008). Makaleleri; Middle East Policy, Third World Quarterly, Insight Turkey, Arena, Middle Eastern Studies, Muslim World, Current History, Journal of Arabic, Islamic and Middle Eastern Studies, International Journal of Turkish Studies, Journal of Palestine Studies ve Review of Armenian Studies gibi akademik dergilerde yayınlamıştır. Salt aynı zamanda tarih, siyaset ve uluslararası ilişkiler konuları üzerine yılda iki kez yayınlanan hakemli Review of Armenian Studies dergisinin danışma kurulunda yer almaktadır.