Thursday, April 23, 2026

Elif Soyseven T-24 yazarı -- Sizin evde kararları kim veriyor? 23 Nisan 2026

Elif Soyseven

T-24 yazarı

Sizin evde kararları kim veriyor?

23 Nisan 2026

Bugün yaşanan sorunlar bir "çocuk sorunu" veya "dizi" veya "dijital platformlar" sorunu değil. Bu, üç dünyanın yani ev-okul-ekranın birbiriyle konuşamadığı bir entegrasyon sorunu. Ekran artık ebeveynin yerine geçen bir "düzenleyici" olmuş. Çocuk evde sınır görmüyor, okulda sınırla çarpışıyor, ekranda ise özgür, her türlü dürtüsüne anlık ödül alıyor. Ve elbette, en hızlı dopamin veren, haz aldığı dünyayı, yani dijitali seçiyor

Sizin evde kararları kim veriyor?

Aynı çatının altında, aynı masanın etrafında, aynı yemeği bölüşürken nasıl oldu da birbirimize bu kadar yabancılaştık? Kahramanmaraş’taki korkunç saldırıyı, sadece münferit bir öfke patlaması olarak görmek ne kadar doğru olur bilmiyorum ama aslında evde kurulmayan/kurulamayan, okulda reddedilen, ekranda ise ödüllendirilen o "sınırsızlık" illüzyonunun gerçek dünyaya çarpma anı sanki. Bugün hepimiz en yakınımızdakilerin sessiz çığlıklarını nasıl duyamadık diye kendini sorgulamalı belki de? Sorumlu kim, okul mu aile mi? Peki ya düşman kim sosyal medya mı, diziler mi?

Mesele sadece ekran veya diziler değil ki. Çünkü şu anda ilköğretim çağında olanlar hiç Kurtlar Vadisi izlemedi. 2003 de o diziyi izleyen nesil neredeyse artık ebeveyn oldu. Bizler bugün ekranlarda sevgi ve aile bağlarının "buzlandığı", hatta cezalandırıldığı ancak nezaketsizliğin ve şiddetin "prime-time" ödüllendirildiği bir kültürel iklimi soluyoruz.

Okulda bir sorunla karşılaşan modern ebeveyn, dönüp ne çocuğun davranışına ne de kendi koyamadığı sınırlara bakıyor. Bunun yerine, öğretmene karşı büyük bir öfke besliyor, çünkü o uyarıyı çocuğuna bir rehberlik değil, kendi otoritesine ve kimliğine yönelik bir "yetersizlik ilanı" olarak algılıyor. Sorunla yüzleşmek yerine, sorunu haber veren elçiyi suçlayarak kendi vicdanını rahatlatmaya çalışıyor.

Evde sınırları kim koyuyor?

Jonathan Haidt Kaygılı Kuşak adlı kitabında "ebeveynler çocuklarını parkta tek başına bırakmaya korkarken, onları kendi odalarında internetin en karanlık köşelerine girmelerine izin verdiler", diyor.

Bugünün ebeveyni çocuğuna daha az sınır koyuyor. Ailede rol karmaşası var, karar verici ebeveynler değil çocuklar. Öyle ki 7 yaşındaki çocuk ebeveynlerinin karar vermesi gereken şeylere karar veriyor, nereye tatile gidileceğine, hangi eve taşınılacağını belirliyor. Bu belki de bir önceki nesilde baskıyla büyüyen çocukların ebeveyn olduklarında çocuklarına uyguladıkları sınırsız özgürlük, bir bilinçsizlik değil de bir "kapasite aşımı." Ya da çocuğa fikrini sormak karar vericilik mekanizmasına evrilmiş. Modern hayatın ekonomik baskısı, yalnız ebeveynlik ve sürekli erişilebilir olma zorunluluğu, ebeveyn otoritesini askıya alıyor. "Biraz tablet izlesin de dinleneyim" cümlesi, masum bir mola gibi görünse de otoritenin insandan algoritmaya devredildiği o an aslında.

Bu bizim zamanımızın ebeveynliğinden farkı kritik bir dönüşüm, çünkü sınır koymak bir "zulüm" gibi algılanmaya başlanıyor. Oysa pedagojik gerçeklik çok daha net çizgilerle belirlenmiş yani çocuğun ihtiyacı olan "katı disiplin" değil, "tutarlı ve öngörülebilir sınır"dır. Çocuk için güven, sınırın sertliğinde değil, değişmezliğinde. Sınırın duruma, keyfe veya yorgunluğa göre esnemesi, çocuğun dünyasındaki zemin güvenliğini yok eder. Sınır bulanıklığı çocuğun yönünü kaybetmesine neden olur. Eskiden çocuk, ailenin bir parçasıydı şimdi aile, çocuğun etrafında dönen bir uydu sistemi haline geldi. Karar mekanizmalarının bu denli küçük yaşlara devredilmesi, çocuğa "özgürlük" değil, taşıyamayacağı bir sorumluluk yükü ve beraberinde getirdiği büyük bir kaygı bırakıyor

Varsayılan terbiye

Okul sistemi okula gelen öğrencinin "Bu çocuk temel sosyal kodları evde öğrendi." varsayımı ile çalışıyor. Bir öğrencinin öğretmenle nasıl konuşulacağı, sırasını beklemesi gerektiği veya toplumsal bir alanda dürtülerini kontrol etmesi gerektiğini, derste yemek yenmeyeceğini, uyunmayacağını ailesinden öğrenmiş olması gerekiyor. Evde sınırların belirsiz olduğu bir sistemden gelen çocuk, okulda net bir duvarla karşılaştığında bunu bir "öğrenme fırsatı" olarak değil, bir "hak ihlali" olarak görüyor. İlk tepkisi uyum değil, direnç oluyor. Aile, bu direnci kırmak yerine desteklediğinde, otorite çatışması kaçınılmaz hale geliyor.

El yordamıyla ebeveynlik: Okulu olmayan tek meslek

Bizler her şeyi öğrenmek için okullara gidiyor, kurslar alıyor, yıllarca eğitim görüyoruz. Ancak dünyanın en zor ve sorumluluğu en yüksek işi olan ebeveynliğin bir okulu yok. Aileler bu devasa süreci el yordamıyla, kulaktan dolma bilgilerle veya kendi çocukluk travmalarının gölgesinde yönetmeye çalışıyor. Kendini geliştirmeyen, değişen dünyanın kodlarını okumayan bir aile yapısı, çocuğu yalnız ve dijital okyanusta can yeleksiz bırakıyor.

Dünyadan örnekler: Teknoloji mi, insan mı?

Dünyanın başarılı eğitim sistemleri bu krizi "cihaz" üzerinden değil, "sistem" üzerinden çözüyor mesela Finlandiya'da okul-aile ilişkisi bir ortaklık zeminine oturmuş durumda ebeveyn öğretmenin otoritesini sarsmıyor çünkü öğretmenin itibarının bittiği yerde çocuğun öğrenmesinin de biteceğini biliyor. Estonya teknolojiyi sınıfa sokmadan önce öğretmeni eğitiyor, insan rehberliği olmayan teknolojinin kaosa hizmet ettiğini sistemin kendisi kabul ediyor. Singapur ise dijitalleşmeyi merkezi ve denetimli bir platform üzerinden kurgulayarak çocuğu teknolojiyle baş başa bırakmıyor. Bu ülkelerin ortak paydası teknoloji düşmanlığı değil. Tam tersine, teknolojinin nasıl ve kim eşliğinde kullanıldığına dair net bir pedagojik tutum. İngiltere ve Fransa'da okullarda telefon yasağı uygulamaya girdi. Tartışmalı olsa da bu adımlar, ekran meselesini bireysel iradeye değil kamusal sorumluluğa taşıma çabasının işareti. Türkiye'deki tablo bu açıdan ilginç, TÜİK 2024 verilerine göre 6-15 yaş grubunda internet kullanım oranı yüzde 85'i aşmış durumda. Ortalama ekran süresi ise pandemi sonrasında günde dört saatin üzerine çıktı. Ama asıl mesele süre değil içerik değil, mesele o ekranın arkasında çocuğu kontrol eden bir yetişkinin olup olmadığı.

Entegrasyon ve ortak dil

Çözüm, tableti yasaklamak, dizileri sosyal medyayı kısıtlamak veya okullarda polis görevlendirmek değil. Çözüm ebeveyn otoritesini bir "ceza mekanizması" değil, bir "şefkatli koruma kalkanı" olarak yeniden inşa etmek. Ailenin okulun otoritesini desteklediği, okulun ailenin yükünü anladığı ve dijital dünyanın bu iki yapının kontrolünde bir araca dönüştüğü bir entegrasyonda. Hepsi iç içe geçmiş bir sistem ne tek başına birisi sorumlu ne de suçlu.

Kahramanmaraş’ta ve diğer pek çok yerde yaşanan şiddet olayları bize şunu gösteriyor. Bir çocuğun çığlığını duymak için ekranın sesini kısmak, gözlerine bakmak ve ona en temel gerçeği hatırlatmak zorundayız: "Dünya senin etrafında dönmüyor ve sınırlar seni hapsetmek için değil, güvende tutmak için var.

Çocuklarımızın daha mutlu, daha sağlıklı, daha güvenli bir toplumda yaşadığı bir dünya dileğiyle 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramımızı kutlarım.

------------------------------

Meraklısı için, Kaygılı Kuşak, Jonathan Haidt, Pegasus Yayınları, 2025.

okul saldırılarının nedenleri ebeveyn sorumlulukları dijital platformları ve çocuk eğitimi elif soyseven

Elif Soyseven

Yeniçağ gazetesi - 23 Nisan 2026 - Kanal İstanbul, Montrö'yü yok etme projesidir - Arslan Bulut

23 Nisan 2026 00:01

Kanal İstanbul, Montrö'yü yok etme projesidir.

Arslan BULUTarslanbulut@yenicaggazetesi.com.tr

ABD Büyükelçisi Tom Barrack’ın, Antalya Diplomasi Forumu’nda yaptığı konuşma, ABD’nin gerçek niyetlerini ortaya çıkarması bakımından faydalı oldu. Bunların bir kısmını inceledik ama adamın her sözü önemliydi.

Mesela Barrack , “Şara, İsrail’e tek kurşun sıkmadı” derken, Suriye’deki savaşı iki bin yıl sonra kimin kazandığının altını çizmiş oldu.

Barrack, Suriye'nin İsrail'e karşı "hasmane bir tutum sergilemeyerek çok akıllıca davrandığı"nı ve “Suriye ile normalleşmeye Lübnan'dan daha önce varılacağını” söyledi.

Barrack, "8 Aralık'tan bu yana Suriye, Şara yönetimi altında İsrail'e tek bir kurşun bile sıkmadı. Aksine Cumhurbaşkanı Şara, defalarca İsrail ile sorun istemediklerini, düşmanlık aramadıklarını, bir saldırmazlık ve normalleşme anlaşmasına açık olduklarını söyledi” diye konuştu.

Biz de zaten işin başından beri bunu söylüyoruz; “IŞİD, El Nusra ve Şara’nın HTŞ’si, İsrail’e tek kurşun sıkmadı” diyoruz ama bazıları Trump’ın yaptığı gibi Suriye’nin Türkiye tarafından fethedildiğini propaganda ediyor hâlâ... Halbuki Türkiye’yi yönetenlerle dalga geçmişti...

***

Barrack’ın Hürmüz Boğazı’ndan bahsederken Çanakkale Boğazı’nı gündeme getirmesi de dikkat çekti.

Barrack, “Şimdi ‘her ihtimale karşı’ mantığına döndüğümüzde, deniz hukuku Hürmüz Boğazı’nda çok iyi işlemedi diyelim, elimizde bir de Çanakkale Boğazı var, dolayısıyla ittifak şunu soruyor, bu farklı bakış açılarını nasıl birleştireceğiz, cevap yine refah olmak zorunda, çıkarların uyumlu hale gelmesi gerekiyor, bireyin daha iyi durumda olması gerekiyor, din konusunda da herkes kendi dinini yaşasın, kendi görüşüne sahip olsun, ama şu anda olan bu değil.” dedi.

***

Bu arada Kanal İstanbul Projesi’nin nasıl uygulanacağı konusunda emekli tuğamiral Mustafa Özbey’in çok önemli bir uyarısı var:

“Kanal İstanbul projesi arkasındaki şeytanî şablon artık gün yüzüne çıkıyor.

Bir yandan korkunç bir gayrimenkul rant geliri yaratılacak; bir yandan da Kanal geçişi, (İstanbul ve Çanakkale boğazları geçişi ile bütünleşip) Katar ve ardında ABD'nin olduğu bir şirkete ‘sözde’ ihale yolu ile verilecek.

Şirket uygun bir süre sonra uluslararası borsada işleme sokulacak.

Şirket hisseleri uygun bir süre sonra (ABD+Israil) denetim/yönetimine geçecek. Türkiye küçük hissedar kalacak.

Tam 100 yıl önce Sevr'de kurgulanan, Mustafa Kemal'in Lozan'da etkisizleştirdiği ve Montrö'de gömdüğü Boğazlar Komisyonu ‘ticarî görünüm altında’ önümüze konmuş olacak!

Bunun ilk adımı Türk boğazlarında kılavuz hizmetlerinin özelleştirmesi denemesi ile yapılmıştı. Şimdi bu konuyu da Kanal İstanbul paketi içinde değerlendireceklerdir.

Türkiye, 1937 yılında Atatürk'ün zamanlama harikası olan Montrö süreci yönetimi ile Marmara ve Türk Boğazlarını uluslararası komisyonun elinden kurtarıp Türkiye Cumhuriyeti’nin mutlak egemenliğine teslim etmesinden 85 yıl sonra, içerideki işbirlikçilerin kirli oyunu ile karşı karşıyadır.

Türkiye için yaşamsal önemde olan, mutlak beka ve egemenlik tartışması yaratacak böyle bir projenin ‘bir kişinin’ elinde büyük bir sır perdesi ardında ve âdeta inatlaşarak yapılıyor olması asla kabul edilemez.

Sevr'in ikinci sürümünün güncellenerek Mavi Vatan, Suriye, Irak, Kıbrıs'ta işleme konulduğu, ABD'nin Batı Trakya'da Türkiye'ye karşı çok maksatlı tertiplendiği günümüzde; bu iğrenç oyunu göremeyen bir devlet yönetimi, Türkiye'yi yönetmemelidir.

Buna göz yuman, tepkisiz kalan kimse olmamalı. Türkiye'nin tek gündemi bu olmalıdır.”

***

Bugün 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı ama Kanal İstanbul yoluyla gelen tehdit, çocuklardan önce yetişkinlerin, gelecek nesillere nasıl bir ülke bırakacağını düşünmesi ve ona göre siyasi tavır geliştirmesini zorunlu kılıyor.

FPIF - By Timothy Hopper | April 21, 2026 - Iran Hawks Salivating over Next Versailles

FPIF

Iran Hawks Salivating over Next Versailles

A peace extracted at gunpoint stores tension rather than diffusing it.

By Timothy Hopper | April 21, 2026

In Washington, the phrase “peace through strength” operates as a national security lullaby. The American Spectator captured this sentiment in its purest form when it argued that “U.S. foreign policy, spearheaded by Trump’s overarching view of peace through strength, ought to negotiate more forcefully… He could achieve his peace through strength ideals by informing Iran that unless all uranium enrichment ceases, he will encourage Israel to make targeted strikes on Iranian nuclear production.”

The logic feels unassailable: squeeze Iran’s economy, rattle sabers in the Strait of Hormuz, and watch Tehran crawl to the negotiating table to sign away its nuclear ambitions.

It is a seductive fantasy. It is also a historical trap.

President Trump is currently pursuing a strategy toward Iran that prioritizes the illusion of control over the reality of stability. Recent reporting confirms that even as negotiations proceed, the U.S. military option remains very much “on the table.” This is not diplomacy; it is a coerced transaction.

History has a specific name for a peace treaty dictated under such an imbalance of power: Versailles.

Critics will dismiss this analogy as alarmist hyperbole. They argue that any deal that limits Iran’s nuclear breakout time is better than no deal at all. They contend that maximum pressure is the only language that the Iranian regime understands.

They are wrong. The Treaty of Versailles, which formally ended World War I, did not fail because it was too soft. It failed because it was an imposition. The harsh terms forced on Germany bred a reservoir of nationalist resentment that extremists weaponized two decades later, sparking an even more catastrophic war.

When one side views an agreement not as a negotiated peace but as a public diktat, that agreement is not the end of the conflict. It is merely a pause for rearmament—both militarily and politically.

This is not an argument for appeasement or a defense of the Iranian regime’s human rights record or regional proxies. This is a pragmatic, realist warning about the limits of American power. The Trump administration assumes that U.S. economic leverage is infinite and that the other side’s tolerance for pain has no bottom. That is a dangerous miscalculation.

A peace extracted at gunpoint stores tension rather than diffusing it. Once the immediate pressure of sanctions or military threat recedes—due to a change in U.S. administration, a shift in global energy markets, or domestic political upheaval in Tehran—the underlying incentive to break out of the deal returns with interest. This gambit will not solve the Iran problem. It will merely load a gun and place it in a drawer for the next generation of policymakers to find.

There is a false consensus in parts of Washington that the path of maximum coercion is the only viable one. But this consensus is already cracking. Within conservative circles, any prospective agreement with Iran has become deeply controversial; some factions view negotiation itself as a sign of weakness, while others quietly acknowledge the limits of our own leverage. Even U.S. diplomats recognize the weak hand they have been dealt. If Americans are not unified at home on this strategy, how can it produce a unified, stable outcome abroad?

The economic fallout of this hubris is also self-defeating. The Persian Gulf is not a sealed laboratory for U.S. foreign policy experiments. Prolonged instability or the snapping of trust in the Strait of Hormuz does not just punish Iran—it punishes American consumers and the global supply chain. What begins as a strategy of “maximum pressure” often ricochets back as a shock to energy prices that erodes Western economic security.

The danger the United States faces is not just the failure of negotiations. The far greater, and far more ironic, danger is the success of these coercive talks. A successful “maximum pressure” deal will be a Versailles of the twenty-first century. It will be a legal document that both sides sign but only one side believes in. Such agreements do not create a stable order. Rather, they corrode the legitimacy of the U.S.-led global system and push other actors to seek alternative economic and security coalitions that exclude the United States.

If Donald Trump wants to avoid a future where this fire erupts with greater intensity, he must abandon the lazy logic of “peace through strength” and pursue the harder work of mutual interest. Otherwise, he is not making peace. He is just scheduling the next war.

FPIF - By John Feffer | April 22, 2026 -- Where on Earth Is Europe Heading?

Where on Earth Is Europe Heading?

Europe is being pulled in several different directions, but generally not to the left.

By John Feffer | April 22, 2026

To figure out the future trajectory of Europe, Bulgaria is as good a place as any to start.

On the edge of the European Union bordering Turkey and the Black Sea, the Balkan nation is, as of 2014, one of the newest members of the union. It is also the poorest EU member, and one of the most rapidly shrinking countries in the world, population-wise. Around 9 million people used to live in Bulgaria in the 1980s, but today it’s only around 6.5 million. Aside from countries at war and those sinking into the ocean, Bulgaria witnessed the world’s greatest population decline between 2000 and 2025.

When I was there a decade ago, people joked to me that there were only two ways out of the perpetual crisis in Bulgaria. “Terminal One and Terminal Two,” they said.

Of the airport, that is.

That sense of despair might be changing, however. As of this January, Bulgaria is the latest country to join the Eurozone, which will provide a measure of economic stability as political administrations come and go, which they tend to do quite rapidly in Bulgaria. Not everyone is happy about giving up their colorful currency or national control over certain economic levers. And Bulgarians are not shy about voicing their opinions. At the end of last year, they mobilized en masse in the streets to protest a proposed government budget, though the real anger was directed at the country’s widespread political and economic corruption.

In elections last week, in a bid to sweep out the old political order, Bulgarians turned out in large numbers to support a new political coalition of social democratic parties called Progressive Bulgaria. They gave it the most commanding majority of any incoming party since the 1990s. Like Europeans more generally, Bulgarians are increasingly unhappy with the conventional choices.

Also like the European Union itself, it’s not exactly clear how progressive Bulgaria’s new political leaders are going to be. The big winner in last week’s election was the founder of Progressive Bulgaria, Rumen Radev, who’d served in the non-partisan role of president for much of the last decade. Entering the rough-and-tumble of electoral politics, he’s turned out to be something of a nationalist populist in the tradition of Slovakia’s Robert Fico. He’s also been dubbed “pro-Russian” by the Western media, which is one of the only yardsticks by which journalists measure leaders in Eastern Europe. Also, it’s an irresistible story for the lazy observer that as one pro-Russian figure steps out of the limelight (Viktor Orban in Hungary), another one has taken his place.

But Bulgaria is quite different from Hungary. It has long had friendly relations with Russia, stretching back before the Communist era. A number of political forces—the putatively left-wing Bulgarian Socialist Party and the aggressively right-wing Revival party—lean pro-Russian. Moreover, Radev has taken some of the same positions toward Ukraine as Peter Magyar, the Orban-slayer of Hungary, but somehow only Radev has earned the title of pro-Russian. In fact, Radev won’t do the Kremlin’s bidding, as Orban did, nor will he push a militantly Euroskeptical line. Like Magyar, he supports aid to Ukraine, though not military assistance, and his country is too dependent on EU largesse to challenge Brussels too strenuously.

What was startling about Radev’s victory, in addition to how decisively he trounced Bulgaria’s mainstream parties—GERB, the Movement for Rights and Freedoms, and the Socialist Party— was the level of support he received from Gen-Z, the key participants in last year’s demos. More than one-third of those aged 18-30 voted for his party. The pro-European party, PP-DB, received only 22 percent by comparison.

Young people voted for Radev largely because he railed against the corrupt leaders of the mainstream parties. As a former member of the elite, he was playing the same part as Peter Magyar in Hungary: someone inside the system who promised to fight against the system. Young Bulgarians warmed to that message.

But what does this say about the future of Europe?

Bulgaria as Europe Writ Small

Like Bulgaria, the continent is being pulled in several directions simultaneously.

Some Europeans want to stand up more strongly against Russia and support Ukraine to stop the eastward push of fascism. Other Europeans embrace the illiberalism of Putin—even if they no longer embrace Putin himself after the invasion of Ukraine. Radev is attempting to thread the needle.

Then there’s the question of Europe’s economic future. Radev won the elections by speaking up for those left behind by the globalizing economic policies of the EU. But he also recognizes that Bulgaria depends on the social-democracy-inspired funding that the EU distributes to poorer countries so that they can close the gap with their richer neighbors. Over the last several decades, Bulgaria has received over 30 billion euros from Brussels. So, the EU remains a double-edged sword economically for Bulgaria as it is for so many of its members.

The project of deepening European integration continues, as Bulgaria’s entrance into the Eurozone demonstrates, and this integration now has a Greenish tinge as well. But there is also a push to expand the EU’s borders to include not only Ukraine but also North Macedonia, Montenegro, Bosnia, Serbia, and Kosovo (for starters). Newer members like Bulgaria that are dependent on European largesse are not thrilled about sharing overmuch with newcomers. Still, support for EU expansion in Bulgaria, according to last year’s Eurobarometer, hovers around the EU average of 56 percent. That’s higher than how Bulgarians feel about their membership in the EU, which is near the bottom at 46 percent positive compared to the EU average of 62 percent.

These are the perennial questions facing Europe—wide versus deep, liberal versus illiberal. The policies of Trump add another set of dilemmas related to Europe’s position on the global stage. With Trump guiding the United States away from international institutions, will Europe take on the mantle of the primary booster of the liberal order, or will it succumb to the rising tide of the far right within its borders? On the security side, will it replace the transatlanticism of the last 75 years with the Fortress Europe that the far right favors, an independent European military capacity that functions like NATO but without the United States, or a more principled multilateralism of the sort that Spanish Prime Minister Pedro Sanchez has been supporting?

The discontent felt by Bulgarian voters—which mirrors a general pessimism among Europeans east and west (52 percent pessimistic about the world versus 44 percent optimistic in the latest polls)—can go either way. It can swell the vote totals of the far right, which rules over Italy, dominates parliament in Austria and the Netherlands, and is pushing the Czech Republic toward illiberalism. It can support new forms of nationalist populism, as is the case for both Rumen Radev and Peter Magyar. Or it can swing more decisively to a populist left, like La France Insoumise and Spain’s SUMAR coalition.

Much Depends on Ukraine

Ukraine would like to join the European Union as soon as possible—as early as next year, according to President Volodymyr Zelensky’s wish list. Given that NATO membership is not in the cards any time soon, Zelensky sees Europe as the second-best option to safeguard Ukraine’s future security.

EU membership in a year is some serious blue sky—or maybe pie in the sky—thinking. Negotiations with Kyiv over membership only began in 2024. It’s been more than a dozen years since the accession of Croatia, and the waiting list just gets longer. North Macedonia has been negotiating accession since 2004, Montenegro since 2008, Serbia since 2009, Bosnia since 2016. It takes a long time to meet the EU’s stringent requirements, some of which have been tightened since the exposure of shortcomings when Bulgaria joined (especially around the rule-of-law provisions). A number of countries—France, Germany, the Netherlands, Italy—have also opposed fast-tracking membership for Ukraine, arguing that membership should be based on merit not urgency. They also likely fear domestic backlash.

But France and Germany are now pushing for a kind of junior membership for Ukraine. That would mean that the country could receive some benefits and participate in meetings, but it wouldn’t have voting rights. Ukraine is worried that membership-lite would replace any realistic prospects for full membership. Since no one has any idea how long the war with Russia will last—and countries at war are very unlikely candidates for full membership—Kyiv may ultimately jump at the Franco-German proposal.

The incorporation of Ukraine, even on a provisional basis, would tip the center of European gravity eastward, transforming Eastern Europe into what it has always preferred to be called, namely Central Europe. Ukraine would become the largest EU member by land mass. Bringing Ukraine up to the level of Bulgaria, whose per capita GDP in 2024 was around $17,500 compared to Ukraine’s $5,300, would require enormous infusions of capital, and that doesn’t even take into consideration the costs of post-war reconstruction. The citizens of France and Germany, however much they applaud Ukrainian resistance, might ultimately balk at these expenses.

But these are technocratic details. The larger question is really: what should Europe stand for?

Sticking Up for the Poor?

For decades, with their militaries subsidized by Pentagon spending, the EU focused either on its liberal economic goals (reducing barriers to capital) or its social democratic aspirations (redistributing wealth). Most recently, it has tried to combine the two by pushing a largely market-based transition away from fossil fuels that also subsidizes poorer countries (and poorer sectors) to make the leap.

Instead of pleasing everyone, these policies run the risk of pleasing no one. Corporations love the ease of working across Europe but complain about the regulations coming out of Brussels. Those left behind by the neoliberal policies grumble about a declining standard of living and gravitate toward right-wing populism. Although inequality has actually declined between EU states and within many of them as well, economic growth has been anemic, fueling perceptions of stagnation. Euroskeptics and leftists too complain about the democratic deficit in Brussels, while the far right has been targeting the European Green Deal as an expensive boondoggle (and now they have enough parliamentary muscle to make a difference in the policies).

It’s not likely that the United States will go ever go back to subsidizing European militaries as it once did. After all, Democrats have been supporting burden-sharing through NATO for decades, which Trump has now made a fait accomplit. So European social democracy, already compromised by privatization and deregulation, can’t rest on its laurels. Low growth rates won’t permit a robust guns-and-butter approach, and strict financial rules won’t allow for substantial deficit spending.

For the left to survive in Europe, it will have to come up with new ways of being progressive. Rumen Radev rose to power attacking corruption. But there are other options.

To the People

Zohran Mamdani, the mayor of New York City, is a throwback to the narodniks, the Russian leftists who “went to the people” in the nineteenth century in an effort to ground their ideals in the lived experienced of workers and the poor. Mamdani’s deft methods of outreach during his campaign—alongside his calls for such things as free public transportation—garnered press coverage, social media likes, and considerable public enthusiasm. It has also inspired thousands of similar candidates to enter politics around the United States.

Mamdani has also influenced politicians abroad, such as Die Linke, Germany’s left party. Having dispatched envoys to New York to get tips from the Mamdani campaign, Die Linke then set about reproducing his grassroots campaigning in Germany. The results were spectacular. In the months leading up to the last German election in February 2025, the party was polling below 5 percent, the threshold to make it into the German parliament. But after a lot of door-knocking—and the feisty speeches of party co-leader Heidi Reichinnek, Die Linke attracted 8.8 percent of the vote, adding 25 more seats to the parliamentary faction.

Judged solely by its declining vote totals, the left in Europe has grown too managerial in style and complacent in attitude. It may have smart people and smart policies but the public wants something else, something genuine or passionate or funny or playful. They want strongly stated views on billionaires, affordability, and AI set to a catchy dance beat. Voters these days pay attention to TikTok and memes, not hardcover books and bullet points. The populist right has responded to this moment. No matter that their campaigns are full of lies and clearly hurtful policies, they have the knack of appearing to be genuine and playing to the fears of the electorate.

The European left has answers to the big questions facing Europe—on energy and environment, on economic equity and social inclusion, on human rights and America’s wars of aggression. It just hasn’t developed a style that can get it into power to make those changes.

Yes, I know, who am I to lecture the European left?

The U.S. left, with the exception of Mamdani, Sanders, AOC, and a few courageous others, has little practical political impact at the moment. The difference, for Europe, is that the political system is structured such that the left can translate majority support into governance. Mamdani may have inspired some corners of the European left. It’s now time for the European left to regroup, restrategize, and reenergize so that, yes, it can regain power but also so that it can inspire change here in the United States beyond the progressive precincts of New York City.